کتاب تداعی

و گورِ جمعی‌مان ناگزیر میهن بود

یک روز می‌رسد که شمشیرهایمان را از کاردهای رفته در استخوان بسازیم

حال مرا که می‌دوم اما نمی‌رسم از اسب‌های خستهٔ «نقش جهان» بپرس

برای پیچکِ دلتنگی‌ام چه قامت امنی! که استوار بمانی و استوار بمانم

فقط کنار تو چای از دهان می‌افتد، یعنی فقط کنار تو من فارغ از غم دو جهانم

هنوز عاشقم و عشق کم گناهی نیست اگر که دستِ فلک می‌زند به چوبِ ترم

رفتی ای جان و فروریخت جهانم بی تو و خدا خواست که من زنده بمانم بی تو

گریه کن ولی چه خوب بود اگر جهان شعرِ تر زیاد داشت،‌ چشمِ تر نداشت

به مرگ خیره نماندیم و قهوه نوشیدیم به ناسلامتی هرچه بمب‌افکن بود

باید قوی‌تر می‌شدم با هر شکستم باید قوی‌تر می‌شدم، اما شکستم

اگرچه زخمی صبریم، عشق می‌خواهد که بر جگر بگذاریم باز هم دندان خجسته باد بهاران به ما که هر نوروز در انتظار نسیمیم و می‌رسد طوفان! اگر رهایی ما از حصارِ رنجِ حیات شکستنِ قفس است و فرار از این زندان ـ مرا بگیر در آغوشِ گرم خود تا مرگ بیا که بازنگردم به عصر یخبندان

و جانمان نخ یک شمع نیمه‌روشن بود

چشمی که از شوق تماشای تو می‌بارید دیگر تو را، دیگر تو را، دیگر ... نخواهد داشت

بلوغ میوهٔ تلخی‌ست، مثل من خوش باش به کال ماندن و از شاخه دیر چیده شدن

سپاه من سپر انداخت در برابر تو بجنگ با من دلتنگ، آخرین نفرم

گریه کن ولی چه خوب بود اگر جهان شعرِ تر زیاد داشت،‌ چشمِ تر نداشت

چشمی که از شوق تماشای تو می‌بارید دیگر تو را، دیگر تو را، دیگر ... نخواهد داشت

شاعری سخت است، من دیگر توانش را ندارم دوستت دارم ولی فن بیانش را ندارم حرف‌هایم بیشتر ناگفته می‌مانند شاید ترجمانِ درد و دستور زبانش را ندارم