بریده‌هایی از کتاب گفت و گوی بعدی

فهمیدم که کلمات محبت‌آمیز به‌مراتب بیشتر از سرزنش و تندی اثر دارند.

مسئلهٔ اصلی مردم، صرفاً این نیست که چه بگویند، بلکه این است که چطور آن را بیان کنند.

دشوارترین نوع آگاهی، خودآگاهی است.

صریح‌بودن به معنای بی‌ملاحظگی یا بی‌توجهی به احساسات دیگران نیست، بلکه به این معناست که شما برای خود و دیگری آن‌قدر احترام قائلید که خواسته‌ها و نیازهای خود را بی‌واهمه از واکنش دیگران، بی‌پرده بیان کنید.

گاهی برقرارنکردن ارتباط، بهترین تصمیم است. گاهی راه‌حل درست،‌ قطع ارتباط است.

هیچ انسانی مطلقاً خوب نیست. هیچ انسانی مطلقاً بد نیست. من و تو فقط با هم موافق نیستیم.

کلمات شما فقط برای همین‌حالا نیستند. آن‌ها روی نسل‌هایی اثر می‌گذارند که شما هرگز فرصت دیدار با آن‌ها را نخواهید داشت. بر انسان‌هایی که شاید حتی ندانید وجود دارند.

دانشکدهٔ حقوق به شما می‌آموزد چگونه قانون را بخوانید، اما به شما یاد نمی‌دهد چطور آدم‌ها را بخوانید.

احتمال اینکه مخاطب دیدگاه شما را چشم‌بسته و کامل بپذیرد صفر از ده است. اما احتمال اینکه بتوانید دیدگاه طرف مقابل را بهتر درک کنید، نُه به ده است.

اگر به دورهٔ یونان باستان بنگریم، درمی‌یابیم که هدف از مباحثه و گفت‌وگو، پیروزی نبود. مباحثه، محمل جست‌وجوی حقیقت بود. آشکارکردن ضعف‌های استدلالی طرف مقابل، نه برای نفی او، بلکه در جهت اصلاح و تقویت او صورت می‌گرفت

پشت هر سخن تند و گزنده، داستانی دربارهٔ چرایی آن تندی نهفته است.

هرچقدر یک گفت‌وگو مهم‌تر باشد، توانایی مدیریت اختلافات هم حیاتی‌تر است.

در بزرگسالی معادلات عوض می‌شوند. مسئولیت‌هایتان بیشتر می‌شوند؛ چون دیگر فقط به خودتان فکر نمی‌کنید. حالا باید مراقب دیگران هم باشید مثل والدین سالخورده‌تان یا فرزندانتان.

تنها امر قطعی دربارهٔ ارتباط این است که بالاخره یک جایی شما حرف اشتباهی از دهانتان بیرون می‌آید. اما خبر خوب این است که این اشتباه قرار نیست تا آخر اشتباه بماند. برای همین است که اغلب گفت‌وگوی بعدی، مهم‌تر از گفت‌وگوی آغازین شماست.

در درون هر بحث دو مرحله وجود دارد: فاز شعله‌ورشدن و فاز خنک‌شدن.

باید دربارهٔ چیزی حرف بزنم که بهتر از هرکس دیگری آن را بلدم. باید کمکشان کنم که یاد بگیرند چطور حرف بزنند و ارتباط برقرار کنند.

این کتاب دربارهٔ این است که چطور سرتان را بالا بگیرید و با اعتمادبه‌نفس حرفتان را بزنید و این جسارت را داشته باشید که به استقبال موقعیتی بروید که هرآنچه در دل دارید، آشکار کنید. چطور همان چیزی را که به آن فکر می‌کنید، بگویید و آنچه می‌گویید دقیقاً همان باشد که مقصود شماست.

سخن شما مانند امواج، پیامدهای ادامه‌دار و فزاینده دارد.

وقتی به آدم‌ها می‌گویید که اشتباه کرده‌اند، اتفاقاً بیشتر مطمئن می‌شوند که حق با خودشان است. وقتی کسی می‌گوید: «حالم خوبه.» اغلب اوقات این‌طور نیست. هیچ‌چیز کاملاً با کلیشه‌ها مطابقت ندارد.

سریع‌ترین راه برای ازدست‌رفتن آرامش شما این است که با عصبانیت بر سر کسی داد بکشید. شکست‌دادن کسی در مجادله، شاید غرور و منیّت شما را سیراب کند، اما روحتان را گرسنه‌تر از قبل به حال خود رها می‌کند.

پذیرفتن شکست، بخشی از مسیر رشد است. ما از اشتباهات خود درس می‌گیریم تا رشد کنیم و قوی‌تر شویم.

اگر نه‌گفتن به یک دعوت اجتماعی شبیه بستن یک در باشد، حریم گذاشتن شبیه ساختن یک دژ مستحکم با خندقی دورتادور آن است.

در جلسات گفت‌وگوی بعدی، همیشه افراد احساس راحتی بیشتری می‌کنند و چیزهایی می‌گویند که شاید در گفت‌وگوهای اول، از بیان آن‌ها پرهیز می‌کردند؛ ازاین‌روست که مکالمات بعدی به حقیقت نزدیک‌ترند.

رفتن به دل یک گفت‌وگوی دشوار بدون برنامه‌ریزی قبلی و صرفاً با امید به نتیجه‌ای کاملاً مطابق میل ما، قطعاً سرانجامی جز ناکامی نخواهد داشت.

شما به‌شکلی ارتباط برقرار نمی‌کنید که ظرافت‌های احساسی را منتقل کند. شما فقط درحال انتقال پیکسل‌هایی هستید که طوری چیده شده‌اند که شبیه کلمه دیده شوند، و توقع نتیجه مشابه را دارید.

گفت‌وگو و رابطهٔ صادقانه لزوماً شاد و راحت نیست.

شما اولین و مهم‌ترین مدافع و پشتیبان خودتان هستید.

شما اولین و مهم‌ترین مدافع و پشتیبان خودتان هستید.

فاز شعله‌ورشدن زمانی رخ می‌دهد که با یک اصطکاک شدید، گفت‌وگوی سازنده به گفت‌وگویی مخرب تبدیل می‌شود. چیزی در تعامل میان شما و طرف مقابل شروع به آزاردادنتان می‌کند.

وقتی در یک مکالمه به مرحلهٔ داغ‌شدن یا شعله‌ورشدن می‌رسید، معمولاً تمایل دارید تاحدی فراموش کنید که واقعاً چه کسی هستید. روان‌شناسان این وضعیت را گرفتارشدن در سیلاب یا غرقگی می‌نامند.