بریده‌هایی از کتاب قانون جاذبه

«این خاطره رو باید با خودتون به گور ببرید، خانم… پشیمونی مثل خاکستره، نه گرمت می‌کنه نه روشن… اگه قرار بود خودمون بتونیم خودمون رو محاکمه کنیم که می‌شد قانون جنگل… کاریه که شده. زمان رو که نمی‌شه به عقب برگردوند… هر شبی بالاخره صبح می‌شه… اشک‌ها هم دود می‌شن می‌رن هوا.»

«من می‌ترسم از انتظار بمیرم، آقا.»

وقتی سقوطِ چیزی شروع می‌شود به مقصد رسیدنش حتمی است.

«این خاطره رو باید با خودتون به گور ببرید، خانم… پشیمونی مثل خاکستره، نه گرمت می‌کنه نه روشن… اگه قرار بود خودمون بتونیم خودمون رو محاکمه کنیم که می‌شد قانون جنگل… کاریه که شده. زمان رو که نمی‌شه به عقب برگردوند… هر شبی بالاخره صبح می‌شه… اشک‌ها هم دود می‌شن می‌رن هوا.»

زن سرش را بالا می‌آورد و لب‌هایش درست موازی با لب‌های ترک‌خوردهٔ مرد به جنبش درمی‌آیند: «من می‌ترسم از انتظار بمیرم، آقا.»