کتاب رود راوی

درد که تنها در نسوج تن آدمی پرسه نمی‌زند. گاهی هم ساکن اشیاء می‌گردد. حتی ممکن است در قاب عکسی منزل کند یا حتی در الفاظ یک صدا. باید کلمه بهترین مکان برای سکونت درد باشد که آدمی رنجش را در کلمه مستحیل می‌کند و بر صفحات کاغذ می‌نویسد تا درد را دور از خود محبوس کلمات کند.

باید کلمه بهترین مکان برای سکونت درد باشد که آدمی رنجش را در کلمه مستحیل می‌کند و بر صفحات کاغذ می‌نویسد تا درد را دور از خود محبوس کلمات کند.

فراموش نکن که آن‌ها به شاعران می‌گویند، مبادا شعر بسرایید، زیرا که زیبایی شعر جهان را آلوده گناه می‌کند، یا که مبادا جهان صدای سازی را بشنود که گوش‌ها آلوده معصیت می‌گردد. ولی اولیا ما می‌فرمایند که شاعران و مطربان، جهان را آذین می‌بندند و شعر و موسیقی را آدمی از اجداد خود که زمین و آسمانند، آموخته است.

طرح تن او با کلماتی که نوشته می‌شد، می‌آمد. همان‌طور نرم و چرخان با جسمیتی که بر روی صفحه کاغذ مثل ستارگان می‌درخشد. و با آن‌که مکتوب بود، گرمایش را با سر انگشتانم لمس می‌کردم. حتی صدای خروشان عبور رودخانه راوی هم می‌آمد، گایتری مثل ستاره عابری بر صدای ضرباهنگ رود می‌گذشت و نورش کاغذ را روشن می‌کرد.

ما جسم خود را می‌دیدیم که در گرداب اجاق می‌سوخت، حتی رعشه سوختن از عصب‌های مکتوبمان تا به سرمان شاخه می‌کشید.

رفتار هزارگانه اندامش بر امواج صدای رود می‌دیدم. انگار که در هنگامه رقصش، بهشت را اگر شده در لحظه‌ای می‌ساخت که به عین رؤیایی رنگ می‌گرفت و غایب می‌شد.

هر کلمه حامل چیزی از او بود، شاید در صفحه کاغذ زندگی می‌کرد و من با کلمات، حضورش را کشف می‌کردم. چیزهایی مثل رنگ سبز چشمانش یا که قوس و قعر اندامش ظهور می‌کرد. و طوری بود که حتی اگر روزی پیر می‌شد و می‌مُرد و در خاک می‌پوسید، او در آن متن می‌ماند، با رفتار هزارگانه اندامش، همان‌طور که بود با ساری نقره‌بفتی که در هنگامه رقص، فرش قدم‌هایش می‌گردید. و هاله سوسوی نقره‌ای ساری‌اش آن غبار آسمانی می‌نمود که در حوالی ستاره اوسط سحابی منتشر است. صدای پازیبش هنگام رقص از جسمیت کلمات ساق‌هایش می‌آمد، که طنطنه برمی‌داشت. شکل لب‌هایی سرخ و تراش تنی مکتوب که حتما در اوراق کهن بایگانی مدرسه قشریه خواهد ماند

چیزهایی مثل برق نگاه یا طره موهایش به عین شهاب‌های ثاقب از شانه‌هایش فرو می‌ریزند.

بوی شب‌بوها هوا را پر کرده بود. من در تاریکی از گایتری پرسیدم، چرا به دنبالم می‌آیی؟ گایتری گفت: «این من نیستم که با تو می‌آیم، تویی که اسم مرا با خود حمل می‌کنی.» بعد گفت: «حالا چرا عجله می‌کنی، یک کم آهسته‌تر برو تا من به دنبالت ندوم.»

هنوز هم نمی‌دانم که این شلاق‌ها بودند که بر شانه‌هایم می‌پیچیدند یا دست‌های گایتری. من به گایتری گفتم همان‌طور که دست‌هات در رقص تکثیر می‌شوند، شلاق هم در رقصش بر پوست شانه‌هام تکثیر می‌شود.

گایتری زبان زخم‌ها را می‌دانست. از آن‌ها درباره علت حضورشان در آن حوالی می‌پرسید. اولش چیزی نمی‌گفتند، فقط همهمه می‌کردند. بالاخره همهمه‌شان فروکش می‌کرد و یکیشان که حتما ارشد زخم‌ها بود گفت: آن‌ها همه از مأموران حضرت مفتاح هستند و اختیارشان دست خودشان نیست. حضرت مفتاح فرموده‌اند تا روزی که حتی یکی از گناهان کیا باقی مانده باشد، زخم‌ها حق ندارند محل مأموریتشان را ترک کنند، بنابراین در حال حاضر وظیفه دارند از آن‌جا دور نشوند. همین که دستور برسد راهشان را می‌گیرند و می‌روند. و تازه آن‌ها بیکار نیستند که بدون امریه وقتشان را بی‌جهت بر پشت این آقا تلف کنند.

کالبد خاکی‌ام به اسم گایتری که مثل یک پروانه، همان اطراف پرواز می‌کرده، می‌گوید، شکل شانه‌هایت را به تخته‌بند بگو تا کیا بتواند فقط کمی سرش را بر آن بگذارد. اسم گایتری شکل تنش را که در ساحل رودِ راوی لاهور بوده، برای تخته‌بند می‌گوید. حتی شکل رفتار تنش را می‌گوید. حتی عادت‌هایش را هم می‌گوید. و تخته‌بند زنی می‌شود به شکل گایتری.

کتابت به زعم ما همان برزخ معهود خواهد بود که می‌بایستی ساکن آن وجیزه بمانیم تا به قیامت موعود. زیرا روح آدمی از جنس تراب نیست که وصله زمین گردد. جسم آدمی اندر برزخ کتابت همین لام و نون اندام مکتوبمان است که به اراده کاتبی که ما را خواهد نوشت به برزخ خواهد رفت.

کلمات در متن او خون و عصب دارند. می‌خوابند و بیدار می‌شوند. هم آغوشی می‌کنند و با زهدان‌های مکتوبشان، نطفه‌ها را در خود می‌پذیرند. و بدل به جنین‌های اخلافشان می‌کنند تا در وقت مساعد به دنیا بیایند و به عین بذر گیاهان که ریشه می‌کنند بر خاک، ریشه کنند بر کاغذ رسالات.

بر شانه‌اش نقش سه ستاره بود. ما با توسل به علم نجومی که ثبت سینه‌مان بود از ترتیب قرار گرفتن آن ستاره‌ها، می‌شناختیمشان. که مکان آن‌ها در منطقه‌ای متروک در قفای اسد و جلو عقرب بود. و ایذاء شیر در انیاب و در پنجه آن بود و زیان کژدم هم در دم او قرار داشت، به عین آن‌که رودی پیچان در آسمان جاری باشد.

شاید غشغشه خنده‌اش از جواهر آتش بود و همان گونه که ما را با گرمایش می‌نواخت

آن جامه‌های مطلا که زیب قامت خود کرده بودیم، بدر آوردیم و پلاس ژنده به سر کشیدیم تا چون بر تو وارد گردیم بر فلاکت ما رحمت آوری. تا مجالی باشد که آتشی در اجاقت برافروزیم، شاید منزلت یابیم. و قدر واقع خود را در حضرت شیخ بشناسیم

سوخته ما فرو خزیده بود که هیچ گرمایی نداشت.

حضور او گنجی گران است و جواهر اشعار ناب مثل پروانه‌های خوش پر و بال از لبانش به پرواز در می‌آیند و صیادان معنی آن‌ها را شکار می‌کنند. بنابراین وی باید مراقب زبانش باشد که پروانه‌ای از کهکشان پرنده‌های الهاماتش را از مخیله به پرواز درنیاورد که صیادان جواهر در کمین وی‌اند.

هر بار از دیوار منزل وی فرار شوند هنگامی که وی در خواب است، آن سارقان جواهر در جوار بالین وی چون سایه‌ای کمین کرده و با چنگال‌های خود به انبان مخیله وی تعدی نموده و عین آثاری را که وی در رؤیاهایش پدید آورده ولکن هنوز فرصت کتابت آن‌ها را نیافته است به سرقت می‌برند و به نام خود آن‌ها را کتابت می‌نمایند و مالک آن‌ها می‌شوند. حال آن‌که آن‌ها رؤیاهای او را به سرقت می‌برند و آن آثار ممتاز را پدید می‌آورند. و هم بدین علل است که انبان مخیله او تهی شده و بی‌بضاعت مانده است ولکن زهی خیال باطل از برای آنان که عقده ناداری دارند و به بهانه دوستی دست در حلقه گردن او می‌اندازند تا الهامات سترگش را از همیان مخیله‌اش با لب‌هایشان به سرقت برند، که احسن المتاعی در او هست که ذوب فقراتش گردیده و بدین سبب قادر به سرقت این متاع از او نخواهند گردید.

ارزش احسن المتاعی را که ذوب فقراتمان گردیده و آنان قادر به سرقت آن نبوده‌اند، نیستند. احسن‌المتاع ما همین انیاب و سموم فکین کلماتمان است که اولیا اباحیه استفاده از آنان را بر ما مباح دانسته‌اند و به ما آموخته‌اند که چگونه با چنین سلاحی در هر نزاعی که برپای می‌داریم فاتح باشیم. و با توسل به این احسن المتاع خواهد بود که همچون مایی قادر خواهد بود که بی‌آن‌که خصم وقوف داشته باشد با توسل به تأثیر کلمات، صورت تجریدی وی را در نزد مردمان به هیئت کریهی باز بسازیم.