بریده‌هایی از کتاب بی باک (جلد سوم)

من عاشق گل رز و خارهاش هستم. حتی زیباترین چیزها هم می‌تونن نیش بزنن.»

«هر ستمی از عشق نشئت می‌گیره.»

متوجه می‌شوم چقدر خوشحال خواهم بود که باقی عمرم را لبهٔ خنجر زندگی کنم؛ تا زمانی‌که خنجر در دستان او باشد.

«تو سرنوشت اجتناب‌ناپذیر من هستی. چه مرده و چه زنده.»

همان کسی که قرار بود مایهٔ تباهی من باشد، از تباهی نجاتم داد.

«ما همگی فقط سایه‌هایی از اون چیزهایی هستیم که گمان می‌کنیم حقیقت دارن.»

مرگ همان دستی است که انگشتان خونین من به‌سویش دراز می‌شوند، چراکه قریب‌الوقوع است و همین به من آرامش می‌بخشد.

این مرگ آرام ما خواهد بود، اینکه هر روز را کنار هم بگذرانیم، اما هرگز واقعاً با هم نباشیم.

صورتش در میان دستان من است و قلب من در میان دستان او.

شاید موجودی بسیار بدتر از پدرش خلق کرده باشم.

«قدرت. وقتی هیچی نداری، فقط برای کسانی زندگی می‌کنی که قول همه‌چیز رو بهت می‌دن.»

«داری می‌گی خسته شدی؟» «از تو؟» لبخندی می‌زند. «خیلی.»

«نگه داشتن قول‌هام هیچ اهمیتی برام نداره. مهم اینه که تو رو نگه دارم.»

او به من خیره می‌شود؛ خائن، دروغ‌گو، قاتل آدم‌های معمولی. پدر. این لقب از تمام القاب او نحس‌تر است. و من حتی از نیمی از کارهایی که او انجام داده خبر ندارم.