بریده‌هایی از کتاب بی باک (جلد سوم)

من عاشق گل رز و خارهاش هستم. حتی زیباترین چیزها هم می‌تونن نیش بزنن.»

متوجه می‌شوم چقدر خوشحال خواهم بود که باقی عمرم را لبهٔ خنجر زندگی کنم؛ تا زمانی‌که خنجر در دستان او باشد.

«هر ستمی از عشق نشئت می‌گیره.»

صورتش در میان دستان من است و قلب من در میان دستان او.

این مرگ آرام ما خواهد بود، اینکه هر روز را کنار هم بگذرانیم، اما هرگز واقعاً با هم نباشیم.

همان کسی که قرار بود مایهٔ تباهی من باشد، از تباهی نجاتم داد.

«تو سرنوشت اجتناب‌ناپذیر من هستی. چه مرده و چه زنده.»

«ما همگی فقط سایه‌هایی از اون چیزهایی هستیم که گمان می‌کنیم حقیقت دارن.»

شاید موجودی بسیار بدتر از پدرش خلق کرده باشم.

مرگ همان دستی است که انگشتان خونین من به‌سویش دراز می‌شوند، چراکه قریب‌الوقوع است و همین به من آرامش می‌بخشد.

عاشق دختری که حتی پیش‌از اینکه ملکه‌ام شود به او تعظیم می‌کردم.

چرا نمی‌توانستیم در آن دشت شقایق بمانیم؟ اگر می‌خواست ملکه شود تا آخر عمر خودم هر روز برایش تاج‌هایی از گل درست می‌کردم. ملکهٔ من. نه ملکهٔ کیت. نه ملکهٔ ایلیا. مال من.

هیچ‌چیز قدرتمندتر از زنی نیست که به او بگویند ضعیف است.

«چه مرد محترمی شدی.» «فقط برای تو.»

«من ملکهٔ هیچ‌کس نیستم.» انگشتانم روی گونه‌اش می‌نشینند و بعد هم شیب ملایم بینی‌اش را طی می‌کنند. «پس خودت هم نمی‌دونی چه نیرویی برای کنترل من داری.» «تو فراموش کردی که من هیچ نیرویی ندارم، شاهزاده.» کلماتش تندوتیز هستند، انگار نفسش تیغی شده که روی گردنم کشیده می‌شود. «پس نقطه‌ضعف من باش.»

(باید برایت یک سرگرمی دیگر جز شمردن کک‌ومک‌های من پیدا کنیم. راستی چند تا بودند؟ بیست‌وسه تا؟) پی تو

«نگه داشتن قول‌هام هیچ اهمیتی برام نداره. مهم اینه که تو رو نگه دارم.»

لعنت به همه‌چیز جز او و ما و این لحظه که به او نیاز دارم.

«صدای جیغت رو شنیدم. و هیچ‌چیز ... هیچ‌چیز تابه‌حال به این اندازه من رو نترسونده.»

«پیدین، دوستت دارم. طوری که هرگز تجربه‌اش نکرده‌م، دوستت دارم. و از زمانی‌که متوجه شدم چشمانت رنگ مورد علاقهٔ من هستن و کک‌ومک‌هات تنها صورت فلکی‌ای هستن که ارزش تماشا کردن رو دارن منتظر بودم این رو بهت بگم. می‌تونم دروغ بگم؛ بگم تو مثل یه دزد تمام افکار و تپش‌های قلب من رو برای خودت کردی، اما تمام وجود من همین الان هم برای توئه. پی، تو سرنوشت اجتناب‌ناپذیر منی.»

«قدرت. وقتی هیچی نداری، فقط برای کسانی زندگی می‌کنی که قول همه‌چیز رو بهت می‌دن.»

پی، اجازه بده تمام آدم‌های این سرزمین رو برای تو به زانو دربیارم.

فکر می‌کنی حاضر نیستم با تو فرار کنم؟ شاید نسبت به پادشاه وظایفی داشته باشم، اما پی، قلبم همان جایی خواهد بود که تو هستی. کف دستان تو، نوک انگشت شست تو خواهد بود. پس اگر اینجا را ترک کنی، دنبالت خواهم آمد. اگر بمانی، از تو اطاعت خواهم کرد. چراکه حتی یک لحظه هم نشده تو صاحب آن بخشی از وجودم که برایم مهم است نباشی؛ عشق ورزیدن به تو باعث شد من اهمیت پیدا کنم. و با تمام وجود دلم می‌خواهد دوباره کامل شوم.

ترجیح می‌دم باقی عمرم رو دور از تو بگذرونم، از دور نگاهت کنم، تا اینکه بدون تو بگذرونم.»

تمام تپش‌های قلب من متعلق به او هستند. چون او متعلق به من نیست.

«یک بار دیگه حتی اگه نزدیک به صورتش نفس بکشی مطمئن می‌شم آخرین بار باشه.»

«هربار نه.» می‌چرخم، از روی سینه‌اش می‌لغزم تا کنارش بنشینم. «وقتی با تو هستم نه.» روی یکی از آرنج‌هایش بلند می‌شود، و آن‌قدر تاپم را می‌کشد تا به‌سمتش مایل شوم. «پس هیچ‌وقت از کنارت جُنب نمی‌خورم.» نگاهی به جانبش می‌اندازم: «قولی نده که نتونی نگهش داری.» «نگه داشتن قول‌هام هیچ اهمیتی برام نداره. مهم اینه که تو رو نگه دارم.» همیشه با حرف‌هایش کاری می‌کند دل‌وروده‌ام در هم بپیچند، قلبم به تپش بیفتد، سکوت لب‌هایم را برباید. پس به‌نرمی با انگشت روی بینی‌اش ضربه می‌زنم و می‌گویم: «تو واقعاً شاعری، شاهزاده.» نور ماه در فرورفتگی گونه‌اش که با آن نیشخند همراه شده جمع می‌شود. «و تو هم مایهٔ الهام منی، عزیزم.»

چشمانم روی دستان لرزان و خون‌آلودی می‌نشینند که به‌سمتش دراز می‌کنم. «من... من دوباره روحم رو آلوده کردم.» «هیس.» مچ دستانم را می‌گیرد، و کف دستان خونینم را به ردای مشکی‌اش فشار می‌دهد. «این هم از این، حالا این روح منه که آلوده شده.»

اینجا بود که به من گفت بروم. من هم همین کار را کردم. درست به میان آغوشش رفتم.

اگر نمی‌خواستم عمرم را در کنار او سپری کنم زندگی خیلی آسان‌تر می‌شد. اما هرگز نمی‌توان چیزی تا این حد زیبا را نادیده گرفت.