کتاب وافرگشت

پاداش کار کردن، آزادی است.

همهٔ ما درک متفاوتی از وقایع اخیر داریم. این قضیه به خاطر تجربیاتیه که تو گذشته داشتیم... شاید مشکل همین‌جا باشه

رفتار حیوانات به طور طبیعی ماهیتی مبتنی بر رقابت دارد و تنها در موارد بسیار خاصی حیوانات همزیستی مسالمت‌آمیز با دیگری را، آن هم به دلیلی بسیار خاص، در پیش خواهند گرفت. نه صرفاً به خاطر این‌که دلشان بخواهد با دیگری خوش‌رفتاری کنند.

دروغ قبل‌از این‌که حقیقت حتی فرصت داشته باشه شلوارش رو کامل بالا بکشه، به گوش نصف مردم جهان رسیده.

برای فراموش کردن خاطرات و اشتباهی که در زندگی خود انجام دادید به آغوش طبیعت پناه ببرید!

دوست دارم فکر کنم که زیبایی از دل آتش هم می‌تونه به وجود بیاد.

این‌که جایی باشی که سرت به کار خودت باشه و همسایه‌ها تو زندگیت فضولی نکنن، انگار که دوباره بیست‌ودوساله شده باشی و بخوای استقلال خودت رو به دست بیاری اون هم تو آمریکایی که همه برای آزادی ارزش زیادی قائل‌اند.

جدا شدن از گله و زندگی کردن در چنین جایی معرکه‌ست... دور از همه، ولی وقتی صدای زوزه گرگ رو می‌شنوی همه‌چیز عوض می‌شه.

رژیم گرفتن صرفاً یک‌جور انتخاب فردی برای استفاده نکردن از یک سری مواد غذایی مشخصه، جیره‌بندی اما یک اجبار در کم خوردنه چون ما مواد غذایی کافی برای مصرف نداریم. جیره‌بندی می‌تونه تو رو به مرز جنون برسونه، عقلت رو زائل کنه و به‌خصوص در این قضیه برای شما آمریکایی‌ها باید خیلی سخت باشه چون هیچ تصوری از گرسنه بودن و گرسنگی کشیدن ندارید. البته نه به اندازهٔ بقیه مردم کشورهای دیگه، شماها حتی در بدترین روزهای جنگ داخلی هم این‌قدر گندم و غذا داشتید که برای سود اون‌ها رو صادر کنید.

شنیدی که می‌گن اگر نمی‌تونی با اونی که دوستش داری زندگی کنی، پس اونی که باهاش زندگی می‌کنی رو دوست داشته باش؟ در دنیای حیوانات بهش می‌گن تغییر طعمه. وقتی که یک شکارچی، انحصاراً ترجیح می‌ده از یک منبع غذایی به دلیل این‌که سهل‌الوصول‌تر و دم دستی‌تر هست استفاده کنه و سیستم شکار قبلی خودش رو به‌طور کلی یا برای مدتی محدود کنار بگذاره.

هیچ‌وقت به حرف ما گوش نمی‌دن، مهم هم نیست که چی بهشون می‌گی چون همیشه آخرش یکی از اون‌ها تصمیم می‌گیره نقش ناجی رو بازی کنه.

جلوی گرسنه سنگ هم بذاری می‌خوره.

موفقیت فقط از طریق امتحان کردن، تلاش کردن و شکست خوردن به‌دست می‌آد. این‌که از اشتباهاتمون درس بگیریم و در نهایت به موفقیت دست پیدا کنیم.

«ذهن انسان، کتی، هم‌زمان هم موهبت و هم آزاردهنده‌ترین چیز ممکنه... ما تنها موجودات روی کره زمین هستیم که توانایی تصور کردن موقعیت‌های مختلف رو داریم. می‌تونیم مرگ رو به روش‌های مختلف تصور کنیم. اما...» با دستش چونه‌م رو بالا گرفت. «می‌تونیم راه‌هایی برای جلوگیری هم تصور کنیم.»

اگه همهٔ هندی‌ها با هم و در یک لحظه بشاشند کل انگلیس رو سیل می‌برد.

نباید صرفاً از خاطرات منفی و تلخ یاد کنیم. خیلی از آدم‌ها ذاتاً آدم‌های هولناک و آزارگری نیستن، قلب انسان به‌صورت محدودی امکان جذب و درک رنج رو داره.

هولناک‌تر از این‌که بتونی نحوهٔ مرگت رو تصور کنی، فکر کردن به اینه که خودت عامل مرگ خودت خواهی شد.

میمون‌ها چه مخلوقات زشتی‌اند و چه شباهت عجیبی با ما دارند!

خوشبختی یعنی یک حساب بانکی پر، داشتن یک آشپز خوب و وضعیت گوارشی سالم!

این شخصیت فردی تو نیست که کار و حرفهٔ تو رو تعریف می‌کنه.

میمون، دلت می‌خواد بر همهٔ حیوانات تسلط پیدا کنی اما یه نگاه به خودت بنداز و ببین که چه احمق بزرگی هستی!

بهش می‌گم لحظهٔ مسعود، لحظه‌ای که همهٔ نقطه‌ها رو بعد از این‌که دیگه خیلی دیره به‌هم وصل می‌کنی. اسمش رو از احمد شاه مسعود گرفتم.

اگر مجروح بشی عملاً سربارمون می‌شی و به جای این‌که کمک‌حال باشی، بار روی دوش ما می‌شی و باید هرچی داریم و نداریم صرف بهبود و مراقبت از تو کنیم. دقیقاً برای همین خیلی از سلاح‌های جنگی برای مجروح کردن ساخته شدن و نه کشتن سریع، مجروحین جنگی بیشترین سهم منابع ارتش رو مصرف می‌کنن و عملاً باری برای بقیه سربازها به حساب می‌آن.

نیاز داشتن به هرچیزی در وهلهٔ اول باعث تشکیل شهرها و دهکده‌ها شده و در حال حاضر هم ما به همدیگه نیاز داریم و این نیازه که ما رو کنار هم نگه داشته. من به شخصه نمی‌تونم کمکی به بقیه بکنم اگر که بقیه نخوان یا نتونن کمکی در ازای کاری که من براشون انجام می‌دم در حق من انجام بدن. در حقیقت این، همون رابطهٔ مبادلهٔ اجتماعی بود که بیا ما حکم‌فرما بود.

بومیان و جوامع کهن و باستانی هیچ تلاشی برای مرزبندی میان آنچه در حقیقت رخ داده و افسانه‌هایشان به کار نبسته‌اند. حال آن‌که ما در غرب نهایت تلاش خود را برای مرزبندی میان این موضوعات به کار می‌بندیم.

دونستن این‌که چیزی دیدی با دونستن این‌که چی دیدی تفاوت داشت.

ذهن آدم با چیزهای عجیب‌وغریب چندان میانهٔ خوبی نداره. ما همیشه دنبال جواب برای چیزهای غیرقابل توضیح هستیم و حتی اگر جوابی که پیدا کردیم مبتنی بر واقعیت‌ها و شواهد مستند نباشه، سعی می‌کنیم به هر ترتیبی که شده حتی از داستان‌ها و روایت‌های قدیمی هم که شده یک چیزی بیرون بکشیم و این پازل اسرارآمیز رو تکمیل کنیم.

باور کردن همچین چیز غیرقابل باوری واقعاً سخته... انگار که به کسی که سال‌ها تو یک کشور زندگی کرده، بگی که کشورش در حال فروپاشیه. این‌که دوست‌ها و همسایه‌هایی که سال‌های سال باهاشون رفت‌وآمد داشتی می‌خوان بکشنت... انکار، امن‌ترین قسمت ذهن، حس قدرتمندی که بر همه‌چیز فائق می‌شه و کدوم یکی از ما می‌تونه چنین رفتاری رو قضاوت کنه؟

بدن انرژی خیلی کمتری برای تبدیل گوشت به انرژی، تا سبزیجات به انرژی نیاز داره و مغز ما، با استفاده از این ثروت بادآورده و پرکالری کم‌کم شروع به بزرگ‌تر شدن کرد و این‌طور شد که ما به ساختن ابزار، اختراع زبان و همکاری کردن با همدیگه برای رسیدن به اهداف رو آوردیم.

دقیقاً می‌تونی دلیل اصلی تمام چیزهایی که ما رو از میمون به انسان تبدیل کرد رو تو همین قضیه ببینی؛ مغز بزرگ‌تر به گوشت بیشتری نیاز داشت و به دست آوردن گوشت بیشتر، نیازمند مغز بزرگ‌تر برای نقشه کشیدن و شکار بود...