کتاب کلارا پروست می خواند

صفحات کتاب همانند خوردن شکلات یا گرمای خورشید او را تسکین می‌دهند

خودش فکر می‌کند که این لحظه باید احساس خوشبختی کند؛ احتمالاً به‌خاطر برف، سرما و سکوت آرامش‌بخش خانه

راستش، سوان فقط برای این از اودت خوشش می‌اومد که ازش فراری بود. وقتی فکرش رو می‌کنی می‌بینی این یه نکتهٔ به‌شدت تأمل‌برانگیز در مورد آدم‌هاست! یعنی عشق یه اتفاق توی زندگی ما نیست؛ ما خودمون تصمیم می‌گیریم عاشق بشیم. و تصمیم می‌گیریم عاشق چیزی یا کسی بشیم که نداریمش؛ فقط و فقط به این دلیل که نداریمش.»

آیا ممکن است که طبیعت بشر فقط دروغ، دورویی و میان‌مایگی باشد؟ که زندگی فقط نمایشی طنز به مسخرگیِ برگشت اسید معده باشد؟ که رسیدن هرگز به خوبیِ اشتیاق رسیدن نباشد؟ که تنها رستگاری ممکن، تنها شانس خوشبختی قابل‌تصور، از طریق ارتباط با آثار هنری کسب شود؟

می‌خواهد برای همیشه به گذشته برگردد و درست مانند آلیس داخل گودالی بیفتد که او را به سرزمین عجایب ببرد و دیگر هرگز بازنگردد

خاطرات هنگامی‌که اصلاً انتظارشان را ندارید به سراغتان می‌آیند.

«می‌خواد توی اون خاطره بمونه، برای همین بیشتر چای می‌خوره، اما تأثیرش کمتر و کمتر می‌شه. تا حدی شبیه بیدار شدن موقع خواب دیدنه. هرچی بیشتر سعی می‌کنی یادت بیاد چی خواب دیدی، کمتر یادت می‌آد. تاحالا دقت کرده بودین؟»