بریده‌هایی از کتاب داستان بامزه

هیچ‌وقت نمی‌توانی کسی را مجبور به آمدن کنی. اما می‌توانی یاد بگیری که وقتی آن شخص نمی‌آید، چه احساسی داشته باشی. به رفتار دیگران اعتماد کن، نه به حرف‌هایشان.

اگر یک نفر ناامیدت کرد، وقتش است که دربارۀ انتظاراتت از آن فرد تجدیدنظر کنی.

به رفتار دیگران اعتماد کن، به نه حرف‌هایشان. ‫کسی را که نمی‌خواهد دوستت داشته باشد دوست نداشته باش. ‫کسی را که تو را نگه نمی‌دارد نمان. ‫انتظار کسی را نکش که عجله‌ای برای رسیدن به تو ندارد.

این دختر رو بذار توی یه اتاق پر از کتاب، اون وقت، خوشحال‌ترین کسی می‌شه که توی زندگی‌م دیدم.

می‌گوید: «شروریم یا نابالغ؟» جواب می‌دهم: «شاید فقط یه‌کمی زخم‌خورده.

خودم این را تجربه کرده‌ام، بارهاوبارها... آن حس شک داشتن به خود، بی‌اعتمادی به احساسات خود و ترس از اینکه اجازه دهی ذره‌ای تاریکی از وجودت بیرون بیاید.

کسی را که تو را نگه نمی‌دارد رها کن. انتظار کسی را نکش که عجله‌ای برای رسیدن به تو ندارد.

هیچ‌وقت نمی‌توانی کسی را مجبور به آمدن کنی. اما می‌توانی یاد بگیری که وقتی آن شخص نمی‌آید، چه احساسی داشته باشی. ‫به رفتار دیگران اعتماد کن، نه به حرف‌هایشان. ‫کسی را که نمی‌خواهد دوستت باشد دوست نداشته باش. ‫کسی را که تو را نگه نمی‌دارد رها کن.

یاد گرفته بودم که زندگی یک درِ چرخان است. بیشتر چیزهایی که وارد می‌شوند فقط مدت کوتاهی می‌مانند.

بودن کنار کسایی که نمی‌شناسنت خیلی راحته. اما به‌محض اینکه یکی مشغول شناختنت شد، به‌محض اینکه دیگه نتونی عالی باشی... گذاشتن و رفتن راحت‌ترین کاره

اما امیدوارم همیشه اون دختر وجودت رو که کنار پنجره می‌نشست و امید بهترین‌ها رو داشت نگه داری. زندگی اون‌قدر کوتاه هست که نخوایم حرف خودمون رو به کرسی بنشونیم و سعی کنیم از تمام احساسات بد فرار کنیم. گاهی اوقات، باید به‌جای دویدن، ناراحتی رو از بین ببری.»

اگر یک نفر ناامیدت کرد، وقتش است که دربارۀ انتظاراتت از آن فرد تجدیدنظر کنی.

همین لحظه‌ها هستند که زندگی را می‌سازند. ‫نه کارهای بزرگ، بلکه جزئیات کوچک و پیش‌پاافتاده‌ای که به‌مرور زمان روی هم جمع می‌شوند تا به‌جای یک محل زندگی، خانه‌ای برای خودت داشته باشی. ‫چیزهایی که اهمیت دارند.

«اگه اجازه ندی دیگران اعصابت رو خرد کنن، همه‌چی راحت‌تر می‌شه. اگه اجازه بدی روی احساساتت سلطه داشته باشن، اون وقت، همیشه، می‌تونن از این تسلطشون سوءاستفاده کنن.»

عجله با کلماتی درهم‌برهم می‌گویم: «منظورم اینه که همیشه فقط چند تا دوست صمیمی داشته‌ام. وقتی آدم‌های جدیدی رو می‌بینم که با همه خوب‌ان و همه دوستشون دارن، انگار یه زنگ خطر توی ذهنم به صدا درمی‌آد. انگار یکی بهم می‌گه: خب، این آدم قرار نیست زیاد دوروبَرت بمونه، پس وابسته‌ش نشو.»

‫«عصبانی شدن هیچ‌وقت چیزی رو درست نمی‌کنه.» ‫«زانوی غم بغل گرفتن هم همین‌طور.»

چسبیدن به چیزی که واقعاً مال خودت نیست، هیچ فایده‌ای ندارد.

چون چطور می‌توانم دلتنگ کسی باشم که اصلاً وجود نداشت؟

می‌گویم: «بله، تمام بخش‌های وجودت رو می‌خوام.» چشم‌هایش را باز می‌کند، گرم و ملایم است. می‌گوید: «خوبه. اون‌ها هم تو رو می‌خوان.» بعد، مرا می‌بوسد و این محشر است. نه، از محشر هم بهتر است. این بوسه با تمام وجودش است.

هیچ‌وقت نمی‌توانی کسی را مجبور به آمدن کنی. اما می‌توانی یاد بگیری که وقتی آن شخص نمی‌آید، چه احساسی داشته باشی. به رفتار دیگران اعتماد کن، نه به حرف‌هایشان. کسی را که نمی‌خواهد دوستت باشد دوست نداشته باش. کسی را که تو را نگه نمی‌دارد رها کن. انتظار کسی را نکش که عجله‌ای برای رسیدن به تو ندارد.

«اگه اجازه ندی دیگران اعصابت رو خرد کنن، همه‌چی راحت‌تر می‌شه. اگه اجازه بدی روی احساساتت سلطه داشته باشن، اون وقت، همیشه، می‌تونن از این تسلطشون سوءاستفاده کنن.»

اگه مسئولیت احساساتت رو به دیگران واگذار نکنی، می‌تونی با بیشتر آدم‌ها رابطۀ مناسبی داشته باشی.»

انگار هیچ‌وقت اهمیت نمی‌داد که من توی این شهر خوشحالم یا عاشق این شهر شده‌ام یا نه. انگار من باید فقط‌وفقط به‌خاطر بودن با او راضی می‌بودم.

این دختر رو بذار توی یه اتاق پر از کتاب، اون وقت، خوشحال‌ترین کسی می‌شه که توی زندگی‌م دیدم.

دستم بی‌اختیار به پارچۀ پیراهنش چنگ می‌اندازد. انگار می‌خواهم از او در برابر هر کسی که نمی‌داند وجود او چه هدیه‌ای است محافظت کنم.

یاد گرفته بودم که زندگی یک درِ چرخان است. بیشتر چیزهایی که وارد می‌شوند فقط مدت کوتاهی می‌مانند.

اگه مسئولیت احساساتت رو به دیگران واگذار نکنی، می‌تونی با بیشتر آدم‌ها رابطۀ مناسبی داشته باشی.»

«یه بار، یه یارویی رو ول کرد چون فکر می‌کرد فیلم مامامیای ۲‌ از اصلی‌ش بهتر بود.» می‌گویم: «وای، چه طرف‌دار دوآتشه‌ای.» می‌گوید: «هیچ‌وقت هیچ‌کدوم از این دو تا فیلم رو ندیده. فقط فکر کرد داشتن همچین عقیدۀ محکمی می‌تونه یه زنگ خطر باشه.»

«فکر نمی‌کنم هیچ راه درستی برای احساس کردن وجود داشته باشه، به‌هرحال، نمی‌تونی کنترلش کنی. احساسات مثل آب‌وهوان. فقط اتفاق می‌افتن و بعد هم می‌گذرن و می‌رن.»

گذر زمان همین است. چیزهایی که چندین ماه انتظارش را می‌کشی، در عرض یک چشم‌برهم‌زدن، می‌گذرند. مثل فلاش دوربین، مثل پرتوهای ناگهانی و بزرگ نور در تاریکی.