بریده‌هایی از کتاب روزگار یک دل شکسته (کتاب اول)

کشتن امید کار سختی است، فقط جرقه‌ای از آن می‌تواند آتش راه بیندازد

اما این دختر طوری بزرگ شده بود که به خیالات باطل و داستان‌های خیالی و چیزهایی که غیرممکن به نظر می‌رسند باور داشته باشد.

بد جلوه دادن کسی کار آسونیه؛

البته اِوانجلین می‌دانست که زنگوله‌ها نمی‌توانند صحبت کنند؛ اما مادرش به او گفته بود آن‌ها صاحب حس ششم هستند. به اِوانجلین می‌گفت همیشه برقشان بینداز، همیشه مراقب حرف‌هایی باش که جلوی آن‌ها می‌زنی و همیشه به صدای زنگوله‌هایی که وقتی نباید، به صدا درمی‌آیند گوش بده.

همیشه یه‌ذره حقیقت لابه‌لای صفحات اون روزنامه‌ها هست که دروغ‌هاش رو حقیقت جلوه بده.

اژدهایان آبی کوچک نشسته بر شانهٔ فروشندگان و اژدهایان قهوه‌ای‌رنگی که تنشان چرمین به نظر می‌رسید و روی گاری‌ها قرار گرفته بودند خوشش آمده بود. این هیولاهای مینیاتوری با نفس آتشین خود سیب و گوشت می‌پختند، حباب‌های شیشه‌ای درست می‌کردند و به ماگ‌های سفالی حاوی شکلات داغ گرما می‌بخشیدند.

«ولی زندگی فراتر از صرفاً خوشحالیه،

«لازم نیست از دل هر عشقی یه داستان بزرگ بیرون بیاد،

همیشه قول جبران کمتر ازآنچه می‌توانید، بدهید؛ چراکه تقدیرها همیشه بیشتر ازآنچه توافق شده را از شما می‌گیرند.

هیچ راحت نیست وقتی کس دیگری را برای عاشق شدن ندارید از عشق قدیمی خود کاملاً دلسرد شوید.

پایان خوش گیر قهرمانان نمی‌آد.»

پایان خوش گیر قهرمانان نمی‌آد.»

عاشق یه نفر دیگه شد و بعدم خنجر خودم رو فروکرد توی قلبم.»

«چون من از درد ساخته شدم.»

«مفهوم درست و غلط، یه چیز ذهنیه.»

که هر داستان پتانسیل داشتن پایان‌های بی‌شماری دارد.

پایان خوش، گیر قهرمان‌ها نمی‌آد. اونا این پایان رو به بقیه می‌دن.

یه جوری عاشقش باش که انگار هرروزی که باهاش می‌گذرونی قراره جادویی‌تر از روز قبل باشه، جوری عاشقش باش که انگار اون سرنوشتته تا دنیا با وجود شما دوتا در کنار همدیگه به‌جای بهتری تبدیل بشه. اون‌وقت اونم هیچ‌وقت نمی‌تونه از عاشق تو بودن دست بکشه.

احساساتش به‌شدت درهم‌برهم و آشفته شده بودند. در حال حاضر، در درجهٔ اول نیاز به زنده ماندن را در خود حس می‌کرد و احساس عشق برایش مثل تجملی به نظر می‌رسید که فاصلهٔ زیادی ازش دارد

«داری توی بدجنسی بهتروبهتر می‌شی، روباه کوچولو؛ اما اینو بدون برای اینکه دلت بشکنه، باید قلبی داشته باشی که بتپه.

تموم داستان‌ها، هم از حقیقت ساخته شدن و هم از دروغ؛ چیزی که اهمیت داره، نوع باور ما به اوناست.

«به نظر من احتمالات خیلی بیشتری نسبت به با خوبی و خوشی تا ابد زندگی کردن یا به تراژدی رسیدن وجود داره. هر داستان پتانسیل اینو داره که پایان‌های بی‌نهایتی داشته باشه.»

مادرش همیشه می‌گفت: اونجا تموم داستان‌ها، هم از حقیقت ساخته شدن و هم از دروغ؛ چیزی که اهمیت داره، نوع باور ما به اوناست.