بریده‌هایی از کتاب نیاز به ریشه ها

رعایتِ سلسله‌مراتب از نیازهای حیاتی روح بشر است. رعایت سلسله‌مراتب عبارت است از نوعی ابراز تکریم و وفاداری به ارشدان، اما نه به مثابهٔ افراد و نه به دلیل قدرتی که در اختیار دارند، بلکه به مثابهٔ نوعی نماد. آن‌ها نماد قلمروی هستند که مافوق همهٔ انسان‌هاست و تجلی آن در این جهان وظایفی است که هر فرد در قبال دیگر افراد بر عهده دارد. در یک سلسله‌مراتبِ واقعی فرض بر این است که افراد مافوق از کارکرد نمادین خود آگاهی دارند و تشخیص می‌دهند که این کارکردِ نمادین یگانه موضوعی است که وفاداری زیردستانشان را مشروعیت می‌بخشد. رعایت سلسله‌مراتبِ صحیح سبب می‌شود هر فردی خود را به لحاظ اخلاقی با جایگاهش در سلسله‌مراتب اجتماعی سازگار کند.

یکی از عادات زشت نویسندگان دورویی آن‌هاست. نویسندگان دوران ما بیشتر از نویسندگان هر عصر دیگری مدعی‌اند که وظیفهٔ هدایت وجدانِ عمومی را بر عهده دارند. درواقع در سال‌های منتهی به جنگ غیر از دانشمندان هیچ گروه دیگری این ادعای آن‌ها را به چالش نمی‌کشید. فیزیک‌دانان و داستان‌نویسان جایگاهی را که قبل از این روحانیان در حیات اخلاقی کشور داشتند به خود اختصاص دادند و این خود برای سنجشِ ارزش و جایگاهی که مفهوم پیشرفت در تمدن امروزی ما دارد کافی است. اما وقتی از نویسندگان خواسته می‌شد مسئولیت تمایلاتی را که تحت‌تأثیر ایشان به وجود آمده است بر عهده گیرند طلبکارانه در پسِ امتیاز مقدس هنر برای هنر پنهان می‌شدند.

نیاز به آزادی که این همه برای عقل ضرورت دارد ایجاب می‌کند که با وسواس از آن در برابر تلقین، تبلیغاتِ سوء و اِعمال نفوذ محافظت شود. این‌ها روش‌های ایجاد محدودیت هستند، نوعی خاص از محدودیت که با ترس یا دردِ جسمی همراه نیست، اما با این حال گونه‌ای از خشونت است. فنون مدرن ابزارهای بسیار نیرومندی در اختیار این شکل از خشونت می‌گذارند. این شکل از خشونت بنا به ماهیتش جمعی است و قربانیانش افراد بشر هستند.