بریده‌هایی از کتاب بال های چیده ام پرواز می کنند

دست‌هایی که به هیچ مشغولند و پنجه در گیسوانِ هیچ دنیا، روزهای زندگی را به هم می‌بافند را باید بیرون کشید. این دست ها، تا زمانی که از هیچ دست نکشند به سمت رهایی و آغاز نمی‌لغزند. هر چند ترس از گرفتاری دمی ما را رها نمی‌کند اما باید به شروعی دیگر میدان داد.

کجاست آن سفر که مرا با خود تا اعماق شناخت می‌برد؟ راز نادیده‌ها را بر من می‌گشاید؟ مرا از این سرزمین می‌کَند و با خود به جایی تا آنسوی بی‌انتهایی می‌برد. آیا بی‌انتهایی یا همان سرزمین دوردست با آنهمه مردمش که چون ذرات کهکشانی سیالند مرا به آن آرامش گمگشته باز می‌گرداند؟ همیشه به خود می‌گویم اگر روزی کوله تنهایی ام را که در این گوشه خاک می‌خورد بردارم و به سمت کشف زندگی روان گردم قطعاً دلم آرام خواهد گرفت.

تنها گذر از حصارتردید و سکون مرا به پاسخ آن چیستی رهنمون می‌کرد. با خود که می‌اندیشم بیشتر مصمم می‌شوم که برای شکستن چهره عبوس تردید هیچگاه دیر نیست کافیست به جرأت گرفتار در دست دو دلی به‌اندازه یک قدم میدان دهی، آن موقع خواهی دید که چگونه آینده راهش را به سویت باز می‌کند. راه دارزی که جز با قدم گذاشتن در آن از دست این شک خفت گیر رهایی نخواهی یافت.

سفر از همان لحظه تصمیم آغاز می‌شود گاهی نیت یک سفر تو را بی‌آنکه از جای خود جُم خورده باشی تا آنسوی مرزهای ممنوعه می‌کشاند و در همان رویا با خود بر می‌گرداند. فاصله بین تصمیم و اولین قدم، برزخی است که تو در آن فرصت ماندن را به باده ارزیابی می‌کشانی، یا جرأت رفتن را به سمت رسیدن پرواز می‌دهی. گام‌ها در این سفر حکم نفس را می‌دهند هر چه محکم‌تر و عمیق‌تر برداشته شوند به تنِ آدم جلای بیشتری می‌دهند.

تاختن به سمت رهایی زیباترین نغمه ایست که تا به آن روز شنیده بودم صدایی مدهوش کننده و پر از الهام. صدایی که شنیدنش فقط نصیب کسانی می‌شود که جرأت پرواز را به بالهایشان داده‌اند و به سمت رها شدن پرهایشان را گشوده‌اند.