بریده‌هایی از کتاب خون مباح کلمات

این چشم‌های نازنینِ خیس که بی‌هیچ چشم‌داشتی در چشم‌برهم‌زدنی دریا دریا شفقت بر روحی به زانو درآمده هبه می‌کنند،

ظهر با زنبیلی از شور و بی‌تابی و نوسان‌های کوتاه عشق و سبدی از کلمات سرخ و سبز قلم و کاغذ آوردم و نشستم زیر چنار حیاط زیر نگاه‌های حسود توکا و فاخته و چکاوک و طوطی و حوری و مهناز و نرگس و تمام دختران شهر برای نوشتن شعری دربارهٔ تو که پدرم از پشت پنجره جیغ کشید: «آهای حیوون! داری چه غلطی می‌کنی اون‌جا؟ برو چندتا نون بگیر!»

این چشم‌های نازنینِ خیس که بی‌هیچ چشم‌داشتی در چشم‌برهم‌زدنی دریا دریا شفقت بر روحی به زانو درآمده هبه می‌کنند،