بریده‌هایی از کتاب خال سیاه عربی

آدم ممکن است کسانی را که باهاشان خندیده، فراموش کند؛ اما کسانی را باهاشان گریسته، هرگز.

در رفتن است که رشد اتفاق می‌افتد

چقدر حال‌به‌هم‌زن‌اند این‌هایی که فکر می‌کنند می‌دانند؛ این‌هایی که توهم دانایی دارند و فکر می‌کنند خودشان عقل‌کل‌اند و زیر بار هیچ منطق و دلیلی نمی‌روند.

فرق صبر و حلم توی همین است. صبر مال وقتی است تو دچار یک امتحانی بشوی که هیچ کاری از دستت برنیاید. اینجا را اگر تحمل کنی، می‌شوی صبور؛ ولی حلم مال وقتی است که می‌توانی بزنی زیر میز. می‌توانی کافه را به‌هم بریزی. می‌توانی حقت را بگیری، ولی به دلیل و مصلحتی زبان ببندی و خشم مقدس بپیچد توی حنجره‌ات غمباد شود بعد شب‌ها بروی سرت را توی چاه و چاله بکنی و حرف بزنی و بعد کلمه‌هایت را دفن کنی. سید رضا می‌گفت: «حلیم علی است و صبور زینب.»

ما بَمی‌ها یک عبارت خوشمزه‌ای راجع به گریه داریم. نمی‌گوییم «گریه کردم» یا «به گریه افتادم» یا «شروع کردم به گریه‌کردن»، می‌گوییم «گریه شدم»؛ یعنی تبدیل شدم به گریه و این خیلی قشنگ‌تر و عمیق‌تر است.

خوشبخت من که روضه را از جان بیشتر دوست دارم.

به خدا مرد هم گریه می‌کند. بلند می‌شویم، راه می‌رویم و گریه می‌کنیم که شیعه هزاروچهارصد سال است حرکت کرده و ایستاده اشک ریخته.

بزرگ‌ترین بدبختی و رنج انسانِ زندانی توی زندان این است که او زندانی است و متأسفانه بیرون، زندگی جریان دارد.

بگو یک بار هم از زمین به آسمان ببارد، نقلی نیست.

استخوان سپرده‌ام به خنکای مطبوع سنگ‌های مروه. زنی پاکستانی از عمق جانش دعا می‌کند. دل می‌سپارم به نغمه‌های نیایش. چه مادرانه اشک می‌ریزد. با من همۀ زنان جهان دارند مویه می‌کنند. مادران یمنی، مادران افغان، مادران عراقی، مادرانی از جنس داغ رباب که طفل خونین به آغوش کشیده‌اند. من وارث تمام شَروه‌های جهانم.

می‌دانی رفیق؟ دین محمد ما یک اَبَرپروژه فرهنگی بود. کارهای بزرگ فرهنگی پول می‌خواهد. کار فرهنگی دیربازده است. طول می‌کشد تا بفهمند دختر نباید چال کنند. طول می‌کشد تا بفهمند جنگ و خون‌ریزی بس است. طول می‌کشد جامعه بفهمد بلال و اشراف قریش برابرند.