کتاب چشم الماس

اگه قرار باشه لحظه‌لحظهٔ زندگیت رو زیر ذره‌بین بذاری، به خودت آسیب بزرگی می‌زنی... نه فقط لحظه‌های زمان جنگت رو، بلکه لحظه‌های آروم‌تر زندگیت رو... اون هم با این استاندارد وحشتناکی که برای خودت گذاشتی: هیچ‌وقت اشتباه نکن

«مواظب خودت باش. همیشه حواست به پشت‌سرت باشه، مگه اینکه مطمئن بشی دوست‌هات از پشت مراقبتن

خشم و عصبانیت اصلاً برازندهٔ یک مادر، دانشجو، تاریخ‌دان آینده و عضو فعال جامعه نبود و قطعاً این اجازه را به من نمی‌داد که سربازی آرام و کارآمد باشم

مردان شوروی همیشه درمورد زنانی حرف می‌زدند که شانه‌به‌شانهٔ مردهایشان در تمام زمینه‌های اجتماعی ایستاده بودند؛ اما به تجربهٔ من، وقتی نوبت به تروخشک کردن کودکان و شستن ظرف‌ها و تشویق شریک زندگی می‌رسید، در بیشتر موارد وظیفهٔ زنان بود که به این امور رسیدگی کنند. البته من زیاد چنین چیزهایی را زیر سؤال نمی‌بردم، چون در تمام دنیا سنت همین بود و قرار هم نبود تغییری کند.

«مهارت تک‌تیرانداز خیلی بیشتر از تیرانداز معمولیه. تک‌تیرانداز مثل یه شکارچی صبور می‌مونه. فقط یه بار می‌تونه شلیک کنه و اگه تیرش خطا بره، ممکنه بهاش رو با جونش بپردازه.»

«بهت قول می‌دم که یه زن خوب می‌تونه به آدم یاد بده چطوری مرد خوبی باشه.»

«هرچقدر موهبت‌های زیادی به یه نفر داده شده باشه، به همون اندازه هم ازش انتظار می‌ره.»

«مواظب خودت باش. همیشه حواست به پشت‌سرت باشه، مگه اینکه مطمئن بشی دوست‌هات از پشت مراقبتن.»

همه‌مون گاهی وقت‌ها این حس رو داریم؛ اینکه داریم نابود می‌شیم. این حس‌ها زودگذرن، عین تب.

زندگی واقعی قرار نیست شبیه میدون جنگ باشه لیودمیلا. اگه قرار باشه لحظه‌لحظهٔ زندگیت رو زیر ذره‌بین بذاری، به خودت آسیب بزرگی می‌زنی...

آمریکایی‌ها از روس‌ها خوششان نمی‌آمد. می‌گفتند متحد ما هستند، اما تا همین الان اجازه داده بودند صدهاهزار نفر از نیروهای ما بمیرند. واقعاً چطور قرار بود حرف‌های من در این کنفرانس مطبوعاتی شرایط را تغییر دهد؟

بهترین ساعت برای تک‌تیرانداز یک‌ونیم بامداد است. معمولاً در همین ساعت تک‌تیرانداز وارد موقعیتش می‌شود. من و همکارم، کاستیا، درون آشیانه‌مان کمین کرده بودیم و منتظر تک‌تیرانداز آلمانی بودیم تا به‌سمت پل بیاید و وارد مخفی‌گاهش شود

آدم به دلایلی همیشه نمی‌تواند به همسرش اعتماد کند، اما تک‌تیرانداز باید بتواند سر جانش، هر شب و هر شب به همکارش اعتماد کند. پس او باید کسی باشد که بتوانی حتی بیشتر از همسرت به او اعتماد داشته باشی

وقتی مادر باشی، وحشت در چشم بر هم زدنی در تمام وجودت رسوخ می‌کند. فقط کافی است یک لحظه نگاهی به دوروبرت بیندازی و فرزندت را پیدا نکنی.

از زمان لنین تابه‌حال، مردان شوروی همیشه درمورد زنانی حرف می‌زدند که شانه‌به‌شانهٔ مردهایشان در تمام زمینه‌های اجتماعی ایستاده بودند؛ اما به تجربهٔ من، وقتی نوبت به تروخشک کردن کودکان و شستن ظرف‌ها و تشویق شریک زندگی می‌رسید، در بیشتر موارد وظیفهٔ زنان بود که به این امور رسیدگی کنند. البته من زیاد چنین چیزهایی را زیر سؤال نمی‌بردم، چون در تمام دنیا سنت همین بود و قرار هم نبود تغییری کند.

«هرچقدر هم که فلز سخت بود، باز هم زیر دست انسان شکل می‌گرفت. همه‌چیز در برابر ارادهٔ انسان تسلیم می‌شه. اگه سلاح درست رو پیدا کنی، درست وسط هدف می‌زنی.»

در سنین جوانی که زندگی آرامی را سپری می‌کنیم، با خودمان فکر می‌کنیم که همیشه برای انجام هر کاری وقت داریم.

مردها از هر ملیتی هم که باشند، دوست دارند مدام صدای خودشان را بشنوند، به‌خصوص آن‌هایی که ساعت‌های طولانی پشت تریبون سخنرانی می‌کنند

زخم‌های نامرئی اگر بیشتر از زخم‌های فیزیکی درد نداشته باشند، کمتر هم ندارند.

ما زن‌ها بیشتر در معرض این باوریم که نباید خطا کنیم؛ اما همین فکر رسیدن به کمال در همهٔ زمینه‌هاست که همیشه باعث می‌شه شکست بخوریم. برخلاف چیزی که فکر می‌کنی، دنیا تو رو به‌خاطر لغزش‌های گاه‌وبیگاه و سهوی سرزنش نمی‌کنه.

دنیا تو رو به‌خاطر لغزش‌های گاه‌وبیگاه سرزنش نمی‌کنه.

«عدد سیصدوده چوب‌خطم به تو تعلق می‌گیره، چون وقتی از این سیرک مضحک خلاص شدیم و برگشتیم خونه، به‌محض فرستاده شدن به استالینگراد از پشت بهت شلیک می‌کنم.»