بریده‌هایی از کتاب فانوس خاطرات گم شده

بچه‌ها با سرعتی تغییر می‌کنند که در مخیلهٔ بزرگ‌ترها نمی‌گنجد.

هیراساکا گفت: «روندش همینه. تو مسیر زندگی که پیش می‌ریم، باید بعضی از خاطرات رو ول کنیم.»

وقتی فیلی به مرگش نزدیک می‌شود، از گله جدا می‌شود و به قبرستانی می‌رود که بقایای سایر فیل‌های گله در آنجاست و همان‌جا منتظر مرگش می‌ماند.

کدام بچه‌هایی داشتند که باید شکمشان را سیر می‌کردند. همه جان می‌کندند که فقط زندگی‌شان را بگذرانند.

زندگی لحظاتی هست که این فرصت را داری با چند کلمهٔ سنجیده، هدیه‌ای به کسی ببخشی.

«همچین آش دهن‌سوزی هم نبود زندگی‌م، نه...؟»

دوراهی‌هایی از این دست که هیچ پاسخ درستی نداشت گاهی او را به این فکر می‌انداخت که نکند واقعاً جهان از بازی دادن آدم‌ها خوشش می‌آید.

دوراهی‌هایی از این دست که هیچ پاسخ درستی نداشت گاهی او را به این فکر می‌انداخت که نکند واقعاً جهان از بازی دادن آدم‌ها خوشش می‌آید.

هرچی خاطره‌ای مهم‌تر باشه، بیشتر و بیشتر سراغش می‌ریم و مرورش می‌کنیم. ولی همین باعث می‌شه کم‌کم جزئیات رو فراموش کنیم...»

«مردم حتی در مرگ هم دوست دارن دانششون رو با بقیه در میون بذارن. هرچند باید اعتراف کنم که گاهی زیاده‌روی می‌کنن.»

در آن سال‌های پرآشوب پس از جنگ، بسیاری از کسب‌وکارها خوابید و بیکاری همه‌گیر شد. حتی آن‌هایی که آن‌قدر خوش‌شانس بودند که سر کارشان بمانند، معمولاً دیر حقوق می‌گرفتند. از آنجایی‌که فقط با آن پول زندگی‌شان را می‌گرداندند، اوضاع خیلی زود بدتر شد. حتی مادرهایی که بچهٔ کوچک داشتند مجبور بودند بچه‌ها را به حال خود بگذارند تا برای تأمین غذا کار مزدی یا تمام‌وقت پیدا کنند.

همان‌طور که انتظار می‌رفت، برچسب قرمزی بالای پرونده‌ای بود که یاما دستش داد. این هشداری بود که می‌گفت مهمانْ تصادفی یا به مرگ طبیعی نمرده است یا به قتل رسیده یا خودکشی کرده است، به عبارتی انسانی در مرگش دخیل بوده.

اون‌طور که شنیدم، هیچ تقسیم‌بندی دقیقی بین بهشت و جهنم وجود نداره.»

با خودش فکر کرد یک جای کار این دنیا می‌لنگد که در آن بچه‌ها می‌میرند و او، به‌خصوص او، چهل‌وهفت سال عمر می‌کند.

زندگی دو نوع آدم هست؛ اون‌هایی که لایق کتک خوردن هستن و اون‌هایی که لایقش نیستن

تو حیطهٔ کاری ما، احترام خیلی مهم است. اگر آن‌طور که لیاقتش را داری به شما احترام نگذارند، شرفت به باد رفته است.

«صبح به‌خیر. خراب بودی، تعمیرت کردم.»

«ولی دروغ نوعی نقص عملکرده.»

وقتی با مشت بزنی تو صورت کسی، بالاخره کبودی‌اش از بین می‌رود. ولی اگر چیزی را نابود کنی که قدر دنیا برایش ارزش دارد، زخمش هیچ‌وقت خوب نمی‌شود.

به‌هرحال، عبارت کاش هیچ معنایی در زندگی نداشت. محصول انتخاب‌های خودش بود، همین و بس.

«حتی وقتی کبریتی چیزی پیشت نداری، به کمک عدسی می‌تونی آتش روشن کنی. اگه هم عدسی نداشته باشی، می‌تونی از کیسهٔ پلاستیکی پر آب استفاده کنی.»

چشم‌هایش را بست و آرزو کرد دوباره رؤیایی شیرین ببیند.

دوراهی‌هایی از این دست که هیچ پاسخ درستی نداشت گاهی او را به این فکر می‌انداخت که نکند واقعاً جهان از بازی دادن آدم‌ها خوشش می‌آید.