بریده‌هایی از کتاب فانوس خاطرات گمشده

عذرخواهی کردن به هنگامی که از نظر خودش کار اشتباهی انجام نداده، با دروغ گفتن هیچ فرقی نداشت.

اگر چیزی که به اندازه کل دنیا برای فردی ارزش دارد را خراب کنی، هیچ مرحمی برای آن زخم وجود نخواهد داشت.

گذر زمان به من یاد داد که آسان گرفتن به کوچکترها بهترین راه ممکن است.

بعضی وقت‌ها آدم‌ها باید به صورت یکدیگر خیره شوند و سنگ‌هایشان را با هم وا بکنند.

«موفقیت نزدیکه. فقط یکم بیشتر تلاش کنید!»

از تماشای آدما موقع وقت گذروندن با خاطراتشون لذت می‌برم.

«امیدوارم چیزی که در جستجوش هستین رو پیدا کنید.»

نور عصرگاهیِ خورشید از میان شکاف‌هایی که در قلب ابرها باز شده بود، به صورت اریب رخنه کرده و با درخشش ملکوتی خود، صحنه تصویر را روشنایی بخشیده بود.

احتمالاً چرخ روزگار از عذاب دادن آدم‌ها واقعاً لذت می‌برد.

دیگر اهمیتی نمی‌داد، فقط و فقط می‌خواست که این درد به پایان برسد.

همیشه رویای خریدن یه پیانو رو داشتم.

در حین پیاده‌روی، از هرچیزی که چشمش را می‌گرفت، عکاسی می‌کرد؛ کنده درخت، آخرین توت قرمزی که روی شاخه باقی مانده، چیزهای کوچک و چیزهای زیبا...

گفت: «کار روزگار همینه... همینطور که توی جاده زندگی قدم برمی‌داریم، باید برخی خاطرات رو رها کنیم.»

دعا می‌کرد همه چیز به پایان برسد؛ حالا به هر قیمتی که شده!

هر زمان که فشار کار و روزگار، او را به تنگنا می‌آورد، هوس پیاده‌روی و طبیعت‌گردی می‌زد به سرش.

«حتی بعد از مرگ هم آدما عاشق اینن که اطلاعاتشون رو با بقیه به اشتراک بذارن. البته جا داره بگم که گاهی اوقات یکم زیاده‌روی می‌کنن.»

توی هرچیزی خوب نبودم، توی شنا کردن حرف اول را می‌زدم.

خودِ بچه‌ها، ایده‌های زیادی برای ارائه دارند. تماشای خلاقیت آن‌ها حیرت‌آور بود

من عاشق تماشای رشد و یادگیری روزانه بچه‌ها بودم.

بعضی وقت‌ها آدم‌ها باید به صورت یکدیگر خیره شوند و سنگ‌هایشان را با هم وا بکنند.

هرجور آدمی بوده باشید، در پایان عمرتون، می‌تونید به کمک عکس‌ها مروری به زندگیتون داشته باشید؛ این یه قانونه.

خود خورشید هم هنوز درست چشمانش را نگشوده بود، اما تعداد زیادی از مسافران درون‌شهری، تکاپوی روزانه خود را آغاز کرده بودند. با خود فکر کرد که چقدر خوش به حالشان است.

لازمه بهتون پیشنهاد بدم که بهتره آروم باشین و از گذر لحظه لذت ببرین؟

در حیطه شغلی ما، حفظ غرور بسیار اهمیت دارد.

هیچ‌کسی را نداشت که بتواند پیش او پناه بگیرد.

از حق نگذریم، او هنوز هم مشغول جستجوی کسی بود که می‌خواست باشد!

«وقتی کبریتی چیزی باهات نباشه، می‌تونی به کمک لنز آتیش درست کنی. و اگه لنز هم نداشتی، می‌تونی آب بریزی توی یه کیسه فریزر و ازش استفاده کنی.»

عاجزانه از خدا می‌خواست که جانش را بگیرد و این مصیبت را تمام کند.

غصه و اشک، او را از صحبت کردن باز می‌داشت.

زندگی چندان هیجان‌انگیزی نداشت. درون‌گرا و همیشه مجرد؛ فقط چند دوست داشت و از هیچ تفریح واقعی و خاصی لذت نمی‌برد.