بریده‌هایی از کتاب خدمتکار تماشا می کند

به نظر می‌آید فلسفه کلی زندگی او این است که همه چیز فردا انجام خواهد شد.

می‌توان از آن‌ها برای درآوردن چشم کسی استفاده کرد. (چرا ذهنم همیشه به این سمت می‌رود؟)

البته که مامان می‌گوید از کلماتت استفاده کن، و بابا یک چاقوی بزرگ به دستم می‌دهد.

همیشه می‌دانستم که شوهرم دروغگوی ماهری است. فقط تا وقتی شک نکرده بودم که چیزی را از من پنهان می‌کند، اذیتم نمی‌کرد.

او به من نگاه می‌کند و وقتی لبخند می‌زند، قند در دلم آب می‌شود. آیا این طبیعی است؟ آیا دیگر زنانی که بیش از یازده سال است با کسی ازدواج کرده‌اند، هنوز هم گاهی اوقات در مقابل همسرشان این‌گونه زانوهایشان می‌لرزد؟ نه؟ فقط من؟ یعنی، نه که هر لحظه این طور باشد. اما پسر، او هنوز هم من را تحت تاثیر قرار می‌دهد. البته این هم بی‌تأثیر نیست که به نظر می رسد او به طرز عجیبی هر سال جذاب‌تر می‌شود. (و من فقط یک سال پیرتر می‌شوم).

اگر به ازای هر باری که به پلیس دروغ گفته‌ام ده سنت می‌گرفتم، الان نیازی به نگرانی برای پرداخت قسط‌های خانه نداشتم.

«چیزی نیست. من خوبم. فقط می‌خوام کتاب بخونم.»

به نظر می‌آید فلسفه کلی زندگی او این است که همه چیز فردا انجام خواهد شد.

آن لبخندی را به یاد می‌آورم که به آن افسر پلیسی زد که او را به خاطر سرعت غیرمجاز گرفت و با کمال خونسردی در صورت او نگاه کرد و دروغ گفت. من مدت زیادی است که او را می‌شناسم، اما اگر آن روز حقیقت را نمی‌دانستم، هرگز نمی‌فهمیدم که دارد دروغ می‌گوید. و حالا که به او نگاه می‌کنم، واقعاً نمی‌توانم بفهمم.

‫او نگاهی رنجور به من می‌اندازد. «من فقط سعی می‌کردم از تو محافظت کنم.» ‫مزخرف است. او چیزهای زیادی از گذشته‌اش را پنهان نگه داشته است، و نمی‌توانم باور کنم که تازه حالا دارم درباره همه چیز می‌فهمم. او فرصت‌های زیادی برای گفتن حقیقت داشت. او همه چیز را درباره گذشته من می‌داند که چندان هم رویایی نیست. من هم رازهای تاریک زیادی دارم. ‫او می‌توانست صادق باشد. می‌توانست همه چیز را به من بگوید. اما انتخابش این بود که به من چیزی نگوید.