کتاب مدونای پوستین پوش

چه کسی بر آن‌چه تحمل‌ناپذیر می‌یابدش چنان زود خو می‌گیرد که خود نیز مات‌ومبهوت… آری، من هم به حیات خود ادامه خواهم داد!

خواهم زیست، همان‌گونه که تاکنون زیسته‌ام

به همان شکلی که دقیقه‌ای پیش احساس می‌کردم هر کلمه یا حتی هر صدایی که از دهانم خارج شود آن سعادت غیرقابل‌تصور را از بین خواهد برد، و مثل سگ از این می‌ترسیدم، اکنون نیز احساس می‌کردم که هر تفکر یا حتی تصور و تخیلی که در ذهنم شکل بگیرد به تک‌تک لحظاتی که در طول آن روز، چند ساعت از آن شبانه‌روز، تجربه کرده بودم و به احساس بی‌نظیری که از آن‌همه به من دست داده بود به‌شدت آسیب می‌زند.

هر چه میزان نیازی که به آنان داشتم افزایش می‌یافت، تمایلم به فرار ازشان نیز فزونی می‌یافت.

او همهٔ زن‌هایی بود که در خیالاتم داشتم، یک‌جا!

در زندگی واقعی هرگز زیباتر از آن‌چه در ذهن‌مان به تخیل ساخته‌ایم پیدا نمی‌کنیم.

آره، تنهام، تنهای تنها، اما نه تو برلین، تو تموم دنیا، از وقتی که به دنیا اومدم.

در جهان چیزی بیش از تقلای کسی که طبیعتاً ملول و محزون است به خندیدن و خوشحال نمودن خود به دیگران در من ترحم و دلسوزی برنینگیخته است.

خوب می‌دانستم که این بی‌عملی، این تردیدهای مبتنی بر ترس و هراس، به‌مراتب بیش از آن اقدامات احتمالی به رابطه‌مان آسیب خواهد زد و در روابط متقابل انسانی سکون و سکوت مفرط از اقدام زیاده‌ازحد دست‌کمی ندارد، هر گامی که آدمی را به پیش نراند بی‌شک پس خواهد راند، هر آنی که ما را به هم نزدیک نکند بی‌شک از هم دور خواهد کرد و آتشی که از این‌همه در دلم برافروخته است اگر منتفی نشود متعالی می‌شود و کل وجودم را خواهد سوزاند و بدتر از همه این‌که آرام‌آرام به این‌همه عادت می‌کردم.

خشم و شوق و اشک و آه ما از وقوع حوادث غیرمترقبه‌ای است که از درک‌شان عاجزیم؛ کسی که وقوع هیچ حادثه‌ای برایش غیرمترقبه نیست و بر درک هر واقعه‌ای که حادث می‌شود تواناست از چه به خشم آید، متأثر و منقلب شود؟

وقتی به کسی بیش از دیگران نزدیک می‌شویم نحوی غرور به ما دست می‌دهد؛ غروری که آن لحظه به من هم دست داده بود.

زیستن در شرایط او با زیستن به شکلی که او می‌زیست هیچ شباهتی نداشت.

چرا گمان می‌کنیم که آدمی مخلوقی است که به‌راحتی می‌توان هر آن به قضاوت او پرداخت و در موردش حکمی صادر کرد؟ در صورتی که در دیدار نخست با یک قطعه پنیر از صدور حکم قطعی در چندوچون آن پرهیز می‌کنیم، چرا در همان نگاه نخست به یک انسان با فراغ بال و قطعیت تمام در موردش قضاوت می‌کنیم؟

خاطراتی که گمان می‌کردم برای همیشه فراموش‌شان کرده‌ام، خوب می‌دانم که بعد از این هرگز مرا به حال خود رها نخواهند کرد.

آری، من هم به حیات خود ادامه خواهم داد! البته… چه حیاتی؟! پس از این هر لحظه از زندگی مرا عذابی الیم است و شکنجه‌ای…

تنها واکنشم این بود که تا خانه رسیدم گوشه‌ای دنج خلوت کنم و یک دل سیر گریه کنم.

که ترس از برون‌ریزی هر آن‌چه درونم غوغا به پا می‌کرد مانع از نوشتن می‌شد، ترسی بی‌معنا، نابجا و غیرضروری درونم برمی‌انگیخت.

درست مثل آمدنش، یک‌مرتبه و بی‌جهت، رفته بود، از من و زندگی‌ام دور شده بود، احتمالِ… و من تازه پس از رفتنش بود که آمدنش را درک می‌کردم.

بیش‌ازپیش از اطرافیانم فاصله گرفتم. بیش‌ازپیش در خود عزلت گزیدم.

مقاومت نمی‌کردم، نمی‌توانستم، کجای زندگی‌ام در برابر چه کسی مقاومت کرده بودم که این دومی‌اش باشد؟!

پی می‌بردم که از بابت اموری بی‌معنا چه‌قدر بر خود سخت گرفته‌ام، مقصر اصلی خیال‌پرستیِ بیش‌ازحد ذهن پریشانم بوده و بس، و اگر آن‌گونه در خود عزلت نگزیده و بر اموری بس ساده آن‌گونه عمیق نشوم همه‌چیز برایم بسیار قابل‌تحمل‌تر خواهد بود، حتی هستی و حیات هم.

وجود کسی که تاکنون از موجودیتش خبر نداشتم چگونه می‌توانست بنیادی‌ترین نیاز من باشد؟ اما… مگر نه این‌که تا بوده همین بوده است؟ مگر نه این‌که تا با چیزی مواجه شدیم تازه متوجه می‌شویم که سخت به او نیازمند بوده‌ایم؟ من نیز در آن لحظه دلیل پوچی هستی و به دنبال این بی‌هدفی حیات خود را صرفاً در محرومیت از موجودیت چنان انسانی سراغ می‌گرفتم.

روح آدمی فقط زمانی که روحی شبیه به خود یابد نمایان می‌شود، آن هم بی‌آن‌که با ما یا مثلاً عقل‌مان مشورتی کرده باشد. تازه آن وقت است که شروع می‌کنیم به زندگی کردن؛ با روح و روحیه زندگی کردن.

زیستن، زیستن با درک کوچک‌ترین جنبش‌های طبیعت، زیستن با فهم منطق خلل‌ناپذیر سیران حیات در هستی، زیستن آن هم بیش‌تر از هر کسی، بهتر از هر کسی، چنان که در آنی عمری هستی و حیات را جای دهی و از همه مهم‌تر این‌که زیستن با آگاهی از وجود کسی که می‌توانی این‌همه را به همین شکل برایش تعریف کنی، زیستن درحالی‌که دیدار او را به انتظار نشستی، زیستن… آیا در جهان هستی چیزی فرح‌بخش‌تر از این پیدا می‌شود؟