بریده‌هایی از کتاب همین گوشه از آسمان

دل آدما یا به مهر برای هم می‌تپه یا به معرفت. شاید یه وقتم هر دو.

«ما به جنسیت دچاریم؛ نه تنها در جهان تن، که حتی در هزارتوی افکارمان هم در این اسارت دست‌وپا می‌زنیم.»

«ما با هویتمون فکر می‌کنیم. با تجربهٔ زیسته‌مون. شاید توی یه جغرافیای دیگه بشه افکار رو از بند جنسیت رها کرد.»

چقدر رنج داشت که اولین زخم‌های روح آدم را نزدیکان و هم‌جنسان زده باشند.

«یا رب این شاه‌وش ماه‌رخ زهره‌جبین، دُر یکتایِ که و گوهر یکدانهٔ کیست!»

بعضی چیزا گفتنی نیست. یعنی هیچ توضیح واضحی واسه‌ش وجود نداره. فقط باید زن باشی تا بتونی حسش کنی

سرشت آدمی با غم عجینه. انگار غربت اون مشت خاکی که برداشته شد تا بشه جان آدم قرار نیست هیچ‌وقت رهاش کنه. آدم بدون غم پاش رو زمین نیست، ریشه نمی‌کنه. غم، جان رو صیقل می‌ده، ناخالصی‌هاشو می‌گیره و اونچه می‌مونه عیار آدمه.

بعضی اشتباه‌ها گردنی مفت می‌شود برای انداختن همهٔ تقصیرها.

«آن عمیق‌ترین و پنهانی‌ترین حسی که در وجودت داری، خود واقعی توست و هیچ‌کس نمی‌تواند این حقیقت را تغییر دهد!»

«گاهی بعضی از اتفاق‌ها سرنوشت آدمو عوض می‌کنه!»

«هر آدمی می‌تواند بارها در خود جوانه بزند، متولد شود و به کمال برسد.»

«ترس‌ها مخوف‌ترین دشمنان آدمی‌اند. جوری به دست‌وپایت می‌پیچند که یا تمام شوی یا در خودت بپوسی.»

دردی که درمانش پیدا شده باشه، دیگه آدمو از پا نمی‌ندازه.

خوبی روراستی اینه آدم نه خودشو گول می‌زنه، نه بقیه رو. آدمی که می‌دونه از خودش و زندگی چی می‌خواد نصف بیشتر راهو رفته. خطا هم که بکنه، پاش وایمیسته و نمی‌ندازه گردن این و اون.

هیچ‌چیز در این دنیا ارزش این را ندارد که آدم خودش نباشد.

زمان! معجزه‌ای که می‌تواند همه‌چیز را تغییر دهد.

هنر نجات بود. راه رهایی آدم‌ها از خفقان تنهایی.

هر باری که آدم می‌شکند، مثل وصله‌پینه شدن یک لباس کهنه، بخشی از خودش را از دست می‌دهد.

انگار آدم که بزرگ می‌شد، دیگر دلش با «عشقم» و «عزیزم» گفتن کسی نمی‌لرزید و دلش می‌خواست معشوق کسی باشد اما نه به کلمه؛ که به فهم...

هیچ اراده‌ای نمی‌تواند عاشقی را از سر آدم بیندازد الا خودش.

بعضی آشنایی‌ها هیچ‌وقت غریبه نمی‌شد انگار. حتی وقتی آدم‌ها با هم غریبه می‌شدند، دور می‌شدند و دیگر حتی در دنیای هم جایی نداشتند.

«آدم دیوار نیست که سرنوشت محتوم همهٔ مسیرها به آن بن‌بست باشد؛ پنجره است. فقط باید دید هر صبح دریچه‌اش رو به که و کجا باز می‌شود!»

«ما به جنسیت دچاریم؛ نه تنها در جهان تن، که حتی در هزارتوی افکارمان هم در این اسارت دست‌وپا می‌زنیم.»

همهٔ آدما یه جنبهٔ سیاه و ترسناک دارن که یه جا تو زندگی خودشو نشون می‌ده. حالا واسه یکی کمتر واسه یکی بیشتر. عین سایه. یهو می‌افته رو همه چیز و تاریکش می‌کنه.

اگه واسه دوست داشتن یا نداشتن کسی دلیل قانع‌کننده نداشتی، بدون یه چیزی سر جای خودش نیست.

آدم‌ها پی دانستن چیزهایی هستند که یا جسارت گفتنش را در دیگری نمی‌بینند یا صداقتش را

مستی ز شراب لب جانان مزه دارد. می خوردن از آن لعل بدخشان مزه دارد. چون پرده براندازد از آن روی چو خورشید. بر گردنش آن زلف پریشان مزه دارد.