کتاب نامه هایی از لوازم‌ التحریرفروشی شیهودو در گینزا

درهرصورت، نباید گمان کنی کسانی که برایت مهم‌اند همیشه دوروبرت خواهند ماند. این را می‌توانم قاطعانه بگویم. اگر به آدم‌های مهم زندگی‌ات نچسبی، از دستت می‌روند.

متوجه شده بودم که دارم گریه می‌کنم، اما می‌ترسیدم دست‌هایم را روی چشم‌هایم فشار بدهم، چون از بند نیامدن اشک‌هایم وحشت داشتم.

«موضوع این نیست که کسی داره نگاهت می‌کنه یا نه. یه "تو"ی دیگه در وجود خودت خلق کن تا با بی‌طرفی زیر نظر بگیردت. این‌جوری تحت هیچ شرایطی نمی‌تونی خودت رو گول بزنی.»

«شرایط سختی بود. از اینکه تونستین تحمل کنین تحت‌تأثیر قرار گرفتم.» فومی–ماما هم می‌گفت: «وای، شما هم شنیدین؟» «خب، بله، آخه داشت داد می‌زد.» «اگر می‌شنیدین، باید نجاتش می‌دادین!»

فومی–ماما از طریق لاین با من در تماس بود و اغلب بهم زنگ می‌زد و مسائلی ازاین‌دست می‌پرسید که «درست‌وحسابی غذا می‌خوری؟» یا «معلومه که هوا خیلی سریع داره سرد می‌شه. تو که سرما نخوردی، نه؟» فقط پیام‌هایی کوتاه بودند، اما من از دریافتشان خوشحال بودم، چون می‌فهمیدم که فراموشم نکرده است.

«من نمی‌خوام چیزی رو ماندگار کنم که فکر می‌کنم ناعادلانه‌ست.