بریده‌هایی از کتاب در همسایگی مترجم

من وقتی به احوال خودم فکر می‌کنم، می‌بینم در هیچ زمینه‌ای استعداد خاصی نداشته‌ام. آن‌چه حاصل کارم را شایستهٔ اقبال کتاب‌خوان‌ها کرده این است که بکوشم کمبود استعداد را با کار بیشتر و صمیمیت جبران کنم.

بعضی‌ها می‌گویند ترجمه باید این‌جور باشد، یعنی باید بفهمی که زبان یک نویسندهٔ ایرانی نیست. ولی من فکر می‌کنم ترجمه باید طوری باشد که اگر فرض کنیم نویسنده اگر ایرانی بود این‌طور می‌نوشت.

شعر حاصل حالی است شبیه به نوعی انقلاب، که به جان آدم می‌افتد و چشم دل را به عالمی دیگر باز می‌کند.

«سوسیالیست‌های آمریکایی مبارزه‌شان این است که پای بخاری بنشینند و آبجو بخورند و بحث کنند و تئوری ببافند و منتظر انقلاب سوسیالیستی باشند.»

قصدتان این بود که برای همیشه خارج از کشور بمانید؟ ابداً! در آمریکا، دانشجویان، حتی چپی‌ها، و آن‌ها با حرارت بیشتری، می‌گفتند که نگاه به ریش و عمامهٔ این‌ها نکنید! این‌ها روشنفکرند. ما هم بعد از انقلاب جل‌وپلاسمان را جمع کردیم و راه افتادیم برگردیم به ایران. اما در فرانسه ماندگار شدیم.

من معتقدم اگر آدم حرف تازه‌ای برای زدن نداشته باشد، بهتر است ساکت بماند.

همان‌طورکه گفتم نظم را با شعر نباید مخلوط کرد. شعر حاصل حالی است شبیه به نوعی انقلاب، که به جان آدم می‌افتد و چشم دل را به عالمی دیگر باز می‌کند. اگر کسی شانس این را داشته باشد که گاهی دچار این‌جور انقلاب بشود، تظاهر جوشش‌اش به‌صورت کلمات و جملات خواندنی خواهد بود. این حال در حد والایش گاهی به نوعی صرع شباهت دارد. چنان‌که داستایفسکی به نوعی از آن دچار بود و در آثارش حرف‌هایی زده که هیچ‌کس نتوانسته است بزند.