کتاب وسپرتین

الان همه ضعیفن. به‌جای اینکه خودت رو ول کنی... قبل از اینکه دوباره قدرتشون رو به‌دست بیارن نابودشون کن.

آنچه درست است و باید اتفاق بیفتد لزوماً هر آنچه تاکنون به خوردمان داده‌شده نیست.

باید با چشم باز به هر چیز نگریست؛ که گرچه آنچه پیشینیان به ما آموخته‌اند محترم و در اغلب مواقع بر حق است؛ اما گاهی باید با چشم خود و نه با چشم دیگران به اطراف نگریست؛ که شاید آنچه بد می‌پنداشتیم کلیدی باشد برای نجات یافتن از گردابی عظیم.

«من هیچ‌وقت کسی رو نکشتم.» ازآنچه در ذهن داشتم مصنوعی‌تر به نظر می‌رسید و برای همین اضافه کردم: «و هیچ‌وقت هم آسیب جدی‌ای به کسی وارد نکردم. حداقل نه آسیبی که دائمی باشه. به نظرم همشون تا الان خوب شدن.»

اگر می‌خواست سینه‌خیز به سمتش رفته و توبه کنم، برعکسش را انجام می‌دادم. با درد برخاستم، با فشاری که روی مفاصلم بود مقابله می‌کردم و بعد سر بلند کردم تا چشم در چشمان او بدوزم.

بانو دعاهایمان را می‌شنید. اما این بدان معنا نبود که بخواهد نجاتمان دهد.

«گاهی وقتی می‌خوای دیگران رو نجات بدی باید یادت بمونه که اول به نجات خودت فکر کنی.»

«احمق‌ها. انسان‌ها عاشق اینن که برای خودشون خرافات سرهم کنن و بعد به خاطر همون خرافات هم بمیرن. یا بهتر از اون، خرافاتشون رو بهونه‌ای کنن برای کشتن دیگران...

به گمانم مسخره کردن ترس‌ها برای بیشتر مردم باعث می‌شد تا آن را ضعیف‌تر ازآنچه هست، ببینند. هر چه بیشتر به آن می‌خندیدند، تأثیرش بر رویشان کمتر می‌شد؛