کتاب استخوان های دوست داشتنی

"اگر کاغذ خط داری به تو دادند، وارونه بنویس

زندگی مثل یک دیروزِ مداوم برای ماست

دردی بر قلبم چنگ انداخت. پی بردم که دیگر دوباره نخواهم توانست همراه هالیدی روی برف‌ها به سرعت بدوم، و یا به برادرم یاد بدهم چه طور برف را در کف دستانش بفشارد و شکل دهد

انگار که دیروز بود، هنوز تمام آن جلوی چشمانم است، دیروز هم بود. زندگی مثل یک دیروزِ مداوم برای ماست.

- آدم‌ها با زندگی کردن بزرگ می‌شوند. می‌خواهم زندگی کنم.

«بین یک مرد و یک زن همیشه یک نفر است که قوی‌تر از دیگریست»

در راه خروجم از زمین یک دختر به اسم روث را لمس کردم. او به مدرسه‌ی من می‌آمد، اما ما هیچ وقت با هم صمیمی نبودیم. آن شب که روحم جیغ‌کشان از زمین پر کشید، او سر راهم بود. نمی‌توانستم کاری جز خیره شدن به او بکنم. وقتی که از جسمم رها شدم، در چنان خشونتی زندگی‌ام را از دست دادم که نمی‌توانستم گام‌هایم را حساب کنم. وقتی برای فکر کردن نداشتم. در خشونت، این فرار است که ذهنت را روی آن متمرکز می‌کنی. وقتی به مرز مردن می‌رسی، زندگی مثل قایقی که به ناچار از ساحل دور می‌شود، از تو فاصله می‌گیرد. مثل طنابی که تو را حمل می‌کند، محکم به مرگ می‌چسبی و تنها به این امید که در جایی دور از آن‌جایی که هستی فرود بیایی، روی آن پیچ و تاب می‌خوری.

تنها بوسه‌ی ما مثل یک حادثه بود. - یک رنگین کمانِ بنزینی زیبا.

اَمی‌بلوم، نویسنده‌ی کور می‌تواند ببیند که چه قدر دوستت دارم.

وقتی به مرز مردن می‌رسی، زندگی مثل قایقی که به ناچار از ساحل دور می‌شود، از تو فاصله می‌گیرد. مثل طنابی که تو را حمل می‌کند، محکم به مرگ می‌چسبی و تنها به این امید که در جایی دور از آن‌جایی که هستی فرود بیایی، روی آن پیچ و تاب می‌خوری.

در چهارده سالگی، خواهرم از من دور شد و به جایی رفت که من هرگز آن‌جا نبودم. در حصارهای تجربه‌ی من، وحشت و خون بود. در دیوارهای تجربه‌ی او، پنجره.

به لن فکر می‌کرد، نه به این خاطر که عاشق لن بود بلکه به این خاطر که با او بودن، سریع‌ترین راهی بود که برای فراموشی می‌شناخت

‌- وقتی سوزی را می‌بوسیدی، چیزی حس کردی؟ ‌- بله. ‌- چه چیزی؟ ‌- این‌که بیش‌تر می‌خواستم ببوسمش. آن شب خواب دیدم که او را بیش‌تر می‌بوسم و فکر کردم آیا او هم چنین فکر می‌کند؟

همه‌ی ما سعی می‌کنیم از عهده‌ی آن برآییم، اما خیلی سخت است.

برای سوزی دلتنگی؟ چون تاریک بود، چون صورت روث به طرف دیگر بود و چون روث تقریباً غریبه بود، لیندزی آن‌چه را که واقعاً احساس می‌کرد، به او گفت: ‌- بیش‌تر از هر کسی که فکرش را بکنی.

دفتر یادداشتش بهترین محرم راز و قوم و خویشش بود. همه چیزی در خود داشت.

گاهی گریه می‌کنی سوزی، حتی اگر کسی را که دوست داشته‌ای سال‌ها پیش از دست رفته باشد.

‌- وقتی چیزی برای گفتن نبود، سخنور خوبی نبود.

تقریباً هر کس در بهشت، کسی را روی زمین برای تماشا کردن دارد، یک محبوب، یک دوست یا حتی یک غریبه که زمانی مهربان بود و وقتی که یکی از ما احتیاج داشتیم، غذای گرمی تعارف کرده یا لبخند ملایمی زده بود. و وقتی که تماشا نمی‌کردم، می‌توانستم بشنوم که دیگران با کسانی که روی زمین عاشقشان بودند، حرف می‌زدند؛

"چگونه می‌توانم در بقیه‌ی زندگی‌ام به وسیله‌ی مردی که در زمان یخ بسته، زندانی شوم؟"

با خودم فکر می‌کردم که پنگوئن آن‌جا - درون کره‌ی برفی - تنهاست و برایش نگران می‌شدم. وقتی این موضوع را به پدرم گفتم، او گفت: - نگران نشو سوزی، پنگوئن درون دنیای بی‌نقصی به دام افتاده و زندگی قشنگی دارد.

در آن لحظه پدرم اولین جرقه‌ی پایبندی اخلاقی غمگینانه‌ی پدر بودن را حس کرده بود. زندگی‌اش موجب تولد سه بچه شده بود

تقریباً هر کس در بهشت، کسی را روی زمین برای تماشا کردن دارد، یک محبوب، یک دوست یا حتی یک غریبه که زمانی مهربان بود و وقتی که یکی از ما احتیاج داشتیم، غذای گرمی تعارف کرده یا لبخند ملایمی زده بود.

تمام کاری که باید بکنی، این است که آن‌چه را می‌خواهی آرزو کنی، و اگر به اندازه‌ی کافی آرزو کنی و علتش را بدانی - واقعاً بدانی - آن را به دست می‌آوری.

هیچ شرایطی مثل وضعیت جنگ نیست که یک نفر بتواند چنان سریع خود را با آن وفق دهد.

تقریباً هر کس در بهشت، کسی را روی زمین برای تماشا کردن دارد، یک محبوب، یک دوست یا حتی یک غریبه که زمانی مهربان بود و وقتی که یکی از ما احتیاج داشتیم، غذای گرمی تعارف کرده یا لبخند ملایمی زده بود.

گاهی گریه می‌کنی سوزی، حتی اگر کسی را که دوست داشته‌ای سال‌ها پیش از دست رفته باشد.

می‌گفت «بین یک مرد و یک زن همیشه یک نفر است که قوی‌تر از دیگریست» و تأکید کرده بود که اما "این بدان معنی نیست که فرد ضعیف‌تر، قوی‌تر را دوست ندارد."

پرسید: ‌- موضوع چیست؟ گفتم: ‌- وقتی با تو ام، بهشت را می‌بینم.

در ضمن به روشنی به یک موضوع خاص اشاره داشت - و آن این بود که لیندزی و باکلی به این عقیده دست یافته بودند که عمرشان را متناسب با تأثیری که می‌توانست بر یک پدر ضعیف بگذارد، سپری کنند.