بریده‌هایی از کتاب بلاتکلیف

فراموش نکنیم که بخشی از خاورمیانه‌ایم و به یاد داشته باشیم که عدالت و صلح مفهومی‌ست بیگانه با زندگی آدم‌ها در این‌سوی جهان.

دل‌نگرانی روزی کم می‌شود و پریشانی به سرانجام می‌رسد... اما نفس که برود دیگر برنمی‌گردد.

روزهای جنگ در کنار همهٔ تلخی‌ها، عیار دوستی‌ها هم مشخص می‌شود.

بدترین شغل جهان این است که بخواهی نگرانی‌ها و اضطراب‌هایت را در مقابل دیگران پنهان کنی.

فقط آدم‌های احمق نمی‌خواهند قبول کنند که جهان فقط به رنگ نگاه آن‌ها نیست.

شروع می‌کنم به پیغام فرستادن، برای مادرم، برادرم، خواهرم، برادرزاده‌هایم... هیچ‌کس جوابی نمی‌دهد. بعضی پیام‌ها حتی تیک دریافت هم نمی‌خورد. نمی‌خواهم زنگ بزنم. توانش را ندارم. بهانه‌ام این است که شاید خواب باشند اما نه، از زنگ زدن می‌ترسم، مبادا کسی جواب ندهد!

و تو اگر اهل خاورمیانه باشی، هیچ‌چیز در زندگی‌ات قابل‌پیش‌بینی نیست!

کدام عقل سلیمی برای رفتن زیر بمب و موشک چنین شادی می‌کند؟ اما این خاک آدم است که آدم را به‌سوی خود می‌کشد!

در جنگ میان ذهن ناآرام و بدن بی‌جان، بدن برنده می‌شود تا ذهن بتواند دوام بیاورد.

ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود نی نام ز ما و نی نشان خواهد بود زین پیش نبودیم و نبُد هیچ خلل زین پس چون نباشیم همان خواهد بود

بدون «ایران» (با همهٔ بلاهایی که سر خودش و مردمش آورده‌اند) هیچ‌چیز نیستم... هیچ‌چیز!

فرودگاه امام در آن ساعت صبح مثل هر فرودگاه دیگری در جهان جایی‌ست برای در آغوش کشیدن‌ها، جایی‌ست برای بوسه‌های خداحافظی و اشک‌های شوق از آمدن عزیزی بعد از سال‌ها...

شاید طعم تلخ یک قهوهٔ ترک بتواند احساس تلخی این لحظه‌ها را کمتر کند یا شاید نقشی که در کف فنجان می‌افتد به ما بگوید فردا چه اتفاقی خواهد افتاد!

من الان آدم شرایط جنگی‌ام.

من فراموش کرده بودم که نویسنده‌ای اهل خاورمیانه‌ام و تو اگر اهل خاورمیانه باشی، هیچ‌چیز در زندگی‌ات قابل‌پیش‌بینی نیست!

کاش آن گیت ایکس‌ری کنترل آدم‌ها که باید با باز کردن ساعت و کمربند و هزار چیز دیگر از آن عبور کرد، می‌توانست حال دل آدم‌ها را هم نشان دهد. کاش می‌توانست وقت عبور آدم‌های خوشحال از رفتن، سبز شود؛ وقت عبور آدم‌هایی که خاطره‌هایشان را دارند می‌گذارند و می‌روند، قرمز شود؛ وقت عبور آدم‌هایی که امید بازگشت دارند، آبی شود و وقت عبور آدم‌هایی که دارند عزیزانشان را می‌فرستند و نمی‌دانند روز دیگری آیا آن‌ها را می‌بینند یا نه... خاموش شود، از کار بیفتد... و به‌جای نوری که می‌پاشد، از بالای دستگاه آبی فوران کند تا اشک آدم‌ها در خیسی بارانش گم شود.

یک بار دیگر در زندگی به این نتیجه می‌رسم که خوشبختی نسبی است و در مقابل او کاملاً احساس خوشبختی می‌کنم.

اگر اهل خاورمیانه باشی، هیچ‌چیز در زندگی‌ات قابل‌پیش‌بینی نیست!

بدترین شغل جهان این است که بخواهی نگرانی‌ها و اضطراب‌هایت را در مقابل دیگران پنهان کنی.

دل‌نگرانی روزی کم می‌شود و پریشانی به سرانجام می‌رسد... اما نفس که برود دیگر برنمی‌گردد.

این خاک آدم است که آدم را به‌سوی خود می‌کشد!

کوچه به کوچه دنبالت گشتم به خدا که هیچ حساب‌وکتابی در کار نیست درونم آوازی می‌گوید بسوز بسوز با من بسوز

به پل بغاز می‌رسیم. پلی که سال‌هاست کارش فقط رساندن خشکی‌ها به هم نیست. رساندن دل‌ها به هم را نیز در دستور کار دارد. چه عشق‌هایی که در دو سوی پل تجربه نشده و چه بوسه‌های پنهانی که قلب‌ها را به هم نزدیک‌تر نکرده.

امشب دلم می‌خواد تا فردا گل بچینم من زیباترین جامه‌هایم را بپوشم من با شوق بی‌حد باغچه‌هامون رو صفا دادم امشب تا می‌شد گل توی گلدون‌ها جا دادم...

آدم‌ها در فرودگاه در یک بلاتکلیفی میان آمدن و رفتن‌اند. کاش آن گیت ایکس‌ری کنترل آدم‌ها که باید با باز کردن ساعت و کمربند و هزار چیز دیگر از آن عبور کرد، می‌توانست حال دل آدم‌ها را هم نشان دهد. کاش می‌توانست وقت عبور آدم‌های خوشحال از رفتن، سبز شود؛ وقت عبور آدم‌هایی که خاطره‌هایشان را دارند می‌گذارند و می‌روند، قرمز شود؛ وقت عبور آدم‌هایی که امید بازگشت دارند، آبی شود و وقت عبور آدم‌هایی که دارند عزیزانشان را می‌فرستند و نمی‌دانند روز دیگری آیا آن‌ها را می‌بینند یا نه... خاموش شود، از کار بیفتد... و به‌جای نوری که می‌پاشد، از بالای دستگاه آبی فوران کند تا اشک آدم‌ها در خیسی بارانش گم شود.