دوم: چرا هدایت را مخصوص متّقین قرار داده است؟
قرآن برای هدایت تمام جامعه است، ولی در آیه فوق ـ که مانند آیاتی از قبیل {وَهُدًی وَرَحْمَةً وَبُشْرَی لِلْمُسْلِمِینَ}، {وَهُدًی وَبُشْرَی لِلْمُؤْمِنِینَ} و {وَهُدًی وَمَوْعِظَةٌ لِلْمُتَّقِینَ} می باشد ـ هدایت قرآنی مخصوص متقین معرفی شده است؛ زیرا این موارد در مقام خطاب و انشاء است؛ یعنی همه مردم دنیا مورد خطاب انبیاء (ع) هستند، ولی در مقام عمل و پذیرش، فقط افرادی از گمراهی نجات پیدا خواهند کرد که تسلیم سخن قرآن شوند. به عبارت دیگر، تا مرحله ای از تقوا (تسلیم در مقابل حق و پذیرش آن) در وجود انسان نباشد، محال است که از هدایت کتاب های آسمانی بهره ببرد.
به دیگر سخن: زمینِ شوره زار هرگز گل نمی دهد، اگر چه هزاران بار در آن باران ببارد: