بریده‌هایی از کتاب خدمتکار تماشا می کند

به نظر می‌آید فلسفه کلی زندگی او این است که همه چیز فردا انجام خواهد شد.

می‌توان از آن‌ها برای درآوردن چشم کسی استفاده کرد. (چرا ذهنم همیشه به این سمت می‌رود؟)

البته که مامان می‌گوید از کلماتت استفاده کن، و بابا یک چاقوی بزرگ به دستم می‌دهد.

او به من نگاه می‌کند و وقتی لبخند می‌زند، قند در دلم آب می‌شود. آیا این طبیعی است؟ آیا دیگر زنانی که بیش از یازده سال است با کسی ازدواج کرده‌اند، هنوز هم گاهی اوقات در مقابل همسرشان این‌گونه زانوهایشان می‌لرزد؟ نه؟ فقط من؟ یعنی، نه که هر لحظه این طور باشد. اما پسر، او هنوز هم من را تحت تاثیر قرار می‌دهد. البته این هم بی‌تأثیر نیست که به نظر می رسد او به طرز عجیبی هر سال جذاب‌تر می‌شود. (و من فقط یک سال پیرتر می‌شوم).

اگر به ازای هر باری که به پلیس دروغ گفته‌ام ده سنت می‌گرفتم، الان نیازی به نگرانی برای پرداخت قسط‌های خانه نداشتم.

«چیزی نیست. من خوبم. فقط می‌خوام کتاب بخونم.»

به نظر می‌آید فلسفه کلی زندگی او این است که همه چیز فردا انجام خواهد شد.