بریده‌هایی از کتاب صدای زندگی

قدیمی‌ها گفته‌اند که: "لانه را همیشه پرندهٔ ماده می‌سازد." چیزی که آن خانه را زیبا می‌کند و تبدیل به خانه می‌کند و به آن گرما می‌دهد همیشه زنان هستند. وقتی زن قدمش را به آن خانه می‌گذارد قوانین آن خانه را بنا می‌کند. می‌خواهد خانه‌ای باشد که فکر و رویایش را داشته. اما اگر مردی مانند یک مهمان وارد آن خانه شود و برود و خودش را متعلق به آن خانه نداند و فکر کند که وقتی به خانه می‌آید با کوله باری از حرف‌ها و ناله‌ها درگیر خواهد شد طبیعتاً نخواهد خواست که قدم به آن خانه بگذارد. بسیاری از زنان این کار را انجام می‌دهند. یعنی بسیاری از ما فکر می‌کنیم آن خانه فقط خانهٔ ماست و وقتی که خانه ماست ما باید قوانین آنجا را بنا بگذاریم.

یادمان باشد که ما تقدیری داریم که نمی‌توان از آن فرار کرد. اما می‌توان بسیاری از قسمت‌های آن را تغییر داد. اگر با تمام وجود تلاش کنیم می‌شود بسیاری از قسمت‌های آن را به نفع خودمان تغییر دهیم.

تعادل یعنی توجهی که دو طرف به هم نشان می‌دهند، عشق و محبت و علاقه هم باید متعادل باشد. این موضوع فقط در مورد روابط عاطفی صادق نیست بلکه در مورد دوستی‌ها- همسایگی‌ها- روابط کاری و حتی روابط بین پدر و مادر و خواهر و برادرها نیز صادق است. یعنی عشق هم قوانین و تعادل خودش را دارد.

خشونت فقط حملهٔ فیزیکی به طرف مقابل نیست. تهدید کردن- باجگیری کردن - تحقیر کردن- خجالت زده کردن و تجاوزهم شامل آن می‌شود.

بسیاری از ما در تمام عمرمان نتوانستیم من بگوییم بلکه همیشه ما گفته‌ایم. به همین خاطر هم خیلی رنج‌ها متحمل شده‌ایم.

او دنیایی را نمی‌شناسد که به او محبت شود به او احترام گذاشته شود و به حقوق اولیه‌اش احترام گذاشته شود. اگر کسی خیلی به او محبت و احترام کند فکر می‌کند که حتماً کاسه‌ای زیر نیم کاسه است او نمی‌تواند به چنین اشخاصی اعتماد کند. خودش را در چنین محیطی بیگانه می‌داند انگار در سرزمینی غریبه و ناشناس زندگی می‌کند.

احساسات ما هم مانند ویروس مسری هستند. زمانی که می‌خندیم اطرافیان نیز خوشحال شده و احساس آرامش می‌کنند. اگر احساسی که به اطراف منتشر می‌کنیم چیزی مانند خشونت باشد آن موقع ویروس خشونت در اطراف ما موج خواهد زد.