کتاب خاطرات جنگ خوک

اگر آدم به‌اندازهٔ کافی عمر کند، اتفاقات زندگی‌اش مثل اتفاقات توی رؤیا بی‌ربط می‌شوند، چون برای هیچ‌کس جالب نیستند. خود آدم‌ها هم بعد از مرگ برای بازماندگان به شخصیت‌های رؤیاگونه تبدیل می‌شوند؛ رنگ می‌بازند و فراموش می‌شوند، مثل رؤیاهایی که متقاعدکننده‌اند، اما کسی علاقه‌ای به شنیدنشان ندارد.

برای زیبایی‌پسندان هیچ‌چیز با جوانی برابری نمی‌کند.

ویدال گاهی از خودش می‌پرسید که آیا در گذر سالیان، جز کنار آمدن با عیوبمان، چیز دیگری هم می‌آموزیم؟

درست همان‌جایی که چند ساعت پیش یک کارگر به قتل رسیده بود، حالا یک مشت پسربچه فوتبال بازی می‌کردند.

هرکس اسیر خود است، ناتوان از کمک به دیگری.

ویدال اندیشید: «حق با جیمی است. نباید به آن پیرزن نگاه می‌کردم. من که از قبل می‌دانستم زندگی به غم‌واندوه ختم می‌شود.»

من کسی را که کاری را که از او خواسته‌ام پشت گوش بیندازد، مرده فرض می‌کنم. حتی از این هم بدتر، برایش اندازهٔ یک تکه آشغال ارزش قائل می‌شوم

جوان‌ها نمی‌فهمند که بی‌آینده بودن تا چه حد پیران را از همهٔ آنچه در زندگی حیاتی است، محروم می‌کند.

آیا در گذر سالیان، جز کنار آمدن با عیوبمان، چیز دیگری هم می‌آموزیم؟

زندگی ادامه دارد، چاره‌ای نیست جز اینکه ذهنت را به چیز دیگری مشغول کنی؛

«بدبختی این است که توی این مملکت همه مواظب‌اند که گربه شاخشان نزند. اگر هم بلایی سر کسی بیاید، از بدشانسی خودش بوده. هرکس به هر بهانه‌ای که شده خودش را کنار می‌کشد.»

ویدال اندیشید، آدم در زندگی به جایی می‌رسد که دیگر هر کاری بکند برای دیگران کسالت‌آور است. آن‌وقت برای حفظ عزت و شرفش یک راه بیشتر ندارد: مردن. بعد با دودلی افزود: وقتی دیگر چیز زیادی از عمرت نمانده، به زحمتش نمی‌ارزد.

پذیرش محدودیت‌های خود نوعی خِرد غم‌بار است.

صادق ماندن برای آدم فقیر به‌مراتب سخت‌تر از آن چیزی است که مردم فکر می‌کنند و با خودش گفت: «این روزها سخت‌تر از قبل هم شده، تازه کسی برای صداقت تره هم خُرد نمی‌کند.»

آینده هم آدم را به سرگیجه می‌اندازد. من آن را مثل یک گودال وارونه می‌بینم. آدم‌ها و چیزهای جدید در لبهٔ گودال ظاهر می‌شوند، انگار آمده‌اند که بمانند، اما آن‌ها هم سقوط می‌کنند و در نیستی گم می‌شوند.

کسی با گفت‌وگو به تفاهم نرسیده. ما یا طرف‌دار هم هستیم یا مخالف هم، مثل یک گله سگ که به دشمنی تصادفی حمله می‌کنند یا از مقابلش می‌گریزند.

در دوران پیری و سختی، روابط اجتماعی بهترین عصای دست آدم است.

این اواخر بی‌دلیل غمگین می‌شد و این غم ادراکش را از عادی‌ترین چیزهای دوروبر تغییر می‌داد.

«من به نقطه‌ای از زندگی رسیده‌ام که دیگر خستگی باعث خواب نمی‌شود و خوابیدن خستگی را رفع نمی‌کند.»

پذیرش محدودیت‌های خود نوعی خِرد غم‌بار است.

«در هر سنی لذتی هست.»

چند وقت است که دیگر زن‌ها برایم جذابیتی ندارند.»

«دوستان همسرت، اولین کسانی هستند که خودشان را به تو عرضه می‌کنند.

نبوسیدن او برایش محرومیتی تحمل‌ناپذیر است.

مردی که خود را تسلیم ناامیدی‌ها کرده،

یک دوستی قدیمی مثل خانه‌ای دل‌باز و راحت است که می‌توانی در آن مطابق میلت بیتوته کنی.

حسی از سرخوشی مهارناپذیر در او بیدار شد که خود را در قالب وراجی نشان می‌داد.

«تو نمی‌دانی پیرمردی که دیگر کاری ازش برنمی‌آید، چقدر می‌تواند پلشت باشد.»

«بیخود نیست که اسکیموها و بومی‌های اسکاندیناوی پیرها را می‌برند یک جای دوری ول می‌کنند تا از سرما بمیرند. هیچ دلیلی جز دلایل آبکیِ احساساتی در دفاع از پیرها وجود ندارد: فکر کن چقدر برایمان زحمت کشیده‌اند، آن‌ها هم احساس دارند و زجر می‌کشند، از این‌جور حرف‌ها.»

«آدم وقتی غرق اندوه می‌شود، از همه‌چیز رها می‌شود.»