کتاب تمام راه پر است از چراغ چشمانم

گفتم: «دلم گرفته بیا آشنا شویم» گفتی: «چه سود؟ عاقبت از هم جدا شویم»

پُر از آبم، - پُر از آیینه، - آتش! تماشا کن مرا- بی‌ترس- هر روز

پاکیزگی گناه کمی نیست

گلبوته‌های نرم عاطفه خشکیده‌ست بوی لجن گرفته، رگ و ریشه‌های باغ ... دیگر امید برگ و بری نیست ناگزیر -باید خودم بهار خودم باشم

از خودم می‌ترسم از خودِ مانده در این جا تنها، - در تهِ این مرداب!

چراغی به دست گیر - از تدبیر خویش ... تاریکی غلیظی در پیش است

پیش آ که با حضور تو شب را سحر کنم

ما میوه‌ی کالیم، - که بر روی درختیم می‌چیندمان دست اجل، - وقتِ رسیدن

بدون واهمه، یک شب بیا به خانه‌ی من تمام راه پُر است از چراغ چشمانم!

هر روز مُردن‌های من پایان ندارد

دیوار نیستیم هنوز آدمیم ما چون پشت می‌دهیم به هم - گرم می‌شویم

اگر پیدا کنی همره، - سفر کن جهان، با گردش عشق است جاری!

سیمرغ از این‌که مانده‌ام این‌جا، عجیب دلتنگم بیا و رنگ بزن بر جهانِ بی‌رنگم! شکستنی‌ترم از شیشه و نسیم سحر مزن به صورتِ جان سیلی و مزن سنگم برای ماندن و رفتن از این هوای غریب همیشه با دل درویش خویش در جنگم خوشا ستاره و باران خوشا سرودِ نسیم کجاست شوخی چشم تو تا کند شنگم تو آب و آتش و آئینه‌ای من اما آه به درک چشم تو ای مهربان‌ترین، منگم رفیع‌تر ز حد کوه قاف و سیمرغ است مکان عاشق و معشوق و من ببین لنگم کویر و وحشت ماراست و تشنگی و سراب چه‌گونه دست دهد وصل دوست؟ دلتنگم