بریده‌هایی از کتاب دخترها همیشه مقصرند!

وقتی کسی را دوست داری گوهری شخصی را به او می‌دهی، بعد او با همه متمایز می‌شود، چون باارزش‌ترین قسمت وجودت را همراه خودش دارد و وقتی از دوست‌داشتنش دست می‌کشی این گوهر متمایزکننده را پس می‌گیری و او می‌شود یکی مثل همه، فرقی بین او و هشت‌میلیارد جمعیت جهان باقی نمی‌ماند، چون دیگر گوهری از تو در وجودش نیست. 

این‌که از شهری به شهری دیگر بروی و غریب باشی عجیب نیست، این‌که در شهر و خانهٔ خودت غریب باشی عجیب است. این‌که بهاره بین خانوادهٔ عمویش غریب بود عجیب است. این‌که من گاهی برای مادرم غریبه می‌شدم درد داشت.

بعضی انتخاب‌ها درد داشت، اشک داشت، روح‌مردگی داشت.

با نامرد جماعت که نباید جنگید، فقط باید فاصله گرفت، دور شد

باورم نمی‌شد عشق تمام شود. نهال می‌گفت عشقی نیست، میل است، یک‌روز می‌آید، بی‌دلیل، یک‌روز می‌رود بی‌دلیل‌تر. خوب اگر همه‌چیز این‌قدر کشکی بود چرا ریسک می‌کردیم؟ به رنج بعدش می‌ارزید؟ بعد از آن روزها، من و تمام احساساتم با هم ته کشیده بودیم. وقتی احساس عمیق و شیرینی که به هم داشتیم به یک رابطهٔ سطحی و تلخ تبدیل شد و به بن‌بست رسید باور کردم برای هر حسی، هرچقدر عمیق و باشکوه، پایانی وجود دارد.

آدم بعد از یه اتفاق‌هایی، هرچقدر هم که فکر کنه بزرگ شده، دوباره بزرگ‌تر می‌شه. بعدش دیگه نمی‌دونه دلش می‌خواد برگرده به قبل از اون اتفاق یا دلش می‌خواد تو سن جدیدش بمونه.

ـ این‌که آشغال الان تو خونهٔ شما نیست یعنی جنگ رو بردید دیگه. بعضی جنگ‌ها این شکلی‌ن. من کسی رو می‌شناسم که هنوز داره با آشغالش زندگی می‌کنه.

تقاص چه چیزی را پس می‌دادیم؟ یک سیب؟ ما خودمان از خودمان تقاص پس می‌گرفتیم. سیب و بهشت بهانه بود. زمین هم مثل بهشت می‌شد اگر ما آدم‌ها آدم بودیم.

مگه قرار نبود خوبی بمونه؟ پس چرا داریم یه‌جوری پیش می‌ریم انگار همه‌ش بدی می‌مونه؟ ـ منم تو جواب سؤالت موندم. شاید چون هیچ‌کدوم‌مون آدم‌های قدیم نیستیم. خوب‌ها زخم خوردن محتاط‌تر شدن، بدها زخم زدن و گستاخ‌تر شدن.

در نظر من هیچ هدیه‌ای کوچک و ناقابل نبود. پشت هر هدیه‌ای ذهنی نشسته بود که حداقل برای چند لحظه به تو فکر کرده بود. یعنی علاوه بر هدیهٔ مادی، طرف مقابل لحظه‌های خودش را هم به تو تقدیم

بعضی انتخاب‌ها درد دارن، ولی باید بین انتخاب‌هامون باشن.

‫نهال می‌گفت وقتی کسی را دوست داری گوهری شخصی را به او می‌دهی، بعد او با همه متمایز می‌شود، چون باارزش‌ترین قسمت وجودت را همراه خودش دارد و وقتی از دوست‌داشتنش دست می‌کشی این گوهر متمایزکننده را پس می‌گیری و او می‌شود یکی مثل همه، فرقی بین او و هشت‌میلیارد جمعیت جهان باقی نمی‌ماند، چون دیگر گوهری از تو در وجودش نیست. 

ولی دردی در وجودم گذاشته شده بود که با جمله‌های مثبت و مثلا تأثیرگذار «ببخش، بذار رها بشی.» نه بخشیده می‌شد و نه رها.

چه جنگ‌جوی بدی بودم، نه راه‌ورسم جنگ را بلد بودم، نه دشمن را از دوست تشخیص می‌دادم

ـ برای آدمی که می‌خواد بره فرق نمی‌کنه بالا باشید یا پایین، می‌ره. به‌همون‌اندازه برای آدمی که می‌خواد بیاد، می‌خواد بمونه هم فرق نمی‌کنه بالا باشید یا پایین. ولی ارزش آدم‌های دوروبرتون به اینه که وقتی پایین بودید خواسته باشن‌تون.

این‌که از شهری به شهری دیگر بروی و غریب باشی عجیب نیست، این‌که در شهر و خانهٔ خودت غریب باشی عجیب است.

در نظر من هیچ هدیه‌ای کوچک و ناقابل نبود. پشت هر هدیه‌ای ذهنی نشسته بود که حداقل برای چند لحظه به تو فکر کرده بود. یعنی علاوه بر هدیهٔ مادی، طرف مقابل لحظه‌های خودش را هم به تو تقدیم می‌کرد و این لحظه‌ها خیلی ارزش داشتند.

این‌که از شهری به شهری دیگر بروی و غریب باشی عجیب نیست، این‌که در شهر و خانهٔ خودت غریب باشی عجیب است.

ـ سر همین کوچه بایستید، کافیه. کوچه‌مون بن‌بسته، دورزدن هم سخته. ـ بعضی بن‌بست‌ها خوبه، همیشه هم که نباید راه باز باشه و جاده دراز. باید یه جاهایی موند، آروم گرفت.

ـ همیشه هم این‌جوری نیست. یه‌وقتایی هم حمایت زیادی دل رو می‌زنه. به دختره می‌گن بالای چشمت ابروئه قهر می‌کنه می‌ره خونهٔ پدرش. به پسره می‌گن نمی‌شه هر روز از این شاخه به اون شاخه بپری، زن‌وزندگی داری، می‌گه خب طلاقش می‌دم. این روزها انگار هرکی که زورش بچربه و پرروتر باشه برنده‌ست.  حق می‌گفت، انگار مدام داشتیم از یک طرف بام می‌افتادیم. ـ آخه چرا؟ مگه قرار نبود خوبی بمونه؟ پس چرا داریم یه‌جوری پیش می‌ریم انگار همه‌ش بدی می‌مونه؟ ـ منم تو جواب سؤالت موندم. شاید چون هیچ‌کدوم‌مون آدم‌های قدیم نیستیم. خوب‌ها زخم خوردن محتاط‌تر شدن، بدها زخم زدن و گستاخ‌تر شدن.

وقتایی هم حمایت زیادی دل رو می‌زنه. به دختره می‌گن بالای چشمت ابروئه قهر می‌کنه می‌ره خونهٔ پدرش. به پسره می‌گن نمی‌شه هر روز از این شاخه به اون شاخه بپری، زن‌وزندگی داری، می‌گه خب طلاقش می‌دم. این روزها انگار هرکی که زورش بچربه و پرروتر باشه برنده‌ست. 

این‌که از شهری به شهری دیگر بروی و غریب باشی عجیب نیست، این‌که در شهر و خانهٔ خودت غریب باشی عجیب است. این‌که بهاره بین خانوادهٔ عمویش غریب بود عجیب است. این‌که من گاهی برای مادرم غریبه می‌شدم درد داشت. این‌که سارا خزعلی کنار همسرش غریب و تنها بود وحشتناک است. این‌که زهرا کنار مادر و برادرش تنها مانده بود غصه داشت.

من با گوشت و خون و استخوانم سال‌های زیادی این جملهٔ تلخ را لمس کرده بودم. گفته بودم؛ «خودت رو حیف نکن.» و در را بسته بودم. خوب می‌دانستم جملهٔ آخرم را روی یخ نوشته‌ام.

از برابری حقوق حرف می‌زدیم، ولی خودمان بیشتر حق خودمان را زیر پا می‌گذاشتیم.

در برابر آدم گستاخ کوتاه می‌آمدی باید یک چیزی هم دستی می‌دادی تا قائله ختم‌به‌خیر شود.

گاهی دلم می‌خواست دنیا را بخوابانم یا حداقل بتوانم آن را روی حالت سکوت بگذارم. تقاص چه چیزی را پس می‌دادیم؟ یک سیب؟ ما خودمان از خودمان تقاص پس می‌گرفتیم. سیب و بهشت بهانه بود. زمین هم مثل بهشت می‌شد اگر ما آدم‌ها آدم بودیم.

ـ آخه چرا؟ مگه قرار نبود خوبی بمونه؟ پس چرا داریم یه‌جوری پیش می‌ریم انگار همه‌ش بدی می‌مونه؟

ـ اون‌جوری هم آدم تنهاست. صرف این‌که دورت شلوغ باشه که آدم از تنهایی درنمی‌آد.

ـ از دیشب تا حالا، می‌ترسم بپرسم خوبید؟ بگید نیستم، بپرسم خوبید؟ بگید هستم. خوب نباشید باعث دردتون شدم، خوب باشید انگار هیچ کجای زندگی‌تون نیستم.

من زود می‌تونم لونه‌ام رو عوض کنم و به لونهٔ جدیدم عادت کنم. درس سختی بوده، ولی زمونه خیلی خوب بهم یاد داده. من بلدم همه‌چیز رو بریزم دور و دوباره شروع کنم.