کتاب زیر نور آفتاب

من فکر می‌کنم نمی‌توان در عزاداری خبره شد. سوگواری عضله‌ای ندارد که بتوان تقویتش کرد. هربار باید از نو شروع کنی.

این چیزی است که از کسانی که دوستشان دارید، پس از مرگشان به خاطر می‌آورید -اینکه چگونه شما را می‌شناختند، شناختی که هیچ فرد دیگری به آن دست نیافته بود- حتی خودتان. بدین ترتیب، مرگ آنها برابر با مرگ قسمتی از وجودتان است.

اگر دل‌شکستگی فقط همان‌چیزی بود که می‌گویند، ممکن بود خیلی هم بد نباشد. ولی مسأله اینجاست -هرگز قلبت آن‌قدر نمی‌شکند که تو را از دوست‌داشتن آنکه سبب شکستنش شده بازدارد.

مردن باید چیزی شبیه این باشد. اطرافت را نگاه می‌کنی و می‌بینی چقدر از چیزهایی را که دوستشان داری باید بگذاری و بروی.

«بیشترین تأسف رو بابت تصمیمی می‌خوری که از سر ترس گرفتی. ترس بهت می‌گه که زندگیت رو محدود کنی. بهت می‌گه فکرت رو محدود کنی. می‌گه بزدل باشی. ترس به‌دنبال حفظ خودشه و هرچی به زندگیت، دیدگاهت و قلبت وسعت بدی، ترس هوای کمتری برای تنفس و بقا پیدا می‌کنه.»

در ازای هر روشی که دنیا برای کشتن ما استفاده می‌کنه، یک راه نجات هم بهمون نشون می‌ده. فقط باید پیداش کنیم.»

«زندگی نکبت‌بار و زندگی معمولی تنها گزینه‌های موجود نیستن.»

نگاهش گنگ و بی‌بیان است، مثل نگاه فردی که دارد از گرسنگی می‌میرد و بجز گرسنگی‌اش به چیزی فکر نمی‌کند. فکر می‌کنم اگر مثل او عاشق پول باشید، همواره دارید از گرسنگی جان می‌دهید.

گاهی چیزی خورهٔ فکرتان می‌شود. در درون خود می‌جنگید تا بر تردید غلبه کنید. سپس نگاهی به اطراف می‌اندازید، صحنهٔ نبرد خالی است و شما تمام مدت بیهوده با هیچ می‌جنگیده‌اید و در مقابلتان چیزی نیست مگر مسیری که تابلوی تردید بر آن دیده می‌شود. به نظر من تردید چیزی نیست که همیشه بتوان بر آن غلبه کرد. گاهی، این همان راهی است که باید بروید.