کتاب خانم لپرش زده به سرش

یار گردش علمی من، آندریا، گفت: «می‌دانستی که بیشتر از یک میلیون گونه جانور روی کرهٔ زمین وجود دارد؟»

یکهو خانم لپرش و الکسیا بدو آمدند طرف ما. قیافه‌شان نشان می‌داد حسابی ترسیده‌اند. آندریا پرسید: «چی شده؟» خانم لپرش گفت: «امیلی هنوز پیدا نشده! همه‌جا را دنبالش گشتیم. انگار آب شده و رفته توی زمین!»

درست همان موقع، عجیب‌ترین اتفاق کل تاریخ جهان افتاد. اما خیال ندارم بهتان بگویم. خیلی‌خب، باشد بهتان می‌گویم. ولی باید فصل بعدی را بخوانید. پس دماغ‌سوخته می‌خریم!

همه فریاد زدیم: «اوه!» که از آخر به اول می‌شود "هوا".

مورد حیوان‌های باغ‌وحش می‌خواند

توی مدرسه داشتیم آماده می‌شدیم برویم باغ‌وحش که خانم فالکُن، معلم هنرمان، وارد کلاس شد و به ما گفت که امروز او مراقب است و با ما به باغ‌وحش می‌آید. ا‌گر نمی‌دانید مراقب یعنی چه، بهتان می‌گویم. مراقب آدم‌بزرگی است که همراه بچه‌ها به گردش علمی می‌آید و مدام به همه می‌گوید سا‌کت باشند و حرف نزنند.

رایان گفت: «اووووه! ای. جی. و آندریا یارِ هم شده‌اند. حتماً از همدیگر خوششان می‌آید!» مایکل گفت: «ببینم، کِی قرار است با هم عروسی کنید؟» الکسیا داشت به آندریا نگاه می‌کرد. دست‌به‌سینه شده بود و به آندریا چشم‌غره می‌رفت.

آندریا گفت: «خدا کند توی باغ‌وحش فیل داشته باشند. می‌دانستی بعضی از فیل‌ها قدشان حدود چهار متر و وزنشان حدود شش هزار کیلوگرم است؟» الکی گفتم: «همه این را می‌دانند.» هیچ‌وقت نباید بگذارید آدم‌هایی مثل آندریا، که فکر می‌کنند عقل‌کل‌اند، بفهمند چیزی را می‌دانند که شما نمی‌دانید. این اولین قانون بچه بودن است.

گفتم: «راستش دکمه گاهی کف اتاق جیش می‌کند.» همه زدند زیر خنده، چون من گفته بودم "جیش". ا‌گر می‌خواهید کسی را بخندانید، فقط کافی است بروید پیشش و بگویید "جیش". ردخور ندارد که می‌زند زیر خنده. کسی هم دلیلش را نمی‌داند.

خانم لپرش گفت: «خیلی بد است که گربه‌ات کف اتاق جیش می‌کند. ببینم، مامانت چه‌کار می‌کند؟» گفتم: «ای بابا! خب معلوم است، مامانم می‌رود توی توالت جیش می‌کند.»

خانم فالکن پرسید: «تو اصلاً چه‌جوری رفتی آن پایین؟» امیلی گفت: «داشتم با دوربینم عکس می‌گرفتم، یک قدم رفتم عقب و...» نتوانست جمله‌اش را تمام کند و زد زیر گریه. یک‌دفعه چند تا از بچه‌ها یادشان افتاد که با خودشان دوربین آورده بودند. همگی تندتند از امیلی و لیر عکس گرفتند. این صحنه واقعاً جان می‌داد برای عکس گرفتن. یکهو لیر شیر رفت طرف امیلی و بنا کرد به بو

حتی ا‌گر نزدیک بود شیر بخوردتان، وقتی بابا و مامانتان پرسیدند آن روز توی باغ‌وحش چه‌خبر بود، همیشه بگویید «هیچی». این اولین قانون بچه بودن است.

مجبور نیستید برای دیدن پرنده‌ها بروید باغ‌وحش. فقط کافی است به آسمان نگاه کنید.

آندریا فریاد زد: «بس کنید! موش‌ها هم موجودات زنده‌اند. درست مثل حیوان‌های توی باغ‌وحش‌اند. باید با احترام و متانت با آن‌ها رفتار کنیم!» فریاد زدم: «نه‌خیرم!» مایکل داد زد: «بکشیدش! بکشیدش!» همهٔ بچه‌ها با هم دم گرفتند: «موشه را بکشید! موشه را بکشید!»

آندریا پرسید: «حالتان خوب است، خانم لپرش؟ لیر شیر نزدیک بود بخوردتان!» خانم لپرش جواب داد: «نه، اصلاً. لیر شیر حیوان آرامی است و آزارش حتی به یک مورچه نمی‌رسد. فقط می‌خواست کمی ورزش کند.» و اِل و بِل و یک مشت از این حرف‌ها.