بریده‌هایی از کتاب وقتی که از ماه زاده شد

هر قطرهٔ باران انگار می‌داند که درحال سقوط است و تنها یک پایان برایش وجود دارد؛ اینکه هیچ‌گاه کامل‌تر از حالا نخواهد بود، درحالی‌که به‌سوی نابودی پیش می‌رود.

ولی درعین‌حال خوشحال بود که جزئی از چیزی باشد. هرچیزی.

من از زندگی در این بی‌خبری مطلق خوشم می‌آید. همراه با تنهایی است، آدم‌های تنها هیچ‌چیزی برای ازدست‌دادن ندارند. این دقیقاً همان چیزی است که به آن نیاز دارم.

عشق... آن کلمه مرگی آرام است که بدون حتی یک خداحافظی زمزمه‌شده، ناپدید شد؛ مثل پرت‌شدن ناگهانی به یک تنهایی ابدی که هرگز برای بیرون‌آمدن از آن تلاش نمی‌کنم.

درحالی‌که می‌دانستم در این دنیای زیبا که در سایه‌های زشت بسیاری ترسیم شده، چیزی روشن از خود به جای گذاشته‌ام.

او همیشه باعث شده که احساس بزرگی کنم. حتی احساس قدرت. و شاید حق با او باشد.

«اسمش الویین بود، اون با باد می‌خندید، با بارون گریه می‌کرد. با آتیش عصبانی می‌شد و با زمین غرش می‌کرد.

چرا زاده‌شدن؟ چون گاهی، ماه سقوط می‌کند... نه برای ویران‌کردن، بلکه برای آغازکردن.

هرچه بیشتر اهمیت بدهی، همه‌چیز شکننده‌تر به نظر می‌رسد. راحت‌تر این است که فقط... دست از اهمیت‌دادن برداریم.

ستمگرها به همان اندازه که به دیگران دروغ می‌گویند، به خودشان هم دروغ می‌گویند.