بریده‌هایی از کتاب وقتی که از ماه زاده شد

هر قطرهٔ باران انگار می‌داند که درحال سقوط است و تنها یک پایان برایش وجود دارد؛ اینکه هیچ‌گاه کامل‌تر از حالا نخواهد بود، درحالی‌که به‌سوی نابودی پیش می‌رود.

ولی درعین‌حال خوشحال بود که جزئی از چیزی باشد. هرچیزی.

درحالی‌که می‌دانستم در این دنیای زیبا که در سایه‌های زشت بسیاری ترسیم شده، چیزی روشن از خود به جای گذاشته‌ام.

من از زندگی در این بی‌خبری مطلق خوشم می‌آید. همراه با تنهایی است، آدم‌های تنها هیچ‌چیزی برای ازدست‌دادن ندارند. این دقیقاً همان چیزی است که به آن نیاز دارم.

«اسمش الویین بود، اون با باد می‌خندید، با بارون گریه می‌کرد. با آتیش عصبانی می‌شد و با زمین غرش می‌کرد.

عشق... آن کلمه مرگی آرام است که بدون حتی یک خداحافظی زمزمه‌شده، ناپدید شد؛ مثل پرت‌شدن ناگهانی به یک تنهایی ابدی که هرگز برای بیرون‌آمدن از آن تلاش نمی‌کنم.