بریده‌هایی از کتاب تداعی

و گورِ جمعی‌مان ناگزیر میهن بود

یک روز می‌رسد که شمشیرهایمان را از کاردهای رفته در استخوان بسازیم

اگرچه زخمی صبریم، عشق می‌خواهد که بر جگر بگذاریم باز هم دندان خجسته باد بهاران به ما که هر نوروز در انتظار نسیمیم و می‌رسد طوفان! اگر رهایی ما از حصارِ رنجِ حیات شکستنِ قفس است و فرار از این زندان ـ مرا بگیر در آغوشِ گرم خود تا مرگ بیا که بازنگردم به عصر یخبندان

و جانمان نخ یک شمع نیمه‌روشن بود

چشمی که از شوق تماشای تو می‌بارید دیگر تو را، دیگر تو را، دیگر ... نخواهد داشت