کتاب همین گوشه از آسمان

دل آدما یا به مهر برای هم می‌تپه یا به معرفت. شاید یه وقتم هر دو.

«ما با هویتمون فکر می‌کنیم. با تجربهٔ زیسته‌مون. شاید توی یه جغرافیای دیگه بشه افکار رو از بند جنسیت رها کرد.»

«ما به جنسیت دچاریم؛ نه تنها در جهان تن، که حتی در هزارتوی افکارمان هم در این اسارت دست‌وپا می‌زنیم.»

«یا رب این شاه‌وش ماه‌رخ زهره‌جبین، دُر یکتایِ که و گوهر یکدانهٔ کیست!»

بعضی چیزا گفتنی نیست. یعنی هیچ توضیح واضحی واسه‌ش وجود نداره. فقط باید زن باشی تا بتونی حسش کنی

کسی که تو سیاهی زندگی کرده قدر رنگ‌ها رو می‌دونه.

چقدر رنج داشت که اولین زخم‌های روح آدم را نزدیکان و هم‌جنسان زده باشند.

سرشت آدمی با غم عجینه. انگار غربت اون مشت خاکی که برداشته شد تا بشه جان آدم قرار نیست هیچ‌وقت رهاش کنه. آدم بدون غم پاش رو زمین نیست، ریشه نمی‌کنه. غم، جان رو صیقل می‌ده، ناخالصی‌هاشو می‌گیره و اونچه می‌مونه عیار آدمه.

«ترس‌ها مخوف‌ترین دشمنان آدمی‌اند. جوری به دست‌وپایت می‌پیچند که یا تمام شوی یا در خودت بپوسی.»

آدم اگر به چیزی مؤمن باشد از گفتنش ابایی ندارد.

می‌خواست خودشو به بقیه ثابت کنه، ولی هر چی رفت جلوتر فهمید آدمی اول باید خودش خودشو قبول داشته باشه. اول باید خودش به خودش ایمان داشته باشه. تو اگه بهترین دنیا هم باشی، یکی یه نقطهٔ تاریک در تو پیدا می‌کنه تا جار بزنه.

انگار آدم که بزرگ می‌شد، دیگر دلش با «عشقم» و «عزیزم» گفتن کسی نمی‌لرزید و دلش می‌خواست معشوق کسی باشد اما نه به کلمه؛ که به فهم...

بعضی اشتباه‌ها گردنی مفت می‌شود برای انداختن همهٔ تقصیرها.

هنر نجات بود. راه رهایی آدم‌ها از خفقان تنهایی.

«آن عمیق‌ترین و پنهانی‌ترین حسی که در وجودت داری، خود واقعی توست و هیچ‌کس نمی‌تواند این حقیقت را تغییر دهد!»

«گاهی بعضی از اتفاق‌ها سرنوشت آدمو عوض می‌کنه!»

«هر آدمی می‌تواند بارها در خود جوانه بزند، متولد شود و به کمال برسد.»

دردی که درمانش پیدا شده باشه، دیگه آدمو از پا نمی‌ندازه.

خوبی روراستی اینه آدم نه خودشو گول می‌زنه، نه بقیه رو. آدمی که می‌دونه از خودش و زندگی چی می‌خواد نصف بیشتر راهو رفته. خطا هم که بکنه، پاش وایمیسته و نمی‌ندازه گردن این و اون.

جایی خوانده بودم که جهان را یک روز زنان نجات خواهند داد؛ البته اگر تا آن وقت خنجرشان را از سینهٔ هم بیرون می‌کشیدند

بالاخره یک روز، یک جای این دنیا برای خودم زندگی می‌کردم. برای خودم و همهٔ آن چیزهایی که به نظرم درست بودند.

ــ بعد وقتی بهت می‌گم اشتباه هر آدمی ارزشمندترین دارایی‌شه و می‌تونه با اون خوب و بد خودش رو بسنجه، می‌گی اشتباه می‌کنم.

سرشت آدمی با غم عجینه. انگار غربت اون مشت خاکی که برداشته شد تا بشه جان آدم قرار نیست هیچ‌وقت رهاش کنه. آدم بدون غم پاش رو زمین نیست، ریشه نمی‌کنه. غم، جان رو صیقل می‌ده، ناخالصی‌هاشو می‌گیره و اونچه می‌مونه عیار آدمه. این همان فهم آدم از جهان بود. از رنج خود و دیگری. همان حفره‌های تاریکی که قرار نبود آدم را در سیاهی خود ببلعد.

ــ تو خودت هم که از حسرت‌هات عبور کردی. ــ برای من خیلی سخت گذشت. ــ برای همه سخت می‌گذره، ولی خب این فرق آدماست. بعضی‌ها دنبال چیزهای دور و دراز می‌گردن، دنبال تصویر آرمانی از هر چیزی که توی ذهنشون ساختن. نمی‌دونن زندگی توی همین لحظه است، همین آن، توی همین چیزهایی که جلوی چشمشونه.

فرو رفتن در عمق افکار باعث می‌شود آدم بِبُرد.

اگه واسه دوست داشتن یا نداشتن کسی دلیل قانع‌کننده نداشتی، بدون یه چیزی سر جای خودش نیست.

«کوچ به روح و جهان آدم وسعت می‌ده.»

«آن عمیق‌ترین و پنهانی‌ترین حسی که در وجودت داری، خود واقعی توست و هیچ‌کس نمی‌تواند این حقیقت را تغییر دهد!»

هیچ‌چیز در این دنیا ارزش این را ندارد که آدم خودش نباشد.

هیچ اراده‌ای نمی‌تواند عاشقی را از سر آدم بیندازد الا خودش.