کتاب جایی برای فراموشی (چاباموچی)

اغب اوقات گم کردن راهت، تنها راه پیدا کردن چیزیه که نمی‌دونستی دنبالش می‌گردی.»

فقط آدم‌هایی که هنوز آرزویی داشتند، قوهٔ تخیل قوی نیاز داشتند. زندگی بدون آرزو همه‌چیز را ساده‌تر می‌کرد.

وقتی کیشین از او پرسید چرا این‌قدر به نقاشی بازتاب‌ها علاقه دارد، جواب داده بود که چون دلنشین‌ترین چیزها آن‌هایی هستند که می‌توان دید ولی نمی‌توان لمسشان کرد.

زندگی یعنی لذت بردن از فضای بین جایی که ازش اومدی و جایی که داری می‌ری

«شکست چه اشکالی داره؟ میل به بهتر کردن چیزها چه اشکالی داره؟ صرف اینکه کارها به یه روش مشخص انجام می‌شدن به این معنی نیست که همیشه باید به همون روش انجام بشن. و اصلاً شکست بخورم، مگه چی می‌شه؟ معنی‌ش اینه که من یه پیچ اشتباه رو از گزینه‌هام حذف کرده‌ام و به مسیر درست نزدیک‌تر شده‌ام.

«پاییز یه خاصیتی داره که همه‌چی رو قشنگ‌تر می‌کنه. از بین همهٔ فصل‌ها، پاییز دربارهٔ زمان از همه‌شون روراست‌تره. تابستون و بهار با منظره‌های رنگارنگشون تو رو نسبت به گذر زمان کور می‌کنن. زمستون به همه‌چی رنگ سفید می‌زنه. ولی پاییز از تموم شدن چیزی خجالت نمی‌کشه. با آغوش باز اون رو می‌پذیره، برگ‌های قرمز، زرد و طلایی پرچم‌مانندش رو تکون می‌ده. اندوهش رو جشن می‌گیره.»

سنگ‌های پله‌ای ناهم‌تراز آدم را مجبور می‌کردند مراقب قدم‌هایش باشد، در اکنون بماند و به راه پیش رو دقت کند.

«به همون دلیلی که آدم‌های احمق قید چیزهای خوب رو می‌زنن. ما به دست‌هامون نگاه می‌کنیم و با خودمون می‌گیم اگه خالی بودن چه چیزهایی رو می‌تونستیم برداریم.»

وقتی کیشین از او پرسید چرا این‌قدر به نقاشی بازتاب‌ها علاقه دارد، جواب داده بود که چون دلنشین‌ترین چیزها آن‌هایی هستند که می‌توان دید ولی نمی‌توان لمسشان کرد

اغب اوقات گم کردن راهت، تنها راه پیدا کردن چیزیه که نمی‌دونستی دنبالش می‌گردی.»

هرچقدر هم که توی صف رستوران وایسی، گذشته هیچ دری نداره.»