کتاب اولکر آبلا

وقتی دردی داری شرکت‌کردن در شادمانی از آه‌کشیدن سنگین‌تر است.

انسان سالمِ جامعه‌ای بیمار بودن بسیار سخت است.»

«اطرافت را خوب نگاه کن، چیزهایی خواهی دید که اگر گفته شوند باور نخواهی کرد.»

مردها از زن دیوانه خیلی می‌ترسند. اما از دیوانه‌کردن زن‌ها نمی‌ترسند

کسی که بخواهد روی پای خودش بایستد تا گردن توی کثافت است.

آخر بابا، مگر مرگ چیست؟ اگر راست می‌گویید زنده بمانید تا ببینیم.

ای عوضی‌ها، چیزی که در نظر شما رمانتیک است برای ما اسارتی است

خندیدن دفاع از نفس است. می‌گویند آن که گریه می‌کند یک درد دارد و آن که می‌خندد هزار درد. مگر ما از سر خوشی می‌خندیم؟

زندگی می‌آید و می‌گذرد، مرگ می‌آید و نمی‌گذرد.

آدم بدبخت هم می‌خندد تا دردش را پنهان کند و از دیگران آزار نبیند. خندیدن؛ راهی است برای این‌که بگویی: «ای فلک لعنتی، پدرم رو درآوری، اما نتونستی اشکم رو دربیاری.»

تاب که بیاوری مخت کم‌کم تاب برمی‌دارد.

اگر بشر گرسنه نمی‌شد ما هنوز در عصر سنگ بودیم.

آنچه در کودکی تجربه می‌کنیم در کل زندگی‌مان منعکس می‌شود.

«بیمارستان اورژانس نورولوژی و تروماتولوژی و کاردیولوژی داره. کاش اورژانس طلاقولوژی هم داشت. این‌جوری زندگی‌های بیشتری نجات پیدا می‌کرد. برای بعضی زن‌ها ازدواج مرگبارترین بیماریه.»

ای فلک، من حق ندارم روی سرامیک‌های زمین تو با دمپایی‌های منگوله‌دار راه بروم؟ بلد نیستم از حمام خانه‌ام با لباس‌زیر بیرون بیایم؟ حق ندارم تنبلی کنم، به‌جای تخت، روی کاناپه، کنترل تلویزیون در دست بخوابم؟ نمی‌توانم پرده را بکشم و بنشینم...

شنیده‌اید مادرها به بچه‌شان می‌گویند «قربونت بشم»، «می‌میرم برات» و از این حرف‌ها... راستش راحت‌ترین کار را پیدا کرده‌اند... آخر بابا، مگر مرگ چیست؟ اگر راست می‌گویید زنده بمانید تا ببینیم.

البته مردجماعت اگر غرض‌ومرض داشته باشد اولکر آبلا که سهل است، حضرت اولکر هم که باشم بی‌فایده است...

شاید ما هم تلویزیون خدا هستیم. *** با تماشایمان سرگرم می‌شود.

وقتی آدم‌ها هدفون می‌گذارند توی گوششان بی‌آن‌که لازم باشد دهان باز کنند به طرف مقابل می‌گویند: «برو پی کارت.» خصوصاً اگر طرف از توی کیفش کتاب درآورد و شروع کند به خواندن که... دیگر باب گفت‌وگو جوری بسته می‌شود که حتی اگر بمیری هم بازشدنی نیست.

خندیدن؛ راهی است برای این‌که بگویی: «ای فلک لعنتی، پدرم رو درآوری، اما نتونستی اشکم رو دربیاری.» چیزی شبیه این که می‌گویند: «اصلاً هم درد نداشت.»

انسان‌جماعت بدون قضاوت‌کردن دیگران نمی‌تواند خودش را محق جلوه دهد.

خدا حتی به‌اندازهٔ پول‌خردهای فراموش‌شدهٔ روی دستگاه چای خوش‌بختی نصیبم نکرده است. بعد از این‌همه مصیبتی که در دنیا کشیده‌ام چشم به بهشت ندارم.

چای توی استکان شیشه‌ای کمرباریک یعنی خوش‌بختی. لیوان را بردم بالا و گرفتم جلوی شیشه‌های ویترین طرف خیابان. انگار از پشت یک عدسی به رنگ چای رفت‌وآمدها و پنجره‌های بیمارستان روبه‌رو را نگاه می‌کردم. حس کردم دنیا آن‌قدرها هم جای بدی نیست.