بریده‌هایی از کتاب دختری با هزاران زخم

چه احساسی دارد که هر روز، هر روز آن‌قدر تنها باشید که احساس کنید چالهٔ سیاهی که در وجودتان است دارد شما را می‌بلعد.

داستان‌هایشان دارند آن‌ها را زنده‌زنده می‌خورند و زیروبمشان را برملا کرده‌اند. نمی‌توانند جلوی دهان خود را بگیرند. من تمام حرف‌هایم را می‌خورم. قلبم بیش‌ازحد از آن‌ها پر شده بود.

من تمام حرف‌هایم را می‌خورم. قلبم بیش‌ازحد از آن‌ها پر شده بود.

آسیب‌رسوندن به خودتون باعث می‌شه احساس بهتری داشته باشین. اینکه با درد و رنج دادن به خودتون به‌نوعی از درد و رنج رها می‌شین.

به این خاطر دست‌هایم را می‌بُرم که نمی‌توانم بار این دنیا را به دوش بکشم. دنیا به اقیانوسی تبدیل می‌شود، اقیانوس من را در برمی‌گیرد. صدای آب کرکننده است. آب، قلبم را در خود غرق می‌کند و وحشتی به بزرگیِ سیاره‌ها وجودم را فرامی‌گیرد. باید خودم را خالی کنم. باید بیشتر در این دنیا به خودم آسیب برسانم و بعد خودم را تسلی بدهم.

زخم‌ها مثل سد هستند و من مثل یک سگ آبی، که قسمت‌های جدیدی از این سد را حفاری می‌کند و روی سدهای قبلی را می‌پوشاند.

سر هر وعدهٔ غذا گریه می‌کند، در اتاقش گریه می‌کند

سر هر وعدهٔ غذا گریه می‌کند، در اتاقش گریه می‌کند

تک‌تکمان از درون و بیرون نابود می‌شویم.