:)
۰
ادوارد فیتزجرالد نیز، که ترجمهاش از رباعیات عمر خیام به یکی از بزرگترین اشعار کهن در قرن نوزدهم بدل شد، نظر خوبی در مورد ادبیات شرق نداشت. وی در بیستم مارس ۱۸۵۷ در نامهای به یکی از دوستانش، کاوئل، مینویسد: «سرگرمی جالبتوجهی است که به خود اجازه دهم هر کاری که دوست دارم با این ایرانیها بکنم، ایرانیهایی که (فکر میکنم) چندان شاعر نیستند تا ترس و وحشتی از چنین تفرجی در آدم ایجاد کنند و واقعاً هنر چندانی هم در سُرایش ندارند.»