بریده‌هایی از کتاب یک

کودکی که تیر و کمان به‌دست می‌گیرد در همه‌جای جهان شکارچی می‌شود؛ در خاورمیانه، شکار...

بارانی درون من است ‫که اگر نبارد ‫مرا در خودم غرق می‌کند...

عشق شانه‌یِ مردانه می‌خواهد مثل وقتی که کوه شانه‌اش را بالا می‌دهد، و ابر کیلومترها می‌آید تا تمام دلتنگی‌اش را ببارد

من تکه اَبری تنها که هیچ‌کس باریدنش را ندیده است

مادر!!! رود نیستی دریا نیستی اقیانوس نیستی اما چند قطرهٔ اَشکت غرقم می‌کند

ما فرزندان غمگین زمینیم ‫که در آغوش زنی که زاییدِمان، گریستیم! ‫در آغوش دختری که دوست داشتیم، گریستیم! ‫پول دادیم و گریستیم ‫در آغوش تمام زنانی که نمی‌شناختیم

قرن‌هاست تو را می‌شناسم ما نام‌های دیگری داشتیم و اگر یک‌روز به رازهای اولین لایهٔ زمین پی ببرند افسانهٔ عشق ما بر سر زبان‌ها می‌اُفتد

عجیب نیست که جهان این‌گونه بوی جنگ و خون می‌دهد وقتی همه‌چیز از قلب‌ها سرچشمه می‌گیرد...

ای سرزمینی که شاید روزی جز شعر هیچ چیزی از تو باقی نماند خواستمت خواستمت اما در زمانه‌ای که عشق باد است از آغوشی به آغوشی دیگر...

بارانی درون من است که اگر نبارد مرا در خودم غرق می‌کند...

مادر!!! رود نیستی دریا نیستی اقیانوس نیستی اما چند قطرهٔ اَشکت غرقم می‌کند

اگر انتخاب را به عهدهٔ خودم می‌گذاشت به‌جایِ اینکه مردی تنها باشم آسمان می‌شدم تا هر وقت بارانی‌ام کسی در من قدم بزند

شادم با اندوه خویش...

با این حجم اَندوه آسمان اگر بودم هیچ اَبری بی‌باران نمی‌گذشت از من، کوه اگر بودم چشمه‌ساران بسیار داشتم، اما بی‌کسیِ بیابانم خویش راه اُفتاده‌ام در خویش!

و بگو چه رازی‌ست در آشنایی من با من که وقتی خودم را در آینه می‌بینم گریه‌ام می‌گیرد؛

جدایی سخت است، ‫سخت است به‌جای ریشه‌هایِ تو ‫زمانه ‫بر این گلدان ترک بیاندازد...

تلویزیون را خاموش می‌کنم مادربزرگ دارد نماز می‌خواند؛ جنگ آرامشِ زندگی را شاید اما آرامش مرگ را چگونه از او می‌گیرد؟

ما فرزندان غمگین زمینیم که در آغوش زنی که زاییدِمان، گریستیم! در آغوش دختری که دوست داشتیم، گریستیم! پول دادیم و گریستیم در آغوش تمام زنانی که نمی‌شناختیم

و شاید سیگار اختراع سرخپوستی بود که می‌خواست به معشوقه‌اش پیام کوتاه بدهد

تا مرگ بیشتر از چند ثانیه طول نمی‌کشد و آن چند ثانیه را به تو فکر خواهم کرد

و ما هزار تکه شد در هزار من... ای من ای که هرکجای جهان پرتگاهی بوده بر غروبش گریسته‌ای...

هرکس را دوست داشته‌ام آنقدر دوستش داشته‌ام که از من بدش بیاید

در سکوت آمدی در سکوت رفتی... جهان این همه واژه را برای چه می‌خواست؟!!!

داستان غم‌اَنگیزی‌ست که هرکسی چیزی را در زندگی از دست داده است؛ اما داستان من غم‌اَنگیزترست تو را نداشته‌ام و از دست داده‌ام

حالم را اگر پرسیده باشی، ‫باید بگویم آن‌گونه که گل‌ها پژمرده می‌شوند ‫اما جوهره باقی می‌ماند؛

تا خواستیم دل ببندیم ‫دل رفته بود ‫تا خواستیم دل بکنیم ‫دل بسته بود...

دارکوب پیر ‫درون حلقه‌های درخت ‫دنبال خاطره‌ای قدیمی می‌گردد... ‫بازی مسخره‌ای‌ست زندگی! ‫فکرش را بکن ‫یک عمر فراموشت نکرده باشم ‫و بعد ‫سر پیری آلزایمر بگیرم...

در میان تاریکی به چشمانت فکر می‌کنم این حادثه‌ای طبیعی‌ست حتی انسان‌های اولیه دغدغه‌یِ هرشبشان نبودن خورشید بود

و شاید سیگار اختراع سرخپوستی بود که می‌خواست به معشوقه‌اش پیام کوتاه بدهد

داستان غم‌اَنگیزی‌ست که هرکسی چیزی را در زندگی از دست داده است؛ اما داستان من غم‌اَنگیزترست تو را نداشته‌ام و از دست داده‌ام