بریده‌هایی از کتاب وقتی که از ماه زاده شد

هر قطرهٔ باران انگار می‌داند که درحال سقوط است و تنها یک پایان برایش وجود دارد؛ اینکه هیچ‌گاه کامل‌تر از حالا نخواهد بود، درحالی‌که به‌سوی نابودی پیش می‌رود.

من از زندگی در این بی‌خبری مطلق خوشم می‌آید. همراه با تنهایی است، آدم‌های تنها هیچ‌چیزی برای ازدست‌دادن ندارند. این دقیقاً همان چیزی است که به آن نیاز دارم.

عشق... آن کلمه مرگی آرام است که بدون حتی یک خداحافظی زمزمه‌شده، ناپدید شد؛ مثل پرت‌شدن ناگهانی به یک تنهایی ابدی که هرگز برای بیرون‌آمدن از آن تلاش نمی‌کنم.

ولی درعین‌حال خوشحال بود که جزئی از چیزی باشد. هرچیزی.

درحالی‌که می‌دانستم در این دنیای زیبا که در سایه‌های زشت بسیاری ترسیم شده، چیزی روشن از خود به جای گذاشته‌ام.

او همیشه باعث شده که احساس بزرگی کنم. حتی احساس قدرت. و شاید حق با او باشد.

چرا زاده‌شدن؟ چون گاهی، ماه سقوط می‌کند... نه برای ویران‌کردن، بلکه برای آغازکردن.

هرچه بیشتر اهمیت بدهی، همه‌چیز شکننده‌تر به نظر می‌رسد. راحت‌تر این است که فقط... دست از اهمیت‌دادن برداریم.

«اسمش الویین بود، اون با باد می‌خندید، با بارون گریه می‌کرد. با آتیش عصبانی می‌شد و با زمین غرش می‌کرد.

ستمگرها به همان اندازه که به دیگران دروغ می‌گویند، به خودشان هم دروغ می‌گویند.

بخشی از من که درست در کنار او می‌سوزد. و آن بخش... خسته است. تنهاست. گم شده است. غمگین است. بیشتر از آن که اعتراف کنم، آسیب‌دیده است. آن بخش فقط از من می‌خواهد متوقف شود و دیگر هرگز شروع دوباره نداشته باشد.

من را به آتش بسپار تا دیگر هیچ‌وقت سردم نشود.

متأسفم که نتوانستم تو را در امان نگه دارم. متأسفم که قبل از اینکه در آغوشم جان بدهی، هیچ‌وقت نگفتم دوستت دارم. متأسفم که خانواده‌ای که سزاوارش بودی، نبودم.

مصمم بودم که می‌توانم زندگی بهتری به او بدهم. قول دادم که از او محافظت کنم. به‌جای آن، به او یک قبر دادم.