بریده‌هایی از کتاب در باب تسلا

تبار خویش را در نظر آرید: ‫شما را برای آن نساختند ‫که چون نابخردان [بهیمیان] عمر گذرانید، ‫بلکه زادند تا به دنیا پاکی و دانش روید.

‫می‌گویند «زمان درمان درد است،» ـ ‫زمان هرگز درمان نبوده است؛ ‫درد اگر درد باشد قوی‌تر می‌شود، ‫مثل رگ و پی که با گذر عمر. ‫زمان محک درد است، ‫اما درمان نیست. ‫اگر درد را درمان کرد ‫بدان که دردی در کار نبوده است.

باید از پذیرش بار گناه تن بزنیم و به بهترین وجه ممکن تلاش کنیم معنای زندگی‌مان را درک کنیم. ما محکوم به سکوت ابدی، محکوم به بی‌معنایی نیستیم.

هیچ‌یک با او سخنی نگفت: زیرا می‌دیدند که دردش بزرگ‌تر از آن است که بتوان با کلمات تسکینش دا

‫ایوب می‌گوید که امید در گرو این است که باور داشته باشیم زندگی انسان در چشم خداوند اهمیتی دارد. اگر که ما هیچ اهمیتی نداشته باشیم چه؟

تسلّا می‌تواند ما را از اعماق نومیدی بیرون بکشاند فقط اگر جرئت داشته باشیم و بخواهیم که هم خودمان واقعیت رنج‌مان را به رسمیت بشناسیم و هم دیگران و حاضر نباشیم تسلّای کاذب کسانی را بپذیریم که رنجی را که کشیده‌ایم انکار می‌کنند یا مدعی‌اند که مستحق آن بوده‌ایم.

مزامیر به ما می‌گویند که سازندگان این سنت مردان و زنانی عین ما بوده‌اند. می‌دانستند که رنج تبعید و فقدان، ترس از مرگ و مردن یعنی چه. بدترینِ همهٔ نومیدی‌ها، چنان که آنها نیک می‌دانستند، احساس تنهایی است. تسلّایی که پیش می‌نهند این قطعیت است که دیگران هم دقیقا همین احساس ما را داشته‌اند و ما در خشم و نومیدی‌مان، و در اشتیاق‌مان برای روزهای بهتر، تنها نیستیم.

تسلّا دادن به یک فرد یعنی بارها و بارها گفتن اینکه: می‌دانم، می‌دانم. رنجی را که کشیده‌ام با دیگران در میان می‌گذارم تا آنها هم بدانند که تنها نیستند. این اساسی‌ترین و دشوارترین تمرین همبستگی است که ممکن است بر عهده‌مان قرار گیرد.