کتاب نقش هفتم زبان

زندگی رمان نیست.اقلاً شاید شما دوست داشته باشید این‌طور باور کنید.

رولان بارت۱ خیابان بی‌یِور۲ را بالا می‌رود.هرچه فکرش را بکنید در کار است که بزرگ‌ترین منتقدِ ادبی قرن بیستم تا سرحد ممکن هراسان باشد.مادرش -که با او روابطی شدیداً پروستی۳ داشت- مُرده و کلاسش در کُلژ دو فرانس۴ با عنوان «تدارک رمان» به شکستی انجامیده که دشوار بتواند کتمانش کند

رولان بارت سریع‌تر قدم برمی‌دارد بی‌آنکه متوجه چیز خاصی در اطرافش شود؛ آن‌هم او که ذاتاً مشاهده‌گر متولد شده و کارش این است که مشاهده و تحلیل کند و کلّ عمرش را پای این گذاشته که همهٔ نشانه‌ها را دنبال کند.او واقعاً نه درخت‌ها را می‌بیند، نه پیاده‌روها را، نه ویترین مغازه‌ها را