بریده‌هایی از کتاب فرضیه عشق

فرضیه: جایی که باید بین A (وضعیتی کمی ناراحت‌کننده) و B (افتضاحی بزرگ با عواقبی ویرانگر) یکی انتخاب شود، حتماً B را انتخاب می‌کنم.

برای این نیست که نمی‌دونی چه‌کار دیگه‌ای می‌خوای انجام بدی؟

تنها چیزهایی که می‌خواست جایی آرامی در گوشهٔ آزمایشگاه او و چندصد موش آزمایشگاهی و دسترسی نامحدود به میکروسکوپ الکترونی بیست‌میلیون‌دلاری او بود. بنتون حتی متوجه او نمی‌شد.

پس اگه کارلسن یه شکل مخفیانه و فرازمینی حیاته که قصد داره زمین رو اشغال کنه و درنهایت باعث بردگی بشریت به دست اربابان شیطانی جیرجیرک‌مانند بشه و تنها راه متوقف کردنش هم قرار گذاشتن باهاشه، می‌تونی به من بگی و من به ناسا خبر می‌دم...

یا از همه مهم‌تر، این واقعیت که پروژهٔ تحقیقاتی‌اش به نقطهٔ بحرانی رسیده بود و او به‌شدت نیاز داشت آزمایشگاهی بزرگ‌تر و مجهزتر برای آزمایش‌هایش پیدا کند. در غیر این صورت، چیزی که می‌توانست به تحولی نوین در تحقیقات بالینی تبدیل شود احتمالاً به یک مشت ظرف کشت میکروب تبدیل می‌شد که در کشوی یخچالش می‌ماند.

قلب خیلی راحت‌تر از ضعیف‌ترین پیوندهای هیدروژنی می‌شکند.

متنفر بود از اینکه تا این حد مشتاق تأیید شدن به نظر می‌رسید.

آزمایشگاه او بزرگ‌ترین و کاربردی‌ترین فضای تحقیقاتی کل گروه را داشت و همه به او حسادت می‌کردند و منشأ خشم بی‌پایان بقیه به او بود

«آره، اما مدل‌سازهای محاسباتی دیگه‌ای هم توی گروه آموزشی هستن و درنهایت دوست دارم فارغ‌التحصیل بشم. ایدئالش هم اینه که بدون هق‌هق کردن توی توالت بعد از هر جلسهٔ کمیته فارغ‌التحصیل بشم.»

بیشتر دانشجوهای سال سوم دکترا این‌قدر درگیر خودزنی سر سانتریفوژن که نمی‌تونن مسیر تحقیقاتی‌شون رو پیدا کنن.

آدام لبخندی زد. «اولیو می‌تونی درباره‌ش حرف بزنی. باید به خودت اجازه بدی اشک بریزی.»

ترجیح می‌داد در جهل نه‌چندان سعادتمندانه‌اش زندگی کند

می‌دونم آسیب‌پذیر بودن ترسناکه، اما می‌تونی به خودت اجازه بدی که اهمیت بدی. می‌تونی بخوای بیشتر از یه دوست یا آشنای معمولی با مردم باشی.

اساس اطلاعات موجود و داده‌هایی که تا الان جمع‌آوری شده، فرضیهٔ من این است که هرچه بیشتر از عشق فاصله بگیریم وضعیت بهتری خواهیم داشت.»

اولیو به سمت اتاق استراحت رفت. در ذهنش سخنرانی پرشوری آماده می‌کرد دربارهٔ اینکه خواستار استفاده از امکانات او آن هم فقط شب‌ها بود و مصرف اکسیژنش را به کمتر از پنج نفس در هر دقیقه محدود می‌کرد.

آنه نگاهی به او انداخت. «چرا؟ تو جایی رو اشغال کردی که ما نداریم. منطقیه که از کارلسن به‌جای صندلی استفاده کنی. من بودم این کار رو می‌کردم، اما اون با توئه نه من.»

آنه دخالت کرد: «راستش فکر وحشتناکیه.» چشمانش بین اولیو و آدام در گردش بود. «دکتر کارلسن قصد توهین ندارم، اما شما سه برابر اولیو هستین و اگه وایستین جای زیادی رو اشغال می‌کنین.» آدام طوری به آنه خیره شد که انگار نمی‌دانست به او توهین شده یا نه. آنه ادامه داد: «اما...» این بار به اولیو نگاه می‌کرد. «اُل، عالی می‌شه اگه به من لطفی کنی و روی پای ایشون بشینی تا من دیگه مجبور نباشم روی نوک پنجهٔ پام وایستم.»

اولیو با خودش فکر کرد خب، این همون دوست داشتن کسیه؛ این احساس که چون آدام بیرون از شهر است و کوچک‌ترین شانس برخورد با او را هم از دست داده، دیگر ساختمان زیست‌شناسی ارزش رفتن ندارد

چرا، خدایا، چرا عمیق‌ترین ترس پنهان در وجودش را برای این آدم ناشناس توی دست‌شویی فاش می‌کرد؟ اصلاً فایده‌اش چه بود؟

می‌تونی بگی به دَرَک و با عواقبش روبه‌رو بشی؟»

«گریه نمی‌کنم. خب، یه‌جورهایی گریه می‌کنم. این‌ها فقط اشکه. می‌دونی که؟»

و چرا، خدایا، چرا عمیق‌ترین ترس پنهان در وجودش را برای این آدم ناشناس توی دست‌شویی فاش می‌کرد؟ اصلاً فایده‌اش چه بود؟

فرضیه: هرچقدر بیشتر به مغزم نیاز داشته باشم تا کنترل اوضاع را به دست بگیرد، احتمال از کار افتادنش بیشتر می‌شود.

فرضیه: در یک ایمیل هرچه بیشتر به پیوستی اشاره کنم کمتر احتمال دارد آن پیوست را ارسال کنم.

کم‌کم دارم فکر می‌کنم که عاشق بودن همینه. اینکه برای کامل موندن اون آدم دیگه مشکلی با تکه‌تکه کردن خودت نداشته باشی.

او تعطیلات آخرهفته یا حقوق مناسب نمی‌خواست. می‌خواست برگردد عقب. می‌خواست کمتر تنها باشد؛ اما چون این کار ممکن نبود، به رفع آنچه می‌توانست، قناعت می‌کرد.

اما جنس لباسش بیخود و بی‌کیفیت بود و حتی نصف پنبهٔ واقعی هم آبی به خودش جذب نکرد. آه، چه لذتی داشت فقیر بودن.

«با اعتمادبه‌نفس یه مرد سفیدپوست متوسط رفتار کن. اگه امکانش هست بیشتر از این. چون مطلقاً هیچ‌چیز متوسطی دربارهٔ تو وجود نداره.»

احتمالاً زندگی اولیو چیزی نبود جز داستان کوتاهی گریه‌دار، اما داستان کوتاه گریه‌دار خودش بود.

دانشگاه روش خاص خودش را برای از هم پاشاندن تعادل زندگی و کار و از پا درآوردن مردم دارد و وادارشان می‌کند فراموش کنند ارزش آن‌ها بیش از تعداد مقاله‌هایی است که منتشر می‌کنند یا بودجه‌های تحقیقاتی‌ای که می‌توانند به دست آورند.