کتاب صدای زخمی باران

من درد می‌کشم به توان ستاره‌ها تو کوچ کرده‌ای به جهان ستاره‌ها هر شب به روی بام به هم خیره می‌شوند چشمان من به چشم نهان ستاره‌ها

عمری‌ست در افسانه‌هامان قهرمان مرد است با عشق تفسیرش کنی شاید که زن باشد!

تمام راز جهان در نگاه سادهٔ اوست و عطر موی بلندش شکوفهٔ لیموست به خواب کودکی‌ام دیده بودمش یک شب هنوز بالش و تختم پر از گل شب‌بوست همیشه از ابدیّت نشانه‌ای دارد دلش نهایت آیینه‌های تودرتوست در استحالهٔ ذهنم تمام دخترها شبیه جوجهٔ اردک، و او یقیناً قوست

زنی که بوی تنش عطر چای گیلان است و یک اشارهٔ چشمش قیام تنباکوست گس است دور دهانم مگر مرا بوسید؟ زنی که طعم لبش، باغ‌های خرمالوست

می‌خواستیم قصه شویم اما تقدیرمان کتاب نخواهد شد

هر شب بدون اسلحه می‌جنگیم، هر روز بی‌مبالغه می‌میریم

تنها زمان سکوت تو را درک می‌کند