بریده‌هایی از کتاب ایدئولوژی های سیاسی

همهٔ آدم‌ها اندیشمندان سیاسی‌اند. آنها هر زمان که نظرشان را بیان می‌کنند، چه خودشان بدانند و چه ندانند، از ایده‌ها و مفاهیم سیاسی استفاده می‌کنند.

مضمون اصلی ایدئولوژی لیبرال التزام به فرد و اشتیاق به ساختن جامعه‌ای است که در آن آدم‌ها بتوانند خواسته‌هایشان را برآورده سازند و به خرسندی دست یابند.

بااین‌حال، تفاوت‌های مهمی بین لیبرالیسم کلاسیک و لیبرالیسم مدرن وجود دارد. مشخصهٔ لیبرالیسم کلاسیک باور به یک دولت «حداقلی» است، دولتی که نقش آن محدود به حفظ نظم داخلی و امنیت شخصی است. در مقابل، لیبرالیسم مدرن می‌پذیرد که دولت باید به مردم برای یاری رساندن به خودشان یاری رساند.

لیبرال‌ها با این ایده به‌شدت مخالف‌اند که برخی افراد بر مبنای عواملی «غیرعقلانی» مانند جنسیت، نژاد، رنگ پوست، عقیده، دین یا پس‌زمینهٔ اجتماعی، از هر نوع امتیازات یا مزایای اجتماعی‌ای برخوردار باشند که از دیگران دریغ شده‌اند.

لیبرال‌ها برای آزادی به‌عنوان ارزش فردگرایانهٔ اعلا اولویت قائل‌اند. لیبرال‌های کلاسیک مدافع آزادی منفی به معنای غیاب موانع و محدودیت‌هاـ‌ـ‌ـ‌یا آزادی انتخاب‌ـ‌ـ‌ـ‌هستند، درحالی‌که لیبرال‌های مدرن از آزادی مثبت، به معنای رشد شخصی و شکوفایی انسانی، طرف‌داری می‌کنند. محافظه‌کاران به‌طور سنتی پشتیبان نگرش ضعیفی از آزادی‌اند، به این معنا که آزادی را به‌مثابهٔ پذیرش مشتاقانهٔ وظایف و مسئولیت‌ها در نظر می‌گیرند و آزادی منفی را عاملی دانسته‌اند که کیان جامعه را تهدید می‌کند. این در حالی است که راست جدید بر آزادی منفی در حوزهٔ اقتصادی، در قالب آزادی

سوسیالیست‌ها عموماً آزادی را به سیاق مثبت در اشاره به قِسمی خودتحقق‌بخشی درک کرده‌اند که از طریق کار خلاق آزاد یا تعامل اجتماعی همکاری‌جویانه به دست آمده باشد.

سوسیال‌دموکرات‌ها آنجا که با آزادی به‌مثابهٔ تحقق استعداد فردی برخورد کرده‌اند به لیبرالیسم مدرن نزدیک شده‌اند. آنارشیست‌ها آزادی را ارزشی مطلق انگاشته‌اند و بر این باورند که آزادی با هیچ شکلی از اقتدار سیاسی سازگار نیست. در اینجا آزادی به معنای نیل به خودآیینی شخصی درک می‌شود، نه «وانهاده شدن» صرف، بلکه خودمدار و خودمحور بودن به شیوه‌ای عقلانی. فاشیست‌ها هر شکل از آزادی فردی را یاوه می‌دانند و ردش می‌کنند. در مقابل، آزادی «حقیقی» به معنای تسلیم شدن بی‌چون‌وچرا به ارادهٔ رهبر است و هضم و جذب فرد در دل اجتماع ملی.

انسان‌ها تاآنجا که موجوداتی عقلانی و فکورند می‌توانند خیر و صلاح خود را تعریف و تعقیب کنند. لیبرال‌ها به‌هیچ‌وجه بر این باور نبودند که افراد از این حیث خطاناپذیرند، منتها باور به عقل لیبرالیسم را در تقابلی جدی و همیشگی با پدرمآبی قرار می‌دهد.

بدین صورت که تفکر دست‌چپی (چپ‌گرا)، معمولا بر مبنای باور به پیشرفت، از تغییر استقبال می‌کند، درحالی‌که تفکر دست‌راستی (راست‌گرا) دربرابر تغییر مقاومت می‌کند و می‌کوشد از وضع موجود دفاع کند

میل نمی‌پذیرفت که هیچ‌گونه محدودیتی بر فرد به قصد بازداشتن او از آسیب‌زدن فیزیکی یا اخلاقی به خودش اعمال شود. چنین دیدگاهی تلویحاً قائل به آن است که، برای مثال، قوانینی که رانندگان خودرو را به بستن کمربند ایمنی یا موتورسواران را به استفاده از کلاه ایمنی مجبور می‌کنند همان اندازه غیرقابل قبول هستند که هر شکل از سانسور به‌منظور اعمال محدودیت بر آنچه فرد می‌تواند بخواند یا به آن گوش کند. لیبرتارین‌های رادیکال می‌توانند بر همین اساس از حق افراد برای استعمال مواد اعتیادآوری مانند هروئین و کوکائین نیز دفاع کنند.