بریده‌هایی از کتاب دوازده صفر سه

تنها راه خشکاندنِ تشکیلاتِ مقاومت خشکاندن ریشهٔ این زیست و حیات است؛ وگرنه تا وقتی این حیات انسانی جاری باشد و این نگاه و روحیه و کم نیاوردن و ایمان به کُندهٔ زانوی خود داشتن، مقاومت می‌جوشد با همهٔ زخم‌هایی که بر پشت و شانه و سر و صورت دارد؛ اعم از آنکه ناشی از بمباران باشد یا پیجر یا ترور. تا وقتی این عالم انسانی و اجتماعی جاری باشد این درخت پُر از زخم خم نخواهد شد. قضیه از خورشیدِ میانهٔ تابستانِ کویر مرکزی ایران هم روشن‌تر است؛ آن‌قدری که حتی خسرو گلسرخیِ مارکسیست هم دیده بودش: گیرم که می‌کُشید گیرم که می‌بُرید گیرم که می‌زنید با رویش ناگزیر جوانه‌ها چه می‌کنید؟!

هم‌زمان نماهنگی صوتی متشکل از دکلمه‌ای غرا به عربی و لابه‌لا هم سخنان خود سید در حال پخش است. افتتاحیه‌اش هم سخنان حماسی و شورانگیز سید در اولین دیدار با مردم است بعد از جنگ ۳۳ روزه: یا اشرف الناس ... و اطهر الناس ... و اکرم الناس ... السلام علیکم و رحمهٔ الله ... انکم شعب عظیم ... و انکم شعب ابی ... و انکم شعب وفی ... السلام علی شهدائکم.

همین که مخالف دراز کردن بیش از حد پای دولت عبری باشی ــ فارغ از آنکه رویش اسلحه کشیده باشی یا نه ــ یک هدف مشروع برای ارتش جهود محسوب می‌شوی. فرقی هم نمی‌کند نظامی پوتین‌به‌پا باشی یا زنی که از خانه و زندگی‌اش دل نکنده و در همان اوضاع ناامنی سقف بالای سرش را به هر چیز دیگری ترجیح داده.