بریده‌هایی از کتاب پسر شایسته

مچ پای چپم هر روز بدتر می‌شود. قطعاً شکسته. هنوز متورم و گرم است و در تکان دادن انگشت پایم مشکل دارم؛ اما از طرفی، فقط درد می‌کند. مردم تیر می‌خورند و به حرکتشان ادامه می‌دهند. باید از این درد بگذرم. این تنها راه زنده ماندنم است. اولیویا به چیزهای شاد فکر کن. والدینم. مامانم. اتاقم. مدیسون.

می‌پرسم: «ترافیک چطور بود؟» هنوز نمی‌دانم چطور می‌تواند در ساعت اوج ترافیک از منهتن تا لانگ‌آیلند رفت‌وآمد کند و هنوز لبخند بر لبش باشد. من پنج دقیقه در آزادراه لانگ‌آیلند باشم، تمام روز کج‌خلقم.

به آسمان نگاه می‌کنم و ماه را می‌بینم که کامل است. کلاس پنجم که بودم دربارهٔ حالت‌های مختلف ماه یاد گرفتیم. ماه کامل، هلال ماه، ماه نو. خیلی کم آن‌ها را به یاد دارم؛ اما همیشه عاشق ماه کامل بودم.

شما فکر می‌کنین کار اون بوده؟» «بله، کاملاً.» «پس قسر دررفت؟» «البته که دررفت.» «شما کار دیگه‌ای کردین؟» «کارآگاه باید بهتون بگم که یه کاری کردم.» «چی کار؟» «توی ادبیات انگلیسی بهش نمرهٔ عالی دادم. بعضی چیزها ارزش مردن ندارن.»

وقتی رفتیم، هانا در اتاقش بود و به خانه که می‌رسیم، دیدن هانا همان‌جا در اتاقش آرامش‌بخش است. بعد از آن‌طور ناپدید شدن اولیویا مرسر، کم‌وبیش می‌ترسیدم که هانا هم ناپدید شود. البته، او چرا باید ناپدید شود؟ هیولا سوار ماشین خودمان بود.

او از امن محافظت می‌کرد؛ چون دوستم دارد. همان طوری که من می‌خواهم از لیام محافظت کنم. حتی اگر سزاوارش نباشد. حتی اگر دوستم نداشته باشد. حتی اگر نتواند دوستم داشته باشد.

هیچ انتخاب دیگری ندارم. فیبی، من به‌خاطر هر دویمان از اینجا خارج می‌شوم. من به خانواده‌ات خبر می‌دهم که تو این پایینی. آرامشان می‌کنم. به تو خاک‌سپاری‌ای واقعی می‌دهم. و مطمئن می‌شوم که این عوضی باقی عمرش را به زندان می‌رود.

بالاخره خودم را از تختم بیرون می‌کشم و می‌گذارم آب داغ بشویدم. نمی‌خواهم دوباره از زیر دوش بیرون بیایم. دوست دارم زیر دوش زندگی کنم.