بریده‌هایی از کتاب یک

من آن‌گونه از تو یاد خواهم کرد که بشر از جنگ‌هایِ جهانی‌اش...

کودکی که تیر و کمان به‌دست می‌گیرد در همه‌جای جهان شکارچی می‌شود؛ در خاورمیانه، شکار...

بارانی درون من است ‫که اگر نبارد ‫مرا در خودم غرق می‌کند...

عشق شانه‌یِ مردانه می‌خواهد مثل وقتی که کوه شانه‌اش را بالا می‌دهد، و ابر کیلومترها می‌آید تا تمام دلتنگی‌اش را ببارد

من تکه اَبری تنها که هیچ‌کس باریدنش را ندیده است

مادر!!! رود نیستی دریا نیستی اقیانوس نیستی اما چند قطرهٔ اَشکت غرقم می‌کند

مادر!!! رود نیستی دریا نیستی اقیانوس نیستی اما چند قطرهٔ اَشکت غرقم می‌کند

عشق اِتفاق سنگینی‌ست وقتی می‌اُفتد یک‌نفر برای برداشتنش کم است

بارانی درون من است که اگر نبارد مرا در خودم غرق می‌کند...

سال‌ها بعد کدام زیباتر است؟ کشتی‌های به ساحل رسیده؟ یا آن کشتی غرق شده؟...

پرسیدی: چگونه دوستم داری؟ گفتم: پرنده‌ای عاشقم که برخورد گلوله‌ای به سینه‌ام تا مرگ بیشتر از چند ثانیه طول نمی‌کشد و آن چند ثانیه را به تو فکر خواهم کرد

ما فرزندان غمگین زمینیم ‫که در آغوش زنی که زاییدِمان، گریستیم! ‫در آغوش دختری که دوست داشتیم، گریستیم! ‫پول دادیم و گریستیم ‫در آغوش تمام زنانی که نمی‌شناختیم

قرن‌هاست تو را می‌شناسم ما نام‌های دیگری داشتیم و اگر یک‌روز به رازهای اولین لایهٔ زمین پی ببرند افسانهٔ عشق ما بر سر زبان‌ها می‌اُفتد

شادم با اندوه خویش...

عجیب نیست که جهان این‌گونه بوی جنگ و خون می‌دهد وقتی همه‌چیز از قلب‌ها سرچشمه می‌گیرد...

ای سرزمینی که شاید روزی جز شعر هیچ چیزی از تو باقی نماند خواستمت خواستمت اما در زمانه‌ای که عشق باد است از آغوشی به آغوشی دیگر...

بارانی درون من است که اگر نبارد مرا در خودم غرق می‌کند...

من تکه اَبری تنها که هیچ‌کس باریدنش را ندیده است

مگر از زندگی جز دیوانگی چیزی برایمان باقی خواهد ماند؟!...

مادر!!! رود نیستی دریا نیستی اقیانوس نیستی اما چند قطرهٔ اَشکت غرقم می‌کند

اگر انتخاب را به عهدهٔ خودم می‌گذاشت به‌جایِ اینکه مردی تنها باشم آسمان می‌شدم تا هر وقت بارانی‌ام کسی در من قدم بزند

با این حجم اَندوه آسمان اگر بودم هیچ اَبری بی‌باران نمی‌گذشت از من، کوه اگر بودم چشمه‌ساران بسیار داشتم، اما بی‌کسیِ بیابانم خویش راه اُفتاده‌ام در خویش!

و بگو چه رازی‌ست در آشنایی من با من که وقتی خودم را در آینه می‌بینم گریه‌ام می‌گیرد؛

وقتی هستی چراغ دنیا را بالای سرم روشن می‌کنی...

در این پیچیدهٔ معاصر که زندگی سگ‌دو زدن برای لقمه‌ای نان است، حتی فکر کردن به عشق خار دارد...

جنگ جهانی بعد جنگ آب است و ما اشک‌ها را درون خودمان ذخیره می‌کنیم...

داستان غم‌اَنگیزی‌ست که هرکسی چیزی را در زندگی از دست داده است؛ اما داستان من غم‌اَنگیزترست تو را نداشته‌ام و از دست داده‌ام

و تو روزی با خود خواهی گفت: بسیارند انسان‌ها بسیارند نام‌ها من اما برای فراموش کردن یک برگ پاییز می‌شوم

و شاید سیگار اختراع سرخپوستی بود که می‌خواست به معشوقه‌اش پیام کوتاه بدهد

و دیگر اینکه بگویم اگرچه فاصله رشد کرد و مسیرها جدا شد پیوندی که ما داشتیم همیشه ظهور خواهد کرد