کتاب داستان کوتاه خودکشی پس از مرگ

هیچ متهمی نمی‌تواند تا آخر عمر بی‌مجازات بماند. یا قانون از او انتقام می‌گیرد، یا وجدان شخصی‌اش.

کدام آدم عاقلی به جای بافتن موی معشوقش، به جنگ و کشتار فکر می‌کند؟

همیشه سعی کرده‌ام خودم را به حماقت بزنم تا زندگی را تحمل کنم و صوراسرافیل را نشنیده بگیرم یا صدایش را در خودم خفه کنم. موفق هم بوده‌ام. من به دنیا آمده‌ام برای خفه کردن خودم.

اما من می‌دانم، من خوب می‌دانم آزادی‌ام به دست مرگ است.

آدم‌ها دیوانه‌اند. آدم‌ها نه از دیگران که از خودشان انتقام می‌گیرند.

حسرت یک خوابیدن طولانی را دارم، حسرت خواب دیدن را.

کاش می‌توانستم به هر زبانی شده به او بفهمانم برو به جای من زندگی را زندگی کن و تا می‌توانی از آن لذت ببر.

زنده‌ها قدر زندگی را نمی‌دانند و مُرده‌ها حسرت زندگی را می‌کشند

من از زندگی جا مانده‌ام. من در گذشته جا مانده‌ام و گذشته را سال‌هاست کول کرده‌ام.

حیف مردم حالی‌شان نیست که دوران شمشیر و اسلحه به سر آمده و الان دوران عاشقی است. کاش می‌توانستم به آدم‌ها حالی کنم به جای دعوا کردن، بنشینند با هم حرف بزنند و وقت‌شان را صرف عاشقی کنند. کدام آدم عاقلی به جای بافتن موی معشوقش، به جنگ و کشتار فکر می‌کند؟ آدم‌ها دیوانه‌اند. آدم‌ها نه از دیگران که از خودشان انتقام می‌گیرند.

من نخواهم بود و در غیاب من خورشید دوباره طلوع خواهد کرد و این دریاچه، این درخت‌ها، کوه‌ها همه خواهند بود. وقتی مُردم همه چیز را به خدا خواهم گفت. وقتی مُردم حتماً باد گریه خواهد کرد. وقتی مُردم سکوت جنازه‌ام را تشییع خواهد کرد. وقتی مُردم، تکه‌های تنم سنگ‌فرش زیر عابران خواهد شد

شانزده میلیارد چشم، تنهایی‌ام را ندیدند. شانزده میلیارد گوش، فریادهام را نشنیدند. از شانزده میلیارد دست، یکی به سمتم دراز نشد. شانزده میلیارد پا، یکی به سمتم نیامد. هشت میلیارد دهان، سکوت کردند و من میان هشت‌ها و شانزده‌ها، بیست سال است بی‌صدا می‌گریم، در خودم، با خودم، تا خودم و به فکر فرار هستم.

حیف مردم حالی‌شان نیست که دوران شمشیر و اسلحه به سر آمده و الان دوران عاشقی است. کاش می‌توانستم به آدم‌ها حالی کنم به جای دعوا کردن، بنشینند با هم حرف بزنند و وقت‌شان را صرف عاشقی کنند. کدام آدم عاقلی به جای بافتن موی معشوقش، به جنگ و کشتار فکر می‌کند؟ آدم‌ها دیوانه‌اند. آدم‌ها نه از دیگران که از خودشان انتقام می‌گیرند.