کتاب با تو شروع نشده

آن‌که بیرون را بنگرد رؤیا می‌بیند، آن‌که به درون بنگرد بیدار می‌شود. ‫ـ کارل یونگ

یکی از ویژگی‌های محرز تروما که برای بسیاری آشناست، ناتوانی ما در بیان شیوا و صریح اتفاقی است که برایمان رخ داده است. نه‌تنها کلماتمان را گم می‌کنیم، بلکه حافظه‌مان نیز دچار اختلال می‌شود.

کارل یونگ، هم‌عصرِ فروید، نیز معتقد بود آنچه ناخودآگاه باقی می‌ماند، حل نمی‌شود؛ بلکه به‌عنوان سرنوشت یا تقدیر دوباره در زندگی‌مان پدیدار می‌شود. ازنظر یونگ، هرچه آگاهانه نباشد، به‌عنوان سرنوشت تجربه خواهد شد. به عبارت دیگر، ما احتمالاً به تکرار الگوهای ناخودآگاه خود ادامه می‌دهیم تا زمانی که آن‌ها را در پرتوِ آگاهی قرار دهیم.

اگر کف دستتان را عمیقاً بررسی کنید، پدر و مادر و تمام اجداد خود را خواهید دید. همهٔ آن‌ها در این لحظه زنده‌اند و همگی در بدن شما حضور دارند. شما ادامهٔ تک‌تک این افراد هستید.

بالاخره داشتم می‌فهمیدم که هیچ تجربه‌ای بی‌فایده نیست. در هرچیزی که برای ما اتفاق می‌افتد، خیری نهفته است؛ چه اهمیت ظاهری آن را تشخیص دهیم و چه ندهیم. همه‌چیز در زندگی، در نهایت ما را به جایی می‌رساند.

وقتی سعی می‌کنیم در برابر مسئله‌ای دردناک مقاومت کنیم، اغلب همان دردی را که می‌خواهیم از آن بپرهیزیم، طولانی‌تر می‌کنیم.

مغز ثابت و تغییرناپذیر نیست؛ بلکه انعطاف‌پذیر است و ظرفیت تغییر دارد. مطالعات او نشان می‌دهد که چگونه تجربیات جدید مسیرهای عصبی جدیدی ایجاد می‌کنند. این مسیرهای عصبی جدید ازطریق تکرار تقویت شده و ازطریق توجه متمرکز عمیق‌تر می‌شوند.

‫دویج به ما می‌گوید که می‌توانیم مغزمان را به‌سادگی با تخیل تغییر دهیم. فقط با بستن چشم‌ها و تجسم یک فعالیت، قشر بصری اولیهٔ ما طوری فعال می‌شود که گویی واقعاً درحال انجام‌دادن آن فعالیت هستیم. اسکن‌های مغزی نشان می‌دهد که چه درحال تجسم یک رویداد باشیم و چه واقعاً آن را زندگی کنیم، بسیاری از نورون‌ها و نواحی مغز به‌صورت مشابه فعال می‌شود.

زیگموند فروید این الگو را بیش از صد سال پیش شناسایی کرد. بازآفرینی تجربهٔ آسیب‌زا یا به قول فروید «اجبار به تکرار»، تلاشی است ازسوی ناخودآگاه برای بازنمایی آنچه حل نشده، تا بتوانیم آن را «به درستی درک کنیم».

این باور که ما می‌توانیم زندگی‌مان را دقیقاً همان‌طور که برنامه‌ریزی می‌کنیم به پیش ببریم، فریبی بیش نیست. اغلب اوقات نیت ما با اعمالمان در تضاد است.

در هرچیزی که برای ما اتفاق می‌افتد، خیری نهفته است؛ چه اهمیت ظاهری آن را تشخیص دهیم و چه ندهیم. همه‌چیز در زندگی، در نهایت ما را به جایی می‌رساند.

گاهی قلب برای بازشدن، باید بشکند.

امثال ما که احساس می‌کنیم به‌اندازهٔ کافی از والدین خود و به‌ویژه از مادرمان بهره‌مند نشده‌ایم، اغلب احساس می‌کنیم از زندگی نیز به‌اندازهٔ کافی بهره‌مند نیستیم.

افراد مبتلا به اختلال استرس پس‌از سانحه باوجود این واقعیت که تروما در گذشته رخ داده، عواطف و احساسات مرتبط با آن را دوباره تجربه می‌کنند. این علائم عبارت است از افسردگی، اضطراب، بی‌حسی عاطفی، بی‌خوابی، کابوس‌های شبانه، افکار ترسناک و وحشت‌زدگی یا «بی‌قراری» بی‌دلیل.

در نتیجه احتمالاً او را پس می‌زنید و کمبود عشق او را به دل می‌گیرید؛ گویی عمداً تصمیم گرفته آن عشق را از شما دریغ کند. حقیقت بزرگ پشت ماجرا این است: عشقی که خواهان آن بوده‌اید، در دسترس مادرتان نبوده که نثار شما کند. هر کودکی که در این وضعیت متولد می‌شده، احتمالاً همین نوع مادرانگی را تجربه می‌کرده است.

ضمیر ناخودآگاه پافشاری می‌کند، تکرار می‌کند و عملاً به در می‌کوبد تا شنیده شود.

در روزهای سیاه، چشم شروع به دیدن می‌کند... .

تنها راه شنیده‌شدن ضمیر ناخودآگاه این است که از تحمیل عقایدتان بر آن دست بردارید و در عوض، به ناگفتنی‌هایی گوش فرادهید که ردپایش در همه‌جا، در گفتار، کنش‌نمایی‌ها، رؤیاها و در بدن دیده می‌شود.»

در هرچیزی که برای ما اتفاق می‌افتد، خیری نهفته است؛ چه اهمیت ظاهری آن را تشخیص دهیم و چه ندهیم. همه‌چیز در زندگی، در نهایت ما را به جایی می‌رساند.

متوجه شدم که بزرگ‌ترین منابع برای شفا، از قبل درون من وجود داشت و فقط منتظر کاوش بود. ‫در نهایت، شفا امری درونی است.

آنچه در رابطه با والدینمان مبهم و لاینحل باقی مانده، به‌طور خودکار ناپدید نمی‌شود؛ بلکه به الگویی برای شکل‌دهی روابط بعدی‌مان تبدیل می‌شود.

اگر وضعیتی درونی آگاهانه درک نشود، در بیرون و در قالب سرنوشت با آن روبه‌رو خواهیم شد.

بسیاری از ما ناآگاهانه از همسرمان انتظار داریم نیازهایی را برآورده کند که مادرمان نتوانسته برآورده سازد. این انتظارِ نابجا نسخه‌ای برای شکست و ناامیدی است. اگر رفتار همسرمان مانند پدر یا مادر باشد و تلاش کند نیازهای برآورده‌نشده‌مان را رفع کند، ممکن است رابطهٔ عاشقانه کاملاً از بین برود. اگرهم نیازهای برآورده‌نشده را تأمین نکند، ممکن است احساس کنیم به ما خیانت یا بی‌توجهی کرده است.

ترومای والدین به ترومای کودک تبدیل می‌شود و مشکلات رفتاری و عاطفیِ [کودک] ممکن است بازتاب همان مشکلات والدین باشد.

درحالی‌که تصور می‌کنیم هرچه بیشتر از والدینمان فاصله بگیریم احتمال کمتری دارد که زندگی مشابهی داشته باشیم و چالش‌های آن‌ها را تکرار کنیم، عکس این قضیه صادق است. وقتی از آن‌ها فاصله می‌گیریم، بیشتر شبیه آن‌ها می‌شویم و اغلب زندگی‌هایی شبیه زندگی آن‌ها داریم.

گاهی قلب برای بازشدن، باید بشکند.

اکنون محققان دریافته‌اند که افکار و تصاویر درونی و تمرین‌های روزانهٔ ما، مانند تصویرسازی و مراقبه، ممکن است نحوهٔ بروز ژن‌های ما را تغییر دهند.

گذشته هرگز نمرده است. حتی نگذشته است.

که اکنون علم می‌تواند ثابت کند چگونه چالش‌های تحمیلی بر یک نسل ممکن است به میراثی برای نسل بعد تبدیل شود.

در هرچیزی که برای ما اتفاق می‌افتد، خیری نهفته است