کتاب درآمدی بر علوم انسانی اسلامی

آزاداندیشی در جامعهٔ ما یک شعار مظلوم است. تا گفته میشود آزاداندیشی، عدّه‌ای فوری خیال میکنند که بنا است همهٔ بنیانهای اصیل در هم شکسته شود، و آنها چون به آن بنیانها دل‌بسته‌اند، میترسند. عدّه‌ای دیگر هم تلقّی میکنند که با آزاداندیشی باید این بنیانها شکسته شود. هر دو گروه به آزاداندیشی _ که شرطِ لازم برای رشد فرهنگ و علم است_ ظلم میکنند.

امّا کتابهای رمان، دنیای جدیدی برای ایشان بود. ایشان به طور حرفه‌ای به مطالعهٔ همه جور رمانهای خارجی میپردازند که به فارسی ترجمه میشدند؛ کتابهایی نظیر «جنگ و صلح» تولستوی، «بینوایان» ویکتور هوگو، «کمدی الهی» دانته آلیگه ری، «دُن آرام» میخاییل شولوخوف، «دل سگ» میخائیل بولگاکوف، آثار رومن رولان، الکساندر دومای، میشل ژواگو، فرانتس فانون و... خلاصه به تعبیر خودشان «کمتر رمانی بود که آن وقتها اسم آورده بشود و من نخوانده باشم.» ایشان احتمال میدهند که تا سال ۱۳۳۷ قمری پیش از هجرت به قم، یعنی تا سنّ نوزده سالگی، بیش از هزار عنوان رمان خوانده‌اند و پس از آن نیز همواره ادامه داشته است. رمان‌خوانی آیت‌الله خامنه‌ای فقط مربوط به دوران جوانی ایشان نیست و در زمان ریاست جمهوری و رهبری نیز رمان میخوانند.

مکتوبات و بیانات آیت‌الله خامنه‌ای در باب سیره و تاریخ ائمّهٔ معصومین یکی از پروژه‌های فکری مهمّ ایشان است که از جامعیّت و نوآوری برخوردار است. ایشان خود در این زمینه میگویند: بحثهایی که بنده راجع به زندگی ائمّه کرده‌ام، غالباً هیکلش نسبت به آن موضوع مورد بحث، از نظر من، کامل است، یعنی یک بخش جاافتاده از یک پازل را ندارد، ولو اینکه قابل توسعه باشد.

دانشجویان ضمن تکریم و احترام به اساتید _ که فریضه‌ای اسلامی است_ نباید اجازه دهند احیاناً کسی بدخواهانه، از علم و تخصّص، وسیله‌ای برای هموار کردن راه فرهنگ استعماری در دانشگاه‌ها درست کند و مانند دوران سلطهٔ بیگانگان، دانشگاه را پرورشگاه مغزهای ازخودبیگانه و بیگانه‌پرست سازد.

باید تلاش کرد برای اینکه علوم انسانی را بر پایه‌های اسلامی، با دید اسلامی، با تفکّر اسلامی و مبتنی بر جهان‌بینی اسلامی تدوین کنیم. اگر پولی لازم دارد، صرف شود و اگر تربیت افرادی لازم است، این کار را انجام دهیم. زمانی را که ما از اوّل انقلاب تاکنون گذرانده‌ایم، زمان کمی نیست و قاعده‌اش این است که در چنین مدّتی توانسته باشیم بخش عمده‌ای از کار را پیش ببریم. هر چه هم دیرتر بشود، بدتر خواهد بود؛ لذا هیچ فوت وقت را نباید اجازه دهیم.