بریده‌هایی از کتاب همین گوشه از آسمان

دل آدما یا به مهر برای هم می‌تپه یا به معرفت. شاید یه وقتم هر دو.

«ما با هویتمون فکر می‌کنیم. با تجربهٔ زیسته‌مون. شاید توی یه جغرافیای دیگه بشه افکار رو از بند جنسیت رها کرد.»

«ما به جنسیت دچاریم؛ نه تنها در جهان تن، که حتی در هزارتوی افکارمان هم در این اسارت دست‌وپا می‌زنیم.»

چقدر رنج داشت که اولین زخم‌های روح آدم را نزدیکان و هم‌جنسان زده باشند.

بعضی چیزا گفتنی نیست. یعنی هیچ توضیح واضحی واسه‌ش وجود نداره. فقط باید زن باشی تا بتونی حسش کنی

آدم اگر به چیزی مؤمن باشد از گفتنش ابایی ندارد.

«یا رب این شاه‌وش ماه‌رخ زهره‌جبین، دُر یکتایِ که و گوهر یکدانهٔ کیست!»

سرشت آدمی با غم عجینه. انگار غربت اون مشت خاکی که برداشته شد تا بشه جان آدم قرار نیست هیچ‌وقت رهاش کنه. آدم بدون غم پاش رو زمین نیست، ریشه نمی‌کنه. غم، جان رو صیقل می‌ده، ناخالصی‌هاشو می‌گیره و اونچه می‌مونه عیار آدمه.

بعضی اشتباه‌ها گردنی مفت می‌شود برای انداختن همهٔ تقصیرها.

«آن عمیق‌ترین و پنهانی‌ترین حسی که در وجودت داری، خود واقعی توست و هیچ‌کس نمی‌تواند این حقیقت را تغییر دهد!»

«گاهی بعضی از اتفاق‌ها سرنوشت آدمو عوض می‌کنه!»

«هر آدمی می‌تواند بارها در خود جوانه بزند، متولد شود و به کمال برسد.»

«ترس‌ها مخوف‌ترین دشمنان آدمی‌اند. جوری به دست‌وپایت می‌پیچند که یا تمام شوی یا در خودت بپوسی.»

دردی که درمانش پیدا شده باشه، دیگه آدمو از پا نمی‌ندازه.

خوبی روراستی اینه آدم نه خودشو گول می‌زنه، نه بقیه رو. آدمی که می‌دونه از خودش و زندگی چی می‌خواد نصف بیشتر راهو رفته. خطا هم که بکنه، پاش وایمیسته و نمی‌ندازه گردن این و اون.

کسی که تو سیاهی زندگی کرده قدر رنگ‌ها رو می‌دونه.

ــ بعد وقتی بهت می‌گم اشتباه هر آدمی ارزشمندترین دارایی‌شه و می‌تونه با اون خوب و بد خودش رو بسنجه، می‌گی اشتباه می‌کنم.

هیچ‌چیز در این دنیا ارزش این را ندارد که آدم خودش نباشد.

انگار آدم که بزرگ می‌شد، دیگر دلش با «عشقم» و «عزیزم» گفتن کسی نمی‌لرزید و دلش می‌خواست معشوق کسی باشد اما نه به کلمه؛ که به فهم...

زمان! معجزه‌ای که می‌تواند همه‌چیز را تغییر دهد.

هنر نجات بود. راه رهایی آدم‌ها از خفقان تنهایی.

هر باری که آدم می‌شکند، مثل وصله‌پینه شدن یک لباس کهنه، بخشی از خودش را از دست می‌دهد.

جایی خوانده بودم که جهان را یک روز زنان نجات خواهند داد؛ البته اگر تا آن وقت خنجرشان را از سینهٔ هم بیرون می‌کشیدند

بالاخره یک روز، یک جای این دنیا برای خودم زندگی می‌کردم. برای خودم و همهٔ آن چیزهایی که به نظرم درست بودند.

«انگار گاهی زن‌ها هم هوای همو دارن، حتی اگه از دوتا دنیای مختلف باشن.»

سرشت آدمی با غم عجینه. انگار غربت اون مشت خاکی که برداشته شد تا بشه جان آدم قرار نیست هیچ‌وقت رهاش کنه. آدم بدون غم پاش رو زمین نیست، ریشه نمی‌کنه. غم، جان رو صیقل می‌ده، ناخالصی‌هاشو می‌گیره و اونچه می‌مونه عیار آدمه. این همان فهم آدم از جهان بود. از رنج خود و دیگری. همان حفره‌های تاریکی که قرار نبود آدم را در سیاهی خود ببلعد.

ولی هنر شفاست. زنگارو می‌زنه کنار و به تو خودت واقعیت رو نشون می‌ده. آدمی که هم عیارش بالا باشه و هم خودش رو بشناسه، چه به ترس و ناامیدی؟

داشتم به این فکر می‌کردم که ما همیشه بخش زیادی از زندگی‌مونو فدای حسرت‌هایی می‌کنیم که کشیدیم. بعد وقتی کسی از بیرون به ما نگاه می‌کنه، فکر می‌کنه اینی که هستیم نهایت چیزیه که می‌تونستیم باشیم. نمی‌دونه هر آدمی ممکنه واسه جبران یه تلخی یا یه حسرت یا پر کردن یه جای خالی همهٔ فرصت‌هاشو از دست داده باشه.

ــ تو خودت هم که از حسرت‌هات عبور کردی. ــ برای من خیلی سخت گذشت. ــ برای همه سخت می‌گذره، ولی خب این فرق آدماست. بعضی‌ها دنبال چیزهای دور و دراز می‌گردن، دنبال تصویر آرمانی از هر چیزی که توی ذهنشون ساختن. نمی‌دونن زندگی توی همین لحظه است، همین آن، توی همین چیزهایی که جلوی چشمشونه.

هیچ اراده‌ای نمی‌تواند عاشقی را از سر آدم بیندازد الا خودش.