ما محصولات مجموعهای عظیم (و شاید حتی بهغایت اسرارآمیز) از علتهایی هستیم که مدتها پیش از آنکه به عرصهٔ وجود بیاییم، عمل کردهاند، و مدتها پس از آنکه این عرصه را ترک گوییم، عمل خواهند کرد. همین یک نکته کافی است که وقتی دربارهٔ شکنندگی و بیثباتی و اهمیت صوری و ظاهریمان در مقابل پسزمینهٔ لایتناهی زمان و مکان تأمل میکنیم، اسیر بهت و سرگیجه نشویم؛ «سکوت جاودان فضاهای لایتناهی» که پاسکال را به وحشت انداخته بود.
کاربر... :)
سنت آگوستین این عبارت را بسیار نقل میکند که «تو ما را برای خودت آفریدی و قلب ما تا زمانی که رو به سوی تو نیاورد، آرام نخواهد دید.»
کاربر... :)
خدایی که خانه و کاشانهٔ من است.» توصیف خداوند به مثابهٔ «خانه و کاشانهٔ آدمی، ملازم بهتصوردرآوردن او به عنوان منبع نهایی و غاییای است که ما از آنجا آمدهایم و (نیز) نقطهٔ بازگشتی که بیقراری و بیتابی برای رسیدن به آن، ما را به حرکت وامیدارد؛ غایت نهاییای که آرامش راستین ما در آنجاست. البته نور سرد و کمجانِ عقل ممکن است ما را از همهٔ اینها منصرف کند؛ یعنی از پرسشی که هنوز به بررسی آن نپرداختهایم. اما ما برای رد آن نیاز داریم بدانیم که این پرسش چیست و چه میگوید.
باورداشتن چگونه کنشی است؟
کاربر ۹۸۳۸۷۶۶
